Kararımız
Dead by Daylight hayranı olarak, The Casting of Frank Stone beni easter egg’leri, ipuçları ve bilgisi ile sevinçten çığlık attırdı. Bu, gizemli olay örgüsü ve ilgi çekici ikili zaman çizelgesi yapısıyla birleşince, en müdahalesiz sahnelerde bile beni oyuna dahil etti. Yine de, daha fazla etkileşim istiyordum ve oyunun sonucu muhtemelen DBD oynamayanların anlayabileceği gibi değil.
Dead by Daylight dünyasında geçen bir Supermassive oyunu olan The Casting of Frank Stone, benim için incelemesi zor bir oyun. Ben büyük, neredeyse takıntılı bir DBD hayranıyım: Neredeyse her gün oynuyorum, yayınları izliyorum, çizgi romanlara sahibim ve avantajları, karakterleri ve hikayeyi biliyorum. Öte yandan, Supermassive’in önceki sürümlerinden hiçbirini tamamlamadım. Çok seviliyorlar, ancak etkileşimli film tarzları ve müdahalesiz yapıları beni sıkıyor. Bir dizi hızlı zamanlı olayın aksiyonun kapsamı olacağını bildiğimden, oyuna başlarken tedirgindim. Frank Stone’un Kadrosu.
The Quarry ve The Devil in Me gibi oyunların prologunu zar zor geçtikten sonra, The Casting of Frank Stone’un açılış sahnelerinin beni hemen yatırım yapmaya ve devam etmeye istekli hale getirdiğini görünce şaşırdım. Korku oyununun prologu, bir dizi kayıp genç ve çocuğun, şefkatli genç bir polisin soruşturmasını yerel bir çelik fabrikasına gönderdiği 1960’ların Oregon’unda geçiyor. Bu açılış, aynı adlı kötü adamla gergin bir karşı karşıya gelmeyle sona eriyor ve derin Dead by Daylight efsanesi.
The Casting of Frank Stone’un geri kalanı 1980 ve 2024’te ikili bir zaman çizelgesi anlatısında geçiyor. Gizemi sonuna kadar canlı tutan tutarlı bir şekilde ikisi arasında sık sık geçiş yapıyor. 60’lar ve 80’ler dizilerinde atılan temel, karakterlerle ilişkinizi günümüzde kurmanıza ve aynı zamanda onların korkunç durumlarını bağlamlandırmanıza yardımcı oluyor. Anlatının yapısı ayrıca, hiçbir zaman diliminin hoş karşılanmasını aşmadan hızlı hikayeyi ilgi çekici kılıyor.
Etkileşim eksikliğine rağmen, The Casting of Frank Stone’un temposu yalnızca tek bir tuşa bile basmayabileceğiniz daha uzun sekanslarda gerçekten düşüyor. Daha da kötüsü, oyun bir sahnenin dakikalarında aniden bir yetenek kontrolü başlatma alışkanlığına sahip ve bu da sonucunuzu istemediğiniz bir şekilde etkileyebilir. Geri dönüp sahneleri tekrar oynayabilseniz de, ilk koşunuzun bir haydut QTE tarafından tehlikeye atılması sinir bozucu.
Daha aktif sahneler, özellikle kararlarınız ve hatalarınız hikayenin gidişatını ve karakterlerinizin kaderini belirlediğinden, hemen ilgi çekici hale geliyor. Bu, özellikle yeni 8 mm kamera görüş mekaniğinin devreye girdiği son birkaç saatte geçerli, hem hikayeye katkıda bulunurken hem de bir mücadele öğesi enjekte ediyor – en azından Supermassive standartlarına göre. Retro video kameradan bakmak, çıplak gözle görülemeyen şeyleri ortaya çıkarıyor ve sizi avlayan kötülüğü caydırmanızı sağlıyor. Bu sahneler harika görünüyor ve size oyunun başka yerlerinde sıklıkla eksik olan bir kontrol seviyesi sağlıyor. Frank Stone’un Casting’i ayrıca, genellikle yaptığınızdan daha fazlasını yaptığınızı düşünmenizi sağlayarak sizi kandırma konusunda kötü bir iş çıkarıyor. Örneğin, bir anahtar kullanmak, ilk etapta öğeyi kullanmaktan niyetleriniz yeterince açık değilmiş gibi ek bir ‘kilidi aç’ ve ‘açık’ istemini tetikleyebilir.
