Grand Theft Auto 6, GTA 5 ve bir Red Dead Redemption remaster’ı Rockstar’ın şu anda odaklanması için fazlasıyla yeterli. Ancak ilk oyunun 20. yıl dönümüne yaklaşırken ve yeniden oynamanın sonuna geldiğimde, yine Manhunt’ın dönüşünü özlüyorum. Şimdiye kadar yapılmış en büyük korku oyunlarından biri, sadece korkutucu değil, aynı zamanda şok edici, akıllı ve yasal olarak bakımsız. Belki yirmi ya da otuz yıl öncesine kıyasla, çekiciliğini ciddi şekilde genişleten bir kültürü temsil eden üçlü A oyunların mevcut dalgası için söylenecek bir şey var. Ancak Manhunt, beni oyun oynamanın bir karşı kültür olduğu bir zamana geri götürüyor ve büyük isim geliştiriciler arasında hala var olan kötü zevkin derinliklerini denemeye ve incelemeye istekli gibi hissettirdi.
Biraz alaycıyım, biraz yorgunum ve şimdi eskisinden biraz daha yaşlıyım ve gerçekten bana ulaşması çok zaman alıyor. Ama yine de Manhunt’ın gerçekten iğrenç olduğunu düşünüyorum. Bazı eski histeri ve abartıları ve Manhunt’ın şimdiye kadarki en tartışmalı oyunlardan biri olarak kazandığı itibarı göz ardı edersek, bu hala hayatımda gördüğüm diğer tüm ana akım sürümlerden daha acımasız ve nihilist.
Bu korkunç bir klişe ve çoğu zaman doğru değil ama bence bu gerçekten Manhunt için geçerli – bu oyunu şimdi yapamazsınız veya en azından Rockstar’ın veya başka bir büyük geliştiricinin bütçe ayırıp bunu denemesi pek olası görünmüyor. şimdi böyle bir oyunu pazarlamak için.
Sadece şiddet değil. Bu cinselleştirme şiddetin. Bir avcının yüzünü çekiçle açtığınızda kulaklığınıza inleyen yönetmen Lionel Starkweather’dır. Lateks eldivenler ve pasa maskeleri satın alabileceğiniz oyun içi enfiye halkası işi Valiant Video’nun eski model web sitesi.
Bu, ahlaksızlığın merkezine bir yolculuk, en karanlık psikoseksüel dürtülerin içinden geçen korkunç bir macera. Düşmanlarınız beyaz üstünlükçüler. Silahlarınız el baltaları, cam kırıkları ve plastik torbalardır. İç çamaşırlarına kadar soyulmuş ve bir kazığa bağlanmış olarak, ailenizi bir kat sonra kurtarırsınız, ancak bir kat sonra terk edilmiş bir alışveriş merkezinde bulduğunuz bir VHS kasetinde katledilmelerini seyredersiniz. Bu gerçek bir pislik.
Aslında, Manhunt’ın gücünü gerçekten eve getiren şey, aile ile olan seviyelerdir. Diğer oyunlarda, onları kurtarmak kurtarıcı bir şeyi, hikayede dünyanın belki de o kadar da kötü olmadığını hissetmemize izin verilen iyimser bir yükselişi temsil ederdi.
Benzer şekilde, öldüklerinde, kahramanımız James Earl Cash’in bir şeyler yapmaya karar verdiği an, ahlaki açıdan temizleyici bir intikam peşinde koşmak dramatik bir dönüm noktası olacaktır. Ancak Manhunt bunların hiçbirini sunmuyor. Cash onları kurtardığında, “kaçın” ya da “buradan gidin” gibi bağıran emirler dışında ailesiyle konuşmuyor – sanki birbirlerini sevmiyorlar, birbirlerini umursamıyorlar. birbirimizi tanımıyoruz Aynı şekilde öldürüldüklerinde oyun hiçbir şey olmamış gibi devam ediyor. Cash, Starkweather’ın emirlerini yerine getirmeye devam ediyor. İnfazlar geliyor. Hiçbirinin önemi yok.
Ve bence bu, Manhunt’ın en büyük başarısı. Yazarları, oyun yapımcılarını veya nihilizmden bahseden her kimse gördüğümde ve onların umutsuzluğu, ahlaksızlığı veya her şeyin nasıl acı -ya da başka bir şey olduğunu- nasıl keşfetmek istediklerini gördüğümde, genellikle bir kaçış gibi geliyor, sanki yapmak daha kolay bir şeymiş gibi. her şeyin ne kadar korkunç olduğu hakkında sanat.
Ancak kesinlikle nihilist olsa da, Manhunt’ın güçlü bir inancı var. Ruhun mutlak dibe vurması için belki de ilk dört seviye geçmesi gerekiyor ve sonra kazmaya, kazmaya ve kazmaya devam ediyor. Kendini sefalete, pisliğe ve ruhsal unutulmaya adamıştır. Boşlukla ve en aşağılık insanlığın bile yokluğuyla ilgili bir oyun için, ciddi bir sesi ve özü var.
Bu yüzden onu geri istiyorum. Çekiciliğini genişleterek ve yaklaşımlarını yumuşatarak, video oyunları, ticari bir beklenti ve muhtemelen bir sanat formu olarak, son 20 yılda iyi bir performans gösterdi. Oyunlar dünyaya – ana akım kültürel öncüye – biraz anlamlı ve kesinlikle endüstriyel bir değere sahip olduklarını kanıtladı.
Ama bunu yaparken, tehlikeli olmayı bıraktılar. İkonoklastik olmayı bıraktı. Korkunç olmayı bıraktı. Ve o özel yaratıcı dürtüyü, pis olma, zevke meydan okuma ve kabul görmüş sanatsal temizlik standartlarına karşı isyan etme dürtüsünü özlüyorum. Bence bu dürtü bir zamanlar oyun oynamaya farklı bir kültürel kimlik kazandırdı. Ve eğer öyleyse, Manhunt onun zirvesiydi. Onu geri almayı çok isterim. Ama olmayacağından neredeyse eminim.
Manhunt 3 gelmiyor olabilir ama GTA 6 çıkış tarihi kesin olarak yolda. Bu arada, Los Santos’ta hâlâ kaosa neden oluyorsanız, 2023 için en iyi GTA 5 modlarına göz atın.
