PHerhangi bir teknolojik nesnenin üretilmesi, belirli malzemelerin, özellikle metallerin kullanılmasını gerektirir. Bununla birlikte, bazılarının kıtlığı, ithal etmenin zorlukları ve hatta bu metallerin çıkarıldığı – bazen silahlı çatışma bölgelerinde – çoğu zaman feci insani ve çevresel koşullar, üstesinden gelinmesi çok zor zorluklardır.
Bugün gezegenimizi kirleten elektronik atık miktarı göz önüne alındığında (tahmini 53.6 milyon ton ve 2050’ye kadar iki katına çıkabilir), ilk reflekslerden biri şunu söylemek olurdu: ama neden yeni mineraller çıkarmak yerine yenilerini yapmak için zaten üretilmiş cihazları geri dönüştürmüyoruz – buna “kent madenciliği” denir – Madencilik işlemleri?
Kent madenciliğine ilgi Fransa’da da artıyor, örneğin bir Kentsel Maden sandalyesi elektrik ve elektronik atıkların geri kazanımı konusundaki araştırmaları desteklemek için birkaç mühendislik okulunu bir araya getirmek. Ancak mevcut bileşenlerin kurtarılması bir baş ağrısıdır.
Geri dönüşümün teknik zorlukları
Teknik düzeyde, bir cihazdaki cevherleri kurtarmak bazen çok zordur. Aslında, sadece küçük miktarlarda bulunurlar. Onları geri kazanmak, eritmek vb. için gereken iş, o zaman basitçe kârlı değildir. Ayrıca, bu cevherler genellikle diğerleriyle füzyon yoluyla karıştırılır, bu da işlemi imkansız değilse de daha da karmaşık hale getirir.
Bugüne kadar, atık elektrikli ve elektronik ekipmanların (WEEE) yalnızca %17,4’ü, genellikle altyapı eksikliği nedeniyle doğru şekilde geri dönüştürülmektedir. Yaklaşık %20’si, sözde gayri resmi geri dönüşüm için, genellikle Afrika, Asya veya Güney Amerika’daki ülkelerdeki açık çöplüklerde yasa dışı olarak ihraç edilmektedir. Gana ve Çin, en büyük elektronik depolama alanlarına sahip ülkelere liderlik ediyor.
Bu çöplüklerde genellikle kadın ve erkeklerin yanı sıra çocukları da herhangi bir koruma olmaksızın ve feci çevresel etkilere sahip teknikler kullanarak ellerinden geleni geri kazandıklarını görüyoruz. Çoğu zaman bu “geri dönüştürücüler” metalleri geri kazanmak için her şeyi yakar. Ondan yayılan dumanlar oldukça zehirlidir ve kalıntılar sonunda toprağı ve suyu kirletir. EED’lerin %8’i atıldıkları ülkelerde gömülüyor veya yakılıyor.
E-atık değeri: 57 milyar dolar
Bu makalenin okunacak %54,78’i kaldı. Aşağıdakiler yalnızca aboneler içindir.
