Guillermo del Toro’nun adını bir şeye koyduğunuzda, belirli beklentileri davet ediyor. İster süper kahraman filmleri, ister gotik aşk hikayeleri çekiyor olsun, yönetmenin tüm çalışmaları belirli hassasiyetleri paylaşıyor: dışlanmışlara duyulan aşk, ayrıntılara gösterilen inanılmaz özen, yüksek ve popüler kültürün kusursuz bir evliliği ve bir sürü gerçekten harika canavar. Her şeyin doğru kaldığı Meraklar Kabinesi, Netflix’te bir korku antolojisi. Ama aynı zamanda bundan çok daha fazlası: başlıkta del Toro’nun adı geçse de, her hikayeyi hayata geçirmek için özenle seçilmiş bir grup yönetmen, yazar ve oyuncuyu görevlendirdi. Sonuç, inanılmaz bir ton ve stil yelpazesine yayılan ürkütücü hikayelerden oluşan bir koleksiyon.
Her bölüm aynı şekilde başlıyor: del Toro, akşamın hikayesini kısa bir monologla tanıtırken, tuhaf nesneleri gerçek bir merak dolabından çıkarıyor. Daha az utanç verici bir versiyonu gibi HBO’dan açılış yumurtlama diziler. Dizinin kendisi, her biri yaklaşık bir saat süren ve hepsi dehşetin sınırlarını zorlayan sekiz bağımsız bölümden oluşan bir koleksiyon. Bazıları doğrudan hayalet hikayeleridir; diğerleri bilimkurguya yöneliyor. Ama hepsi kendi yollarıyla ürkütücü. Ayrıca ilginç bir yayın ritmi var – haftanın geri kalanında her gün iki bölüm yayınlanacak – bu her şeye bir Cadılar Bayramı etkinliği hissi veriyor.
Antoloji hakkında en etkileyici olan şey, sergilenen çok çeşitlidir. Bölümler görünüşte benzer konular hakkında olsa bile, hiçbir şey birbirine benzemez. Örneğin, Lovecraft’ın iki uyarlaması var: “Dreams in the Witch House” alacakaranlık yönetmen Catherine Hardwicke ve “Pickman’s Model” Ateşleyici yönetmen Keith Thomas. Tonlar tamamen farklı. Bir adam (Rupert Grint), genç yaşta ölen kız kardeşine ulaşmak için aşırı çaba sarf ettiğinden, ilki geleneksel bir hayalet hikayesine daha yakındır. Ayrıca yerinde görünmeyen bir canavarı var. Panın labirenti (ve uygun şekilde karanlık bir bükülme). Öte yandan, “Pickman’ın Modeli”, Lovecraft’ın çalışmalarında çok yaygın olan deliliğe inişi gerçekten yansıtıyor, o kadar korkunç işler yaratan bir ressam (Crispin Glover) ile onları görmek insanları tehlikeli bir karanlığa sürüklüyor.
Aynı şekilde, hem bilimkurgu hem de korkuyu karıştıran, ancak bu kombinasyonu garip, farklı yönlere götüren iki şort var. “The Viewing”de Peter Weller, farklı geçmişlere sahip bir avuç uzmanı bir şeyler hakkında fikirlerini almak için yerleşkesine davet eden gizemli bir milyarderi canlandırıyor. Hikayenin çoğu için, yönettiği Mandy yönetmen Panos Cosmatos, beklenti büyük açığa doğru yükselirken, zenginliğin tadını çıkarıyorsunuz. 80’lerin stilinin en iyisi: sentetik ağırlıklı bir film müziği, peluş bir konuşma çukuru ve kokain dağlarıyla birlikte bol mercek parlaması. Daha da önemlisi, atmosfere mükemmel şekilde uyan gerçekten tuhaf bir görünümle birikim buna değer. Buna karşılık, “Otopsi” Stephen King’i anımsatan olası dünya dışı unsurlarla daha çok bir cinayet gizemidir.
Del Toro’nun topladığı yaratıcı ses yelpazesi gerçekten etkileyici ve bazı benzersiz şortlarla sonuçlanıyor. Cilt losyonu hakkında aklıma gelen tek korku hikayesi olan “The Outside”da – filmin yönetmeni Bir Kız Geceleri Evde Tek Başına Yürür (Ana Lily Amirpour) arkasındaki yazarlardan biriyle işbirliği yapıyor Yepyeni Kiraz Aromalı (Haley Z. Boston) bir Emily Carroll hikayesini uyarlamak için. En iyi haliyle rahatsız edici vücut korkusu.
Burada bölümleri yükselten bazı harika performanslar da var: “Graveyard Rats”ta çılgınca başını suyun üstünde tutmaya çalışan bir adam olarak David Hewlett, “The Outside”da yürek burkucu bir şekilde yalnız bir sosyal dışlanmış olarak Kate Micucci ve Crispin Glover’ın son derece “Pickman’s Model”de perili bir ressama ürkütücü bakış.
Her bölüm esasen kısa bir hikaye olduğundan, neredeyse hepsi sizi daha fazlasını istemekten vazgeçirir – bu, bazı durumlarda sinir bozucu olabilir. “Görüntüleme” jeneriğinden sonra ne olacağını kesinlikle görmem gerekiyor. Diğer bölümler aniden bitiyor. Ancak çoğunlukla, eklenen gizem, antolojiye yarar sağlar ve kendiniz doldurmanız için boşluklar yaratır. Aşırı açıklanmış sinematik evrenlerle dolu bir çağda, izleyicilerine bu kadar güvenen bir diziye sahip olmak canlandırıcı.
Yani evet, Meraklar Kabinesi kesinlikle del Toro’nun çalışmasına hitap edecek bir şey. Ama aynı zamanda korku üzerine çok farklı yaklaşımlar içeren bir koleksiyonla bu ufukların ötesine geçiyor. Etrafta dolaşmayı hayal ettiğim şey bu Kasvetli ev şöyle olurdu: ona ilham veren çalışma aracılığıyla del Toro’nun zihnine bir bakış.
Guillermo Del Toro’nun Merak Dolapları 25 Ekim’de Netflix’te yayına başlıyor.
