Gökbilimciler, Samanyolu’nun galaktik düzleminin şimdiye kadarki en ayrıntılı radyo görüntüsünü ortaya koyuyor

DAÜ ve PEGASUS adlı iki büyük astronomi araştırma programı, Samanyolu’nun gizemlerinden birini çözmek için güçlerini birleştirdi: tüm süpernova kalıntıları nerede?

Bir süpernova kalıntısı, bir yıldızın bir süpernova olarak patladıktan sonraki yaşamının son aşamasını işaret eden genişleyen bir gaz ve toz bulutudur. Ancak şu ana kadar radyo teleskoplarla tespit ettiğimiz süpernova kalıntılarının sayısı çok az. Modeller beş kat daha fazla tahmin ediyor, peki eksik olanlar nerede?

Avustralya’nın dünya lideri iki radyo teleskopunun gözlemlerini birleştirdik. ASKAP radyo teleskop ve Parkes radyo teleskopu, Murriyangbu soruyu cevaplamak için.

yıldızlar arasındaki gaz

Yeni görüntü, yıldızlar arasındaki boşluğu dolduran hidrojen gazıyla ilişkili ince dalları ve küme halindeki bulutları ortaya koyuyor. Yeni yıldızların oluştuğu yerleri ve süpernova kalıntılarını görebiliriz.

Sadece bu küçük yamada, tüm Samanyolu’nun sadece yaklaşık %1’inde, önceden sadece yedi tanesinin bilindiği 20’den fazla yeni olası süpernova kalıntısı keşfettik.

Bu keşiflere Ph.D. Kanada’nın Alberta Üniversitesi’nden öğrenci Brianna Ball, görüntüyü hazırlayan Kanada Ulusal Araştırma Konseyi’nden danışmanı Roland Kothes ile birlikte çalışıyor. Bu yeni keşifler, kayıp kalıntıları açıklamaya yakın olduğumuzu gösteriyor.

Öyleyse neden daha önce göremiyorken şimdi onları görebiliyoruz?

Güçleri birleştirmenin gücü

ben liderlik ederim Evrenin Evrim Haritası veya Güney Yarımküre’nin en iyi radyo atlasını yapmak için ASKAP ile iddialı bir proje olan DAÜ programı.

EMU, galaksilerin evrenin tarihi boyunca nasıl değiştiğini anlamamıza yardımcı olmak için yaklaşık 40 milyon yeni uzak galaksiyi ve süper kütleli kara delikleri ölçecek.

Erken EMU verileri, şimdiden garip radyo çevrelerinin (veya “ORC’lerin”) keşfedilmesine yol açtı ve “Dans Eden Hayaletler” gibi nadir tuhaflıkları ortaya çıkardı.

Herhangi bir teleskop için, görüntülerinin çözünürlüğü açıklığının boyutuna bağlıdır. ASKAP gibi interferometreler çok daha büyük bir teleskopun açıklığını simüle eder. Nispeten küçük 36 çanakla (her biri 12 m çapında), ancak bunların en uzaklarını birbirine bağlayan 6 km’lik bir mesafeyle ASKAP, 6 km genişliğinde çanakla tek bir teleskopu taklit eder.

Bu, ASKAP’a iyi bir çözünürlük sağlar, ancak en büyük ölçeklerde eksik radyo emisyonu pahasına gelir. Yukarıdaki karşılaştırmada, ASKAP görüntüsü tek başına fazla iskelet gibi görünüyor.

Bu eksik bilgiyi kurtarmak için, İtalya Ulusal Astrofizik Enstitüsü’nden Ettore Caretti liderliğindeki PEGASUS adlı yardımcı bir projeye başvurduk.

PEGASUS, gökyüzünün haritasını çıkarmak için dünyanın en büyük tek çanak radyo teleskoplarından biri olan 64 m çapındaki Parkes/Murriyang teleskopunu kullanıyor.

Bu kadar büyük bir çanakla bile, Parkes oldukça sınırlı bir çözünürlüğe sahip. Hem Parkes hem de ASKAP’tan gelen bilgileri birleştirerek, Samanyolu galaksimizin bu bölgesinin aslına en uygun görüntüsünü vermek için her biri diğerinin boşluklarını dolduruyor. Bu kombinasyon, kayıp süpernova kalıntılarını ortaya çıkarmaya yardımcı olmak için radyo emisyonunu tüm ölçeklerde ortaya çıkarır.

DAÜ ve PEGASUS veri kümelerini birbirine bağlamak, daha fazla gizli mücevheri ortaya çıkarmamızı sağlayacaktır. Önümüzdeki birkaç yıl içinde, neredeyse tüm Samanyolu’nun benzeri görülmemiş bir görüntüsüne sahip olacağız, bu ilk görüntüden yaklaşık yüz kat daha büyük, ancak aynı düzeyde ayrıntı ve hassasiyetle.

Henüz keşfedilmeyi bekleyen 1.500 veya daha fazla yeni süpernova kalıntısı olabileceğini tahmin ediyoruz. Bu kayıp kalıntıların yapbozunu çözmek, Samanyolu’nun tarihine yeni pencereler açacaktır.

Bu makale şu adresten yeniden yayınlanmıştır: Konuşma Creative Commons lisansı altında. Okumak orijinal makale.