erken Final Fantasy XVI‘in pazarlama döngüsünde, yapımcı Naoki Yoshida’ya beyaz olmayan kişilerin oyuna dahil edilmemesi soruldu. Cevabı harika değildiesasen beyaz olmayan insanları dahil etmenin, geliştiricilerin yarattığı fantastik dünya tarafından kurulan anlatı sınırlarını ihlal edeceğini belirtiyor.
Bu yılın başlarında, Yoshida’ya bu cevap hakkında bilgi verme fırsatım oldu ve ona sözlerinin cevabını duyma fırsatı olup olmadığını ve color hayranlarına onları üzecek bir şey söyleyip söylemediğini sordum.
“İnanıyorum ki Final Fantasy XVIYoshida, bu tür kapsamlı bir fantezi anlatısı ve dünyasında yer alan ve özen ve saygıyla yaratmaya çalıştığımız çeşitli insanları ve kültürleri bir araya getiriyoruz,” diye yanıtladı Yoshida. “Oyuncular nihayet oyunu kendi ellerine aldıklarında, neyi hedeflediğimizi görebileceklerini ve umarız en sonunda bu eşsiz deneyimle bağlantı kurabileceklerini umuyoruz.”
Oyun artık ellerimdeyken, sonunda Yoshida ve anlatı ekibinin neyi amaçladığını görebiliyorum – ve ne ilgi ne de saygı göremiyorum.
Valisthea dünyası, her biri gerçek dünyadaki bir benzerini çağrıştıran altı ülkeden oluşur. Adı ve emperyal fetih tasarımlarıyla Sanbreque, Napolyon Fransa’sını akla getirirken, özgür şehirlerden oluşan gevşek ittifakıyla Kristal Dominion, Kutsal Roma İmparatorluğu diye haykırıyor. Ve Dhalmekia’nın Orta Doğu’yu anımsatması gerektiğini biliyorsunuz çünkü onunla tanıştığınız anda tüm renkler mavi ve yeşilden kumlu kahverengi ve sarıya dönüşüyor ve tüccar tezgahları nargile için kök sebzeleri değiştiriyor.
Ancak oyunun izleyiciye bağırmak için kullandığı tüm basmakalıp kısaltmalara rağmen, “Hey, artık beyaz olmayan yerdesin! Erkeklerin türban taktığı, kılıçlarının kıvrık olduğu ve bir sitar çaldığı için bunu anlayabilirsiniz.” FFXVI bit’e gerçekten bağlı kalmayı başaramaz.
Dhalmekia’daki herkes bir Cockney aksanıyla konuşur ve kese kağıdı testini büyük (eksik) renklerle geçer. Oyundaki en koyu cilt tonu, Dominant of Titan Hugo Kupka’da ve o kötü adamlardan biri.
Onun ötesinde, oyunun arsa halkalarının çoğunu içi boş olarak tanımlayan gerilim beyaz olmayan kültürleri tasvir etme konusundaki zayıf girişimi olarak. Final Fantasy XVI‘nin hikayesi, sihir kullanabilen ve kullanamayan insanlar arasındaki çatışmaya odaklanıyor.
Taşıyıcılar olarak adlandırılan sihir kullanıcıları, onları sihir olmayan kullanıcılardan fiziksel olarak ayıracak şekilde dövmelidir. Menkul eşya muamelesi görürler, satın alınır, satılırlar ve sihirleri kuruduğunda nihayetinde atılırlar. Taşıyıcılar sosyal olarak dışlanmış olsalar da, Valisthea dünyasındaki herkes onları hor görmez ve kölelikten kaçmalarına yardımcı olmak için çalışan ve onları özgür insanlar olarak yaşayabilecekleri yerlere gönderen gizli bir sempatizan ağı vardır.
Taşıyıcıların kendilerine gelince, doğaları gereği efendilerinden daha güçlü olmalarına rağmen, alışılmadık bir şekilde uysal ve köle gibi görünüyorlar. Her zaman Clive veya diğer Taşıyıcı olmayanlar, onların koruyucusu ve muhafızