Gelişmiş medeniyetler burada olduğumuzu biliyor mu?

Büyük bir yıldız denizinde sürüklenirken kesinlikle yalnız olmamalıyız.

Gece gökyüzüne bakıp orada başka medeniyetlerin olma ihtimalini düşünmemek zor. Giordano Bruno’nun felsefi spekülasyonlarından Frank Drake’in istatistiksel tahminlerine kadar, evren hakkında ne kadar çok şey öğrenirsek, uzaylı yaşamın olma ihtimali de o kadar artıyor gibi görünüyor. Ama yine de bu hayatı arayışımızda sessizlikten başka bir şey duymadık.

Tıpkı diğer medeniyetlerin kendi başlarına kalmaları veya bizim göremediğimiz iletişim teknolojilerini kullanmaları mümkün olduğu gibi, evrendeki tek canlıların biz olmamız da her zaman mümkündür. Ancak radyo iletişimi hem güçlü hem de ucuzdur ve biz bunu yaygın olarak kullanıyoruz. Radyo sinyallerimiz onlarca yıldır Dünya’dan yayınlanıyor. Peki neden diğer medeniyetler de radyoyu kullanmasın?

Fazla iyimser olduğumuzu düşünenler var. Uzaya çok sayıda radyo sinyali yaymamıza rağmen, radyo ışığının gücü, sürekli genişleyen bir küreyi doldurdukça mesafe arttıkça azalır. Yıldızlararası uzayın toz ve gazından kaynaklanan parazitlerle birleştiğinde, sinyallerimizin bugün sahip olduğumuz radyo alıcıları kullanılarak Dünya’dan yalnızca birkaç ışıkyılı uzaklıkta duyulabilmesi muhtemeldir. 1974’te Herkül kümesine gönderilen Arecibo mesajı gibi, güçlü radyo mesajlarını birkaç kez doğrudan uzaya ilettik. Ancak bunlar bile hedeflerine 22.000 ışıkyılı kat ettiklerinde son derece zayıf olacaklardı.

Elbette genç ve basit bir türüz. Belki çok eski, aşırı gelişmiş bir tür, mesajlarımızı kozmik tozun içinden çekip çıkarabilir. Peki bunu yüzlerce veya binlerce ışıkyılı öteden yapabilirler mi? Bu, yayınlanan yeni bir makalede incelenen soru. arXiv ön baskı sunucusu.

Yazar, ileri medeniyetler için Kardaşev ölçeğiyle başlıyor. İlk olarak 1964’te önerilen ölçek, medeniyetleri enerji kaynaklarından yararlanma yeteneklerine göre sıralıyor. Tip I medeniyet, gezegen ölçeğinde, Tip II uygarlığı yıldız sistemi ölçeğinde ve Tip III ise galaktik ölçekte enerjiye erişebilir. Carl Sagan ve diğerleri bunu değişen bir ölçeğe genelleştirdiler ve insanların 0,73 civarında olduğunu tahmin ettiler. Buradan hareketle yazar, insan uygarlığının kalıntılarını tespit etmek için bir uygarlığın hangi ölçekte olması gerektiğini ve bunun ne kadar mesafeyle mümkün olabileceğini soruyor.

Yapay radyo sinyallerimizin yalnızca yüz ışıkyılı uzaya nüfuz ettiği göz önüne alındığında, bir türün Dünya’daki yapay özellikleri çözmeye çalışma şansı daha yüksek olacaktır. Şehir ölçeğinde şeyler ya da büyük toprak işleri. Örnek olarak Gize piramitlerini düşünün. Binlerce yıldır ortalıktalar ve Büyük Piramit’in tabanı yaklaşık 230 metredir.

Dünya’ya ulaşan ışığın miktarı göz önüne alındığında, teleskobunuzun gücü ne olursa olsun piramitler birkaç bin ışıkyılının ötesinde görülemez. Herhangi bir şeyi çözümlemeye yetecek kadar foton bu mesafenin ötesine ulaşamaz. Görünür ışığın orta aralığı (yaklaşık 550 nm) ve 10 metrelik çözünürlük dikkate alındığında, maksimum mesafe yaklaşık 3.000 ışıkyılı kadar çıkar.

Bu mesafedeki piramit ölçeğindeki özellikleri çözümlemek için yaklaşık 10 AU çapında bir optik teleskopa ihtiyacınız olacaktır. Bu Satürn’ün yörüngesinden biraz daha büyük. Bu ölçekte bir teleskop, prensipte, Satürn’ün yörüngesinde milyonlarca uydunun yer aldığı bir optik teleskop dizisi kullanılarak inşa edilebilir. Elbette bu bizim şu andaki yeteneğimizin veya gezegen ölçeğindeki herhangi bir uygarlığın çok ötesinde. En azından yıldız sisteminizin ustaları olmanız gerekir.

Tüm bunların sonucunda Tip II uygarlık, insanlığın büyük eserlerini 3000 ışıkyılı uzaklıktan görebilir. Büyük bir uzaylı türü sonuçta burada olduğumuzu biliyor olabilir. Ancak 2. seviyeye ulaşmamız ve karşılığında onları görebilmemiz binlerce yıl alacak.