Fosil kanıtları, bitkilerin Çin’de son-Permiyen kitlesel yok oluşundan kurtulduğunu gösteriyor

Çin’de ortaya çıkarılan fosiller, yaklaşık 252 milyon yıl önce dünyadaki yaşamın yaklaşık% 80’ini yok eden Son-Permiyen kitlesel yok oluşunun bitki yaşamı için katastrofik olmayabileceğini gösteriyor. “Büyük ölmek” olarak bilinen bu dönem, Sibirya tuzaklarından aşırı volkanik aktivite gördü ve karbondioksit seviyelerinde ciddi artışlara, şiddetli küresel ısınmaya ve okyanus asitleşmesine yol açtı. Deniz ekosistemleri tam bir çöküş yaşarken, yeni kanıtlar bazı karasal bitki yaşamının krize katlandığını gösteriyor. Günümüzün kuzeydoğu Çin’deki bir site, kitlesel yok olma olayına rağmen bitki örtüsünün devam ettiği bir bölgeye işaret eden gymnosperm ormanlarının ve eğrelti otlarının fosilleşmiş kalıntılarını ortaya çıkardı.

Sincan’daki kaya katmanlarından kanıtlar

AS’ye göretudy Science Advances’da yayınlanan araştırmacılar, büyük ölme dönemine kadar olan Çin’in Sincan, Çin’deki kaya oluşumlarını incelediler. Baş yazar Wan Yang, Missouri Bilim ve Teknoloji Üniversitesi’nde jeoloji ve jeofizik profesörü, belirtilmiş Live Science ile yapılan bir röportajda, bu bölgede kitlesel bitki yok oluşunun gözlenmediği. Kaya katmanları, ani bir çökme ve yeniden büyüme yerine bitki türlerinde kademeli bir kayma gösteren fosilleşmiş sporlar ve polen içeriyordu. Yang, bu bulgunun, arazi ekosistemlerinin bu dönemde deniz ortamlarıyla aynı seviyeye maruz kaldığı varsayımına meydan okuduğunu vurguladı.

İklim ve konum bir rol oynadı

Araştırma, nemli iklimlere sahip bölgelerin ve su kütlelerine erişimin bitki yaşamı için sığınak görevi görmüş olabileceğini göstermektedir. Yüksek enlem konumlarının bitki örtüsü için daha istikrarlı koşullar sağladığı göründüğü Güney Amerika ve Afrika’da da benzer modeller gözlenmiştir. Çalışmaya dahil olmayan Arjantin’deki La Plata Ulusal Üniversitesi’nde bir paleobotanist olan Josefina Bodnar, aşırı köklü yapılar ve uzun süreli tohumlar gibi hayatta kalma uyarlamalarına sahip olan ve aşırı koşullara dayanmasına yardımcı olabilecek canlı bilimleri açıkladı.

Kara ve deniz üzerinde farklı bir etki

Çalışma aynı zamanda arazi ekosistemlerinin tamamen yok olma yerine bir kriz yaşadığı fikrini de desteklemektedir. Colby College’da bir jeoloji profesörü olan Robert Gastaldo, “yok olma” teriminin karada olanları doğru bir şekilde tanımlamayacağını belirtti. Deniz yaşamının okyanus asitleşmesinden bir kaçış olmasa da, karasal organizmaların daha ılıman bölgelere göç edebileceğini veya değişen koşullara uyum sağlayabileceğini belirtti.

Dünya’nın geçmişinden dersler

Son-Permiyen yok olma, modern iklim değişikliğine paralellikleri nedeniyle bilimsel dikkat çekti. Araştırmalar, bu süre zarfında volkanik aktiviteden kaynaklanan sera gazı emisyonlarının, bu yüzyılın sonuna kadar insan aktivitesinden beklenenlerle karşılaştırılabilir seviyelere ulaştığını göstermiştir. Londra University College’da bir araştırmacı olan Devin Hoffman, Live Science’a, geçmiş iklim krizlerini incelemenin bugün artan atmosferik karbondioksit seviyelerinin potansiyel uzun vadeli etkileri hakkında bilgi verebileceğini söyledi. Gastaldo ayrıca, jeolojik kaydın aşırı çevresel değişimlerin yeryüzündeki yaşamı nasıl etkilediğine dair tarihsel bir açıklama olduğunu ve mevcut iklim kaygıları için değerli bağlam sağladığını belirtti.