Beklenen bir diğer Supermassive tuhaflığı da ara sıra garip yüz modelleri, ancak manzara baştan sona güzel ve atmosfer uygun şekilde kasvetli. Karakterlerin çoğu da anında sevimli, bu da hantal yüzleri telafi ediyor ve kaçınılmaz olarak yaşamalarına veya ölmelerine izin verme kararınızı etkiliyor. Korku kendini göstermekte yavaş, ancak geldiğinde tatmin edici derecede iğrenç. Fazla bir şey söylemeden, doruk noktasındaki düşman bu aksiyonun zirvesi, hem korkunç hem de son bir oyunda gördüğüm en iyi görünümlü canavarlardan biri, bana Sons of the Forest’taki iğrenç mutantları hatırlatıyor.
Ne yazık ki, her şeyi bir araya getiren yazı her zaman zarif değil. Bir karakter, daha önce bir değil iki tane daha buldukları düşünüldüğünde şaşırtıcı olan gizli bir geçidin keşfiyle şok oluyor. Bu arada, umut vadeden bir lezbiyen aşk hikayesi asla yerden kalkmıyor ve gerçek bir kaçırılmış fırsat gibi hissettiriyor. Oyuncu kadrosu açısından, kişisel favorim, her iki zaman çizelgesini de geçen ve oyunun en gelişmiş karakteri olan Linda’ydı. Onun arkasında durmayı kolay buldum, genellikle kararlarımı başkalarınınkinden çok onun iyiliğine dayandırdım. İki zaman çizelgesinde dört oynanabilir karakterle Supermassive, dengeli ve akılda kalıcı bir çekirdek oyuncu kadrosu yarattı.
Frank Stone’un Oyuncu Kadrosu ayrıca trajik gerçek yaşam olaylarının üzerinden eğlence yaratmanın ahlakını da ele almaya çalışıyor, ancak bunu samimiyetle yapmıyor. Ağlak, kıskanç erkek arkadaşın tek cümlelik esprileriyle aşırı korku fanatiklerinin prensiplerini sorguladığı anlar var, ancak hepsi biraz tek kullanımlık, yani oyun en iyi şekilde düz bir gizem-korku hikayesi olarak işliyor, bunun ötesindeki her şey gerçek bir zorlama gibi hissettiriyor.
The Cutting Room Floor, Supermassive için bölümleri her zamankinden daha kusursuz bir şekilde tekrar oynamanızı sağlayan yeni bir özelliktir. Dallanan hikaye örgülerine sahip oyunların öncülünü seviyorum, ancak kaçırdığım tüm olasılıklar için FOMO yaşıyorum. Tüm oyunu baştan sona tekrar oynamak yerine, The Cutting Room Floor size dallanan olayların bir zaman çizelgesini gösterir. Buradan, herhangi bir bölüme atlayabilir ve alternatif sonuçlar deneyimleyebilirsiniz. Orijinal seçimlerinize ek olarak ikincil, üçüncül veya diğer dallarınız eklendikçe, oradan devam edebilir veya istediğiniz gibi gelip gidebilirsiniz. Ayrıca, kaçırmış olabileceğiniz The Casting of Frank Stone kalıntıları veya biblolarını almak için geri dönebilirsiniz.
Dead by Daylight crossover’ına gelince, başlangıçtan itibaren asimetrik çok oyunculu oyuna dair birden fazla gönderme var. Bu DBD paskalya yumurtaları, koleksiyonlardan ve manzaralardan bir eşyayı almak veya hızlı zamanlı bir etkinliğe katılmak için ses efektine kadar her yerde karşınıza çıkıyor. Ancak bu göndermeler The Casting of Frank Stone’un tadını çıkarmak için olmazsa olmaz değil, çünkü Supermassive eski oyunları ve Dead by Daylight arasında iyi bir denge kurmuş, bu da çoğu korku hayranının rahatça içine girebileceği anlamına geliyor.
Hikaye doruk noktasına ulaşana ve Dead by Daylight bilgisine yapılan göndermeler daha da yoğun ve hızlı bir şekilde gelene kadar, hayran olmayanların kaçırabileceği son birkaç sahneyle sonuçlanıyor. Ancak DBD tutkunları için inanılmaz derecede heyecan verici ve jenerik aktıktan günler sonra bile Frank Stone karakterini düşünmeden edemiyorum. Ayrıca Stone, The Champion ve oyunun hayatta kalanlarından bazılarını Dead by Daylight’ta görmeyi sabırsızlıkla bekliyorum. Bu yüzden bundan tatmin olmuş hissetsem de, bunun ne kadarının oyunun kendisinden veya DBD için daha geniş kapsamlı etkilerinden kaynaklandığından emin değilim.
