Güneş Sistemi’nde henüz keşfedilmemiş Dokuzuncu Gezegen’in varlığına işaret eden kanıtlar, yerçekimi hakkındaki fikirlerin yanlış olduğunu gösterebilir. Bu, galaksimizin Güneş Sisteminin dış bölgelerindeki nesneler üzerindeki etkisini inceleyen iki bilim insanının vardığı sonuçtur.
Alternatif bir yerçekimi teorisinin (Modified Newtonian Dynamics, MOND) çeşitli versiyonları, galaksilerin birbirinden ayrılmadan nasıl bu kadar hızlı döndüğünü açıklayabilir. Bilim adamları genel olarak galaktik yapının bu şüpheli istikrarının, ışığı yaymayan veya yansıtmayan görünmez bir madde biçimi olan karanlık maddenin varlığına işaret ettiğine inanıyor. Buradaki fikir, devasa karanlık madde halelerinin galaksileri çevreleyip yerçekimsel olarak birbirine bağlayarak içeriklerinin uçup gitmesini engellemesidir.
MOND ile karanlık maddeye gerek yok. Bu, Isaac Newton’un ünlü yerçekimi yasasının doğru olduğunu, ancak yalnızca belirli bir noktaya kadar olduğunu öne sürüyor. Bunun yerine MOND yorumunda yüksek açısal hızlarda yerçekiminin farklı bir davranışı ortaya çıkar. Ve bu davranış galaksilerin dönüşünü etkiler.
Araştırmayı fizik profesörü Katherine Brown ile birlikte yürüten doktora sonrası araştırmacı Harsh Mathur, “MOND, galaktik seviyedeki gözlemleri açıklama konusunda gerçekten iyi bir iş çıkarıyor, ancak bunun dış güneş sistemi üzerinde önemli bir etkisinin olmasını beklemiyordum” diyor. Hamilton Koleji.
MOND ile varsayımsal Gezegen Dokuz arasındaki bağlantı tuhaf görünebilir, ancak güneş sisteminin kenarında gizlendiğine inanılan bu nesnenin varlığına dair ana kanıtın Kuiper’in tuhaf davranışı olmasından kaynaklanıyor. kemer nesneleri. Kuiper Kuşağı, güneş sistemimizin dış kısmında cüce gezegenler, kuyruklu yıldızlar ve asteroitler gibi çeşitli buzlu cisimleri içeren bir bölgedir.
2016 yılında, bu buzlu nesnelerin bazılarının, Kuiper kuşağının geri kalan sakinlerinden farklı yörünge anormalliklerine ve kümelere sahip olduğu keşfedildi. Ve bilim adamlarının inandığı gibi, bu tür garip davranışlar, bilinmeyen bir gezegenin varlığının sonucu olabilir. Yörüngelerin bu garip düzeni daha önce gezegenlerin varlığına işaret ediyordu; güneş sistemindeki diğer nesneler üzerindeki çekimsel etkisi nedeniyle Neptün bu şekilde keşfedildi. Ancak Mathur ve Brown, Kuiper kuşağı nesnelerinin yörüngelerindeki tuhaf düzenlemenin başka bir etkinin sonucu olup olmadığını bilmek istediler. Belki MOND yerçekiminin doğru yorumu ise bu tür yörüngeler açıklanabilir.
Brown, “Dokuzuncu Gezegen hipotezini destekleyen verilerin MOND ile çelişip çelişmeyeceğini görmek istedik” dedi. Garip kümenin gerçekten de MOND’un sonucu olabileceğini keşfettiler. Mathur ve Brown, milyonlarca yıl boyunca dış güneş sistemindeki bazı nesnelerin yörüngelerinin yerçekimsel olarak “kaymış” olabileceğini, yörüngelerin güneş sisteminin geri kalanıyla tutarlı olmak yerine yerçekimsel alana uygun olarak gerildiğini öne sürüyor. Samanyolu’nun.
Mathur “dikkate değer bir tutarlılık” bulduklarını söyledi. Bilim adamları, çalışmanın dayandığı veri miktarının nispeten küçük olduğunu kabul ederek sonuçları değerlendirirken temkinli davranıyorlar.
Brown, “Sonuç ne olursa olsun, bu çalışma, dış güneş sisteminin çeşitli yerçekimi teorilerini test etmek ve fizikteki temel problemleri incelemek için bir laboratuvar olarak potansiyelini vurguluyor” diye bitiriyor.
