Bir ay önce, Yaz Oyun Festivali’nde bir toplantı odasında oturup, uygulamalı olarak çalışmak üzereydim. İlk Torun. Nexon’un çok oyunculu yağmacı nişancı oyununun hakim olduğu bir alanı nasıl sarsacağını görmek için sabırsızlanıyordum. Warframe Ve Kader 2. Başlamadan önce bana oyunun nasıl çalıştığını ayrıntılı bir şekilde anlatan uzun bir video sunumu gösterildi. Bir anda kayboldum; sanki anlamsız şeyler okuyormuşum gibi hissettim. Bu kafa karışıklığı, yönsüz bir merkeze atıldığımda ve yakındaki bir halkla ilişkiler uzmanı tarafından kaybolmuş bir koyun gibi zindana götürülmek zorunda kaldığımda çözülmedi.
Bu deneyimden, keskin atışlarını ve karakter odaklı oynanışını takdir ederek çıktım, ancak bunu gerçekten anlayabilmek için oyunu bağlam içinde görmem gerektiğini hissettim. Dünya ve karakterleri hakkında daha fazla bilgi edinmek istedim. Bir merkeze atılmak yerine sıfırdan bir Descendant inşa etmek istedim. Anlamayı umamayacağım üst düzey bir faaliyete dayanarak yargılayarak ona kötülük yaptığımı hissettim.
Nihayet en başından itibaren oynamaya başladıktan sonra, artık oyunun tamamının oldukça doğru bir dilimini aldığımı fark ettim. İlk Torun Birkaç saattir bana hala bir anlam ifade etmeyen, esrarengiz bir yağmacı nişancı oyunudur. Benim hatam, oynarken biraz eleştirel düşünceyi katmaya çalışmamdı. Gerçekte, bundan keyif almak için beynimin neredeyse tamamını kapatmam gerekirdi.
Ayarlayın ve kapatın
Muhtemelen birisinin bir film izlerken veya oyun oynarken beynini kapatmak istediğini söylediğini duymuşsunuzdur – hatta kendinizin de söylediğini – duymuşsunuzdur. Bu, gişe rekorları kıran filmleri birkaç saatliğine eğlendirebilecek hafif bir kaçıştan başka bir şey olarak görmeyen insanlar için yaygın bir nakarattır. Bu duyguyla hiçbir zaman bağlantı kurmadım. En abartılı aksiyon filmi bile hâlâ aklımda kalan zenginleştirici bir deneyim olabilir. Neden bu Dünya’daki değerli zamanımı bir kulağımdan girip diğerinden çıkan gösterişli sese bakarak harcamak isteyeyim ki?
Yine de yapabilirim anlamak bu tür bir deneyime duyulan arzu. Hayat zordur ve patlamalar iyidir. Neden arada sırada yaşanan korkunç haber döngüsünden kaçıp komaya girmiyorsunuz? Bu deneyimi aktif olarak isteyenler için harika haberlerim var: İlk Torun Oyuncuların tek bir beyin hücresini kullanmasını gerektirmez. Aslında yapmasan daha iyi olur.
Yüklediğimde, hızla bir saçmalık yağmuruna maruz kalıyorum. Anlatım düzenini açıklamaya çalışmayacağım. Birkaç gün oynadıktan sonra tek kelimesini bile anlamıyorum. Karizma boşluğu NPC’leri, bilgi hakkında monolog yapmak için çok zaman harcıyorlar, ancak hiçbiri kalıcı değil. Özel isimler bana fırlatılırken ekranıma boş bir ağızla bakıyorum. Daha ilk dakikadan itibaren en derinlere atılıyorum ve asla suya dalmıyorum. Bir açılış eğitiminden sonra, anlamadığım görev işaretleyicileriyle dolu bir MMO merkezine atıldım. Metin ve sayılardan oluşan duvarları görmek için bir menü ekranı açıyorum. Benim için hiç umut yok.
Geliştirici Nexon’un tüm bunların ne kadar saçmalık sınırında olduğunu anladığına inanıyorum, çünkü bu beni aksiyona dahil etmekle zaman kaybetmiyor. Bir gezegene yükleniyorum ve içgüdüsel olarak kırmızı bir kumaşa saldıran bir boğa gibi renkli bir görev işaretini takip etmeye başlıyorum. Tam dünyada bir misyon devreye giriyor. Aniden bir grup uzaylıyı vuruyorum. Bunların ne olduğunu ya da bunu neden yaptığımı bilmiyorum. Görevin tamamlandığı söylenene kadar onları vuruyorum. Diğer görevler benden açıklanamayan bir cihazın etrafında bir süre durmamı ve uzaylıları savuşturmamı istiyor. Bu görevlerin hikayeyle herhangi bir şekilde bağlantılı olup olmadığı hakkında hiçbir fikrim yok çünkü hikayenin ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok. Önemli olan tek şey uzaylıları silahla vurmam.
İlk Torun’aKredisi, bu atış kesinlikle sıkı. Tetiği çektiğimde her silahın gerçek ağırlığı varmış gibi geliyor (PlayStation 5’in DualSense’i gerçekten bu hissi satıyor). Düşman dalgalarını biçerken bir güç duygusu hissediyorum. Ayrıca her atışı vurgulayan ve mermilerimi gerçekten ölümcül hissettiren mükemmel bir ses tasarımı da var. O kadar keskin değil Kader 2ama hızla akışa kapılıyorum. Daha farkına varmadan, şarjörü boşaltmaya devam edebilmek için daha fazla görevi etkinleştiriyorum.
Belirli bir itiraz
Burada doğru kutuları işaretleyen başka oyun parçaları da var. Bir kancam var, bu da çıkıntılara doğru sallanabildiğim gibi sallanmamı sağlıyor Halo Sonsuz. Aksiyonu derinleştirmek için karaktere özgü bir dizi yeteneğim var. Aşırı gözlem. Kalkanları düşürebilen ve düşmanlardan biri gibi düşmanları parçalayabilen güçlü bir tank olan Ajax olarak oynayarak başlıyorum. Kader 2Titanlar. Bu arada, deneyebileceğim daha fazla silah alıyorum. Beynimi tamamen kapattığımda her şey harika hissettiriyor. Bir noktada çenemin kelimenin tam anlamıyla açık kaldığını fark ediyorum. Sanki bir an için bedenimin tüm kontrolünü kaybetmiş ve mutlu bir yokluk durumuna düşmüşüm gibi; İşlevsel olarak ölüyüm.
Ne zaman hayata geri dönmeye çalışsam, bu benim zevkim için ciddi bir tehdit oluşturuyor. Bir kerede donatabileceğim ganimet miktarı beni tamamen bunalttı ve bunların çoğu, anlamsız bir sayı ile anlamadığım bir istatistik yükseltiyor. Bireysel silahlara çeşitli modlar takarak, karakter yapımımla gerçekten en ince ayrıntıyı bulabilirim. Bunun yerine, envanterimdeki her şeyi alıp, ona bakmadan bile onu donanımlı olana bağlıyorum. Tekrar çekime başladığımda bir fark görmüyorum, dolayısıyla bu konu üzerinde daha fazla düşünmeye ihtiyacım yok gibi görünüyor. Başka bir menü bana hiçbir şekilde elle tutulamayan, hatta okunamayan devasa bir istatistik listesi veriyor. Hiçbirinin önemi yok. Rakamlar büyük olduğu sürece iyi bir iş çıkardığımı hissetmem gerekiyor.
Bu itirazı alıyorum. ben … idim Kader orijinal kampanyasının anlatı açısından içi boş anlarında bile birkaç yıldır oyuncu. Yeni ekipmanlar taktıkça sayıların artmasını izlemekten kaynaklanan bir heyecan var. Birlikte vakit geçirmeyi seven pek çok insan gördüm İlk Torun şu ana kadar, ister sadece oyunun tadını çıkarıyorlar, ister karakterlerine göz atıyorlar (oyunu X’te arayın ve çok sayıda tuhaf gönderi bulacaksınız). Burada belli bir tür oyuncuda yankı uyandıran temel bir neşenin olduğu açıkça görülüyor. Kanepemde oturup, guruldayan DualSense denetleyicim bana olumlu destek verirken ilişkimi keserken bunu neredeyse hissedebiliyorum. Ben ödül maması için pençeleyen bir köpeğim.
İlk başta niyetim tam bir inceleme yazmaktı. İlk Torun. Bunu iyi niyetle yapabileceğimi sanmıyorum. Bir inceleme, oyun zamanıma biraz eleştirel düşünmemi ve eserin neyi iletmeyi amaçladığını ve bunu ne kadar iyi başardığını düşünmemi gerektirir. Ayrıca, gerçekten yapmak istediğim tek şey, zaman yolculuğunu deneyimlemem gerektiğinde orada burada 30 dakika oynamak iken, değerli hayatımın sayısız saatini takas etmemi de gerektirecektir. Elbette, beynimi güçlendirebilir ve size tutarlı bir hikaye eksikliğinin motivasyonu nasıl azalttığını anlatabilir, inanılmaz derecede berbat mikro dönüşümlerini eleştirebilir veya bunu bilimsel olarak “eğlenceli” bir tasarım oluşturmak için not aldığı sayısız oyunla karşılaştırabilirim. yağma atıcısı. Ancak bir noktada bu aşırıya kaçıyormuş gibi geliyor. İnceleniyor İlk Torun bir stres çarkını incelemek gibi olurdu. Dönüyor. Daha ne bilmek istiyorsun?
Yani eğer sanatın beyin gücüne ihtiyaç duymaması gerektiğini savunan biriyseniz, lütfen burada sahip olduklarınızı biçmekten çekinmeyin. İlk Torun bu düşünce tarzının nihai sonucu: tutarlı dozda morfin damlayan bir serum torbası. Kimseyi koluna taktığı için yargılamayacağım; hepimizin bu hayatta bizi kurtaracak bir şeye ihtiyacı var.
İlk Torun şu anda PlayStation 5, Xbox Series X/S ve PC’de çıktı.
