Son aylarda pek çok kişinin yaptığı gibi, geleceğin ofisinin meta veri deposunda olduğunu veya meta veri deposunun uzak ve hibrit çalışma sorunlarına çözüm olduğunu söylemek kolay.
Kolay çünkü “metaverse” kelimesinin evrensel olarak kabul edilmiş bir anlamı yok.
Örneğin, “Geleceğin ofisi metaverse’de” ifadesi, insanların sanal gerçeklik (VR) gözlüklerini takarak, avatarlarla çevrili sanal bir bilgisayar kullanarak sanal bir masada oturarak ve sanal toplantılara giderek güne başladıkları anlamına geliyorsa evrensel olarak paylaşılan genişletilmiş gerçeklik sanal alanında, bu tahmine kesinlikle katılmıyorum.
Bununla birlikte, ifade, şu anda sahip olduğumuz araçlara ek olarak, bazen artırılmış gerçeklik (AR) ve VR’yi belirli amaçlar için kısaca kullanacağımız anlamına geliyorsa, yalnızca aynı fikirde olmazdım, şunu da söylerdim:
“Elbette – bu onlarca yıldır varsayılmıştır. Bunun olacağı belli.”
(Önceki tahminin esasen Facebook’un görüşü olduğu, ikincisinin ise ağırlıklı olarak Apple’ın görüşü olduğunu belirtmekte fayda var. Yani Facebook yanlış ve Apple haklı.)
Bugün bile çalışanlar, bütün gün ekrana bakmanın doğal olmayan eylemiyle mücadele ediyor.
Pomodoro tekniği gibi sistemler, çalışanlara yaptıkları işi durdurmalarını ve her 25 dakikada bir mola vermelerini hatırlatır.
Tamamen sürükleyici VR dünyaları, bir dizüstü bilgisayar ekranına bakmaktan çok daha fazla zihinsel olarak yorucu ve gözleri yoruyor. Bu nedenle, çalışanların sanal alanlarda tam zamanlı olarak isteyerek çalışacakları fikri başlangıç değildir.
Geleceği tahmin etmeye çalışanlar için süregelen bir konu, “metaverse”nin farklı insanlar için farklı şeyler ifade etmesidir.
Metaverse tanımları şunları içerir:
- Bir sanal gerçeklik alanı.
- İnternetin 3 boyutlu sanal versiyonu.
- Kullanıcıların sanal olarak etkileşime girmesine ve işlem yapmasına izin vermek için sosyal medya, çevrimiçi oyun, AR, VR ve kripto para birimlerinin özelliklerini birleştiren dijital bir gerçeklik.
- Ya da insanların çalışabileceği, sosyal olarak bağlanabileceği, işlem yapabileceği, oynayabileceği ve yaratabileceği gerçek zamanlı etkileşime odaklanan, büyük ölçüde ölçeklenebilir, birbirine bağlı sanal dünyalardan oluşan kalıcı bir ağ. Gerçekliği simüle etmek için AR, VR ve diğer teknolojileri kullanır.
Bunların ne kadar farklı olduğuna dikkat edin.
Bazıları bir meta veri deposunun temelde sanal bir alan sunan bir uygulama veya web sitesi olduğunu söylüyor; diğerleri bunun birbirine bağlı devasa bir uzay dizisi olduğunu söylüyor. Bazıları bunun sadece VR olduğunu söylüyor. Diğerleri bunun VR, AR ve diğer teknolojiler olduğunu söylüyor. Bazıları bunun kriptoya dayalı olduğunu söylüyor; diğerleri kriptodan hiç bahsetmiyor.
Şu anda, “metaverse” kelimesi, konuşmacı veya yazar için bir şey, dinleyici veya okuyucu için başka bir şey ifade eden bir Rorschach testidir.
Aynı zamanda onu popüler bir pazarlama modası haline getiren şey de budur.
Muazzam bir ürün ve hizmet yelpazesi, teklif ne olursa olsun bir alaka halesi sağlayan “metaverse” ürünler olarak abartılabilir.
Elbette kuruluşlar, paylaşılan, açık bir “metaverse” oluşturmak için çok çalışıyorlar. Web3 için Metaverse Alliance’ı açın ve Metaverse Standartları Forumu. Ancak Facebook ve Apple gibi şirketlerin büyük olasılıkla çoğu kullanıcıyı çekecek duvarlarla çevrili bahçeler yaratmaları için parasal teşvikler göz önüne alındığında, başarıları pek olası değil.
Tüm teknolojik devrimlerde olduğu gibi, gelecek izole yerlerde erken başlar.
Örneğin Accenture, İlk katılım ve uzaktan çalışan toplantıları için VR kullanma.
Zigbang adında bir Koreli start-up Soma World adında sanal bir ofis binası geliştirdi. Sanal ofisin sanal katları, her biri bu alanı bir tür küresel sanal merkez olarak kullanan yaklaşık 20 şirkete kiralandı. Alışılmadık bir şekilde, Soma World’deki avatarların kafaları yoktur; bunun yerine, avatar gövdelerinin tepesinde, kullanıcının gerçek zamanlı bir videosunun görüntülendiği dairesel bir oyuk yer alır.
“Second Life”ı Zoom ile birleştirmek gibi.
Video bağlantılarından da görebileceğiniz gibi, arayüzler kaba ve her iki durumda da fiziksel alanı ve uzak çalışanlara yakınlığı simüle etmek için var.
Dolayısıyla, evet, işin geleceği VR’yi ve hatta daha fazla AR’yi içeriyor, ancak muhtemelen iş gününün çoğu için değil ve muhtemelen evrensel, paylaşılan bir VR internetinde değil.
Önemli olan, Bill O’Reilly’nin sözleriyle, meta veri deposu bir yer değil – bir iletişim ortamıdır. Ve aynı zamanda geniş bir kullanıcı arayüzü kategorisidir.
Öyleyse, işyerine gelen yeni bir iletişim ortamı ve arayüz kategorisinin doğuşu için heyecanlanalım. Harika olacak.
Ama metaverse’de tam zamanlı çalışacağımızı düşünerek kendimizi kandıracak kadar heyecanlanmayalım.
Telif Hakkı © 2022 IDG Communications, Inc.
