Gran Turismo incelemesi: benzini biten bir yarış biyografisi

İzlerken Gran TurismoSony ve Neill Blomkamp’ın popüler PlayStation serisine yeni, gerçek hikaye yaklaşımıyla, 2019’un mükemmel Christian Bale filmini düşünmemek elde değil. Ford ve Ferrari. Her iki film de yalnızca gerçek hayattaki yarışçılara odaklanmakla kalmıyor, aynı zamanda Le Mans’ta 24 saatlik bir yarışta geçen uzun doruk noktalarına da yer veriyor ve büyük ölçüde profesyonel bir sürücü ile baş mühendisi arasındaki dostluk etrafında dönüyor. Baştan sona görüntüler bile var Gran Turismo James Mangold’un yönettiği, Oscar adayı olan önceki filmdeki sahnelere çarpıcı biçimde benzeyen ve benzer şekilde yapılandırılmış olan sahneler.

Her iki filmin ortak noktalarına rağmen, Gran Turismo izleyicilerin yatırım yapmasını kolaylaştıracak yürekten yoksun Ford ve Ferrari‘in hikayesi. Aslına bakılırsa gerçek bir sanatsal kimliğinden yoksundur. Bu muhtemelen Blomkamp’ın geçmiş filmlerine aşina olan ve zaman zaman sesindeki keskinlikten ve baskıcı görsel tarzından sıkıntı çekenler için bir sürpriz olacaktır. Bu özelliklerin ikisi de yok Gran Turismoçarklarını döndüren rekabetçi yarışlarla ilgili bir film – çalışma süresinin çoğunda duygusal veya tematik olarak hiçbir yere varmıyor.

Bu noktada şunu söylememize gerek yok Gran Turismo gerçek bir hikayeye dayanmaktadır. Filmin pazarlama materyalleri, satış amacıyla bu gerçeği defalarca güçlendirdi. Gran Turismo sadece başka bir video oyunu uyarlaması olarak değil, gerçek hayatta zafere giden eşsiz bir yükselişin dramatizasyonu olarak. Bu durumda, söz konusu yükseliş, 2011 yılında bir oyun olarak becerileri ortaya çıktığında hayatının şansını elde eden İngiltere doğumlu bir oyuncu olan Jann Mardenborough’a (filmde Archie Madekwe tarafından canlandırılmıştır) aittir. Gran Turismo Oyuncu, Nissan ve Sony’nin ona profesyonel bir yarış pilotu olma fırsatı vermesiyle sonuçlandı.

Jason Hall ve Zach Baylin’in senaryosu, Mardenborough’un yolculuğunu, başkası ne derse desin, kişinin kendine inanmanın değerini doğrulayan, hayallerin gerçeğe dönüştüğü bir hikaye olarak çerçeveliyor. Film boyunca, Madekwe’den Mardenborough, yalnızca şüpheci babası Steve’in (yetersiz hizmet alan Djimon Hounsou) değil, aynı zamanda yarışçıdan baş mühendisliğe geçiş yapan Jack Salter’ın (David Harbour) eleştirilerini ve uyarılarını da görmezden gelmek zorunda kalıyor. Nissan pazarlama yöneticisi Danny Moore (Orlando Bloom) tarafından Jann ve birkaç yetenekli oyuncu arkadaşını yarış arabası sürücülerine dönüştürmeye çalışıyor.

Sorun şu ki, Jann hayallerine karşı hiçbir zaman bu kadar büyük bir dirençle karşılaşmadı. Gran Turismo. Kendisiyle babası arasındaki ilk tartışmaları ne kadar tekrarlayıcı hale getirse de film, profesyonel yarış dünyasında emin adımlarla ve hızlı bir şekilde yükselen kahramanını takip etmekten memnun. Jann’ın karşısına çıkardığı gerçek engel, gerçek hayattaki bir otomobil kazasının dramatize edilmesi ve olayın zaman çizelgesinin ve ayrıntılarının, olaya bakan herkesin yoğun bir şekilde incelenmesine ilham verecek şekilde yeniden işlenmesidir.

