Guillermo del Toro’nun yeni stop-motion animasyonlu yeniden anlatımında birkaç an var. Pinokyo o kadar karanlık ve hüzünlü ki, müzikal özelliğin otoriterliğe direnmeye vurgu yaparak aynı zamanda bir aşk kutlaması olduğunu unutmayı kolaylaştırıyor. Çok yaratıcı ve görsel olarak göz kamaştırıcı bir peri masalı olmasına rağmen, del Toro’nun Pinokyo geniş bir izleyici kitlesine yönelik anti-faşist bir ahlak oyunu olduğunu da küçümseme iddiasında asla bulunmaz.
Tüm bilgeliğine ve hikayeleri paylaşma sevgisine rağmen, usta zanaatkarlığıyla tanınan yaşlı bir oymacı olan Geppetto’nun (David Bradley), oğlu Carlo’nun (Gregory Mann) çocuğun zamansız ölümünden önce kendisi için ne ifade ettiğini kelimelere dökmesi zordur. bir kilise bombalamasında. Birinci Dünya Savaşı ile İkinci Dünya Savaşı arasında geçen bir zamanda, Pinokyo Carlo’nun ölümünü, İtalya’nın Başbakan Benito Mussolini’nin (Tom Kenny) yönetimi altında faşizme sürüklenmesine atfedilebilecek sayısız kayıptan sadece biri olarak sunuyor. Geppetto’yu içmeye iten, Carlo için duyduğu kederdir ve Geppetto’nun ona gerçekten amaç veren tek kişi olmadan yaşamak zorunda kalmanın acısını hem sarmal yapmasına hem de uyuşturmasına yardımcı olan da bu içkidir. Ancak aynı keder, Geppetto’ya önce Carlo’nun anısına diktiği bir çam ağacını sarhoş bir şekilde, öfkeyle kesmesi ve ardından hararetle odununu ölü oğlunun ürkütücü bir benzerine dönüştürmek için hararetle oymaya başlaması için ilham veren şeydir.
Pinokyo (ayrıca Mann), yaşayanların dünyasında çok yeni olduğu için yürüme ve konuşma yeteneğinin babasını ve diğer etten kemikten insanları onunla ilk tanıştıklarında nasıl korkutacağını bilemez. Pinokyo ayrıca, göğsünde yaşayan ve büyülü Orman Perisi’nin (Tilda Swinton) emriyle onu izleyen konuşan kriket Sebastian’ın (Ewan McGregor) kendisinin de tuhaf olduğunu bilmeyecek kadar saftır. Ancak Pinokyo’nun bildiği şey, dış dünyaya gitme ve hayatı ve ona sunduğu her şeyi ilk kez deneyimleme olasılığına kesinlikle kızdığıdır.
Resim: Netflix
Diğer birçok film yapımcısının Carlo Collodi’nin romanını ele alışıyla karşılaştırıldığında Pinokyo’nun Maceralarıbunu tanımlayan göreceli gaddarlık Pinokyo‘ nin arka planı inkar edilemez bir şekilde del Toro’nun hayal gücünü yansıtıyor. Ama aynı zamanda, filmin Pinokyo’yu savaş zamanlarında doğmanın anlamı olan her şey için tahta bir avatar olarak tutma şekli ve bunun insanların mutlu, bütün insanlar olarak büyümesini nasıl zorlaştırabileceği de öyle.
Bu kadar karanlık Pinokyo yani, okulun ilk gününe giden tahta çocuğu takip eden Disney’in 1940 anlatımına şaşırtıcı bir şekilde yaklaşıyor ve sonunda gezici sirk şovmeni Count Volpe (Christoph Waltz) ve uşak maymunu Spazzatura ( Cate Blanchett). Pinokyo’da Volpe ve Spazzatura ipsiz, dans eden bir kukla etrafında inşa edilmiş yeni bir gösteri ile anlatılmamış servetler kazanma fırsatı görüyorlar ve Pinokyo onlarda macera için bir fırsat görüyor. Bu nerde Pinokyo gerçekten canlanmaya ve izleyicilerin muhtemelen aşina olduğu uyarlamalardan uzaklaşmaya başlar, ancak bu, kahramanını oldukça erken bir zamanda aniden öldürdüğü ve birden fazla dirilişi içeren klasik anlatıya büyüleyici yeni bir dokunuş getirdiği zamandır.
İzleyicileri kendi ölümlülüklerinin doğasını düşünmeye davet etmekten daha fazlası, Pinokyo‘ nin hikayesi, kuklayı Mussolini’yi destekleyen Podestà (Ron Perlman) gibi masumiyet savaş çığırtkanlarının çoğu zaman kendi kullanımları için yozlaştırmaya ve biçimlendirmeye çalışan türlerin nihai örneği olarak çerçeveliyor. Podestà’nın gözünde, Pinokyo’nun ölemeyecek olması, onu herhangi bir savaşı İtalya’nın lehine çevirebilecek nihai asker yapabilir ki bu başlı başına korkunç bir fikirdir. Fakat Pinokyo ayrıca, olayların daha büyük resminde, Podestà’nın ölmeyen kukla çocuk vizyonunun, Mussolini’nin ideolojisini benimsemeleri öğretilen tüm genç, suçsuz çocuklara yönelik devletin planından nasıl farklı olmadığını göstermek için zaman alıyor.
Resim: Netflix
Bunu aramak adil olmaktan öte Pinokyo ilk başta insanların kendisini animasyonlu kanonun sevilen bir parçasından ayırmak için aşırı derecede çabalayan bir şeyle karıştırmasına neden olabilecek bir şekilde karanlık ve cesur.
Ama en şaşırtıcı şeylerden biri Pinokyo ağır temalarına ve iç karartıcı gerçeklik anlarına rağmen, özünde hala bir filmin iç açıcı bir hikaye kitabı olması. Her seferinde sanki PinokyoDireniş ya da işçi haklarıyla ilgili mesajlarının ne kadar önemli olduğunu etkilemek için her şeyi kapsayan bir kendini ciddiyete yerleşmek üzere olan film, kafanıza takılacak neşeli şarkılarından birine geri dönüyor. Ve orada kalmalarına aldırış etmeyeceksiniz çünkü onlar gerçekten ne kadar özel, etkili bir sanat eseri olduğunu hatırlatıyorlar. Pinokyo dır-dir.
Pinokyo Ayrıca Burn Gorman, John Turturro, Finn Wolfhard ve Tim Blake Nelson da rol alıyor. Film şu anda Netflix’te yayınlanıyor.