Sonuçta, gerçek bir yarış arabasını sürmenin ne kadar zorlu ve zorlu olabileceğini defalarca vurgulayan bir film için, Gran Turismo merkezi sporuna gösterilen çabayı gerçekten hissettirmekte başarısız oluyor. Sonuç olarak film dramatik bir şekilde ilgi çekici bir hikaye anlatmıyor, video oyunlarının sunduğu doğrusal ilerleme duygusunu yeniden yakalıyor. Olay örgüsünün temel hareketlerini takip etmekle yetindikçe insan ne kadar cansız olduğunu daha iyi anlıyor. Gran Turismo gerçekten.

Blomkamp’ın filmi, koltukları titretecek kadar gürültülü olsa da, kahramanın öyküsündeki duygu ve dramlara, onun başarılarından veya ender görülen aksiliklerinden herhangi birinin kazanılmış veya etkili olduğunu hissettirecek kadar zaman ayırmıyor. Rakamlara göre doğası Gran Turismokurgusu, birçok karakterin ve performansın hayal kırıklığı yaratacak derecede tek nota hissi vermesine neden oluyor. Madekwe, ne kadar çabalarsa çabalasın, kendisini ciddi, çok boyutlu bir hayalperestten çok boş bir video oyunu kahramanı gibi hisseden Mardenborough’un kurgusal versiyonuna gerçek, duygusal derinlik kazandırmakta zorlanıyor.

Madekwe yalnızca kendisi ve Hounsou arasındaki inkar edilemeyecek kadar iyi performans sergileyen üçüncü perdelik bir sahnede gerçekten parlıyor, ancak aynı zamanda karakterlerinin ne kadar az gelişmiş olduğu da gölgede kalıyor. Gran Turismo. Madekwe’nin karşısında, hem Harbour hem de Bloom, etten kemikten insanlardan çok benzer şekilde yumuşak arketiplere benzeyen karakterler olarak karizmatik performanslar sergiliyor. Mümkün olduğu kadar çok sayıda olay örgüsünü aşmaya çok dikkatli bir şekilde odaklanarak, Gran Turismo karakterlerinin ve hikayelerinin kenarlarını zımparalayarak onları kendilerinin mümkün olan en sıkıcı versiyonları haline getiriyor.

Kamera arkasında Blomkamp hiçbir zaman farklı bir sanatsal bakış açısı getirmiyor. Gran Turismo. Daha da kötüsü, film zengin şirketlere ve ürünlere o kadar aşık ki, daha önceki filmlerinde kurumsal kültür ve açgözlülüğe dair çok sayıda sert eleştiri içeren Blomkamp’ın filmi yönetmeyi seçtiğine inanmak zor. Günümüzün medya ortamında herhangi bir film yapımcısını filmi satmakla suçlamak zor, dolayısıyla bu eleştiriyi tüm yönetmenler arasında Blomkamp’a yüklemek adil görünmüyor. Ancak mevcut Hollywood sisteminin gerçekliğini kabul etmek şu gerçeği ortadan kaldırmıyor: Barbie, HavaVe Ateşli Sıcak ondan önce, Gran Turismo gişe rekorları kıran bir eğlenceden çok bir reklama benziyor.

Film, yalnızca kahramanın yolculuğunu değil, aynı zamanda Nissan ve Sony gibi şirketlerin onun hayallerini gerçekleştirmede oynadığı rolleri de umutsuzca benimsemenizi isteyen, ağırlıksız bir yarış biyografisidir. Gran Turismo bunların hiçbirini asla başaramaz. Görünüşte ilham verici bir spor draması gibi görünmeye çalışabilir, ancak kaputunun altına baktığınızda hatalı kablolama ve patlamış bir motordan başka hiçbir şey olmadığını görürsünüz. Ford ve Ferrari kesinlikle değil.

Gran Turismo şu anda seçkin sinemalarda oynuyor. 25 Ağustos Cuma günü ülke çapında açılıyor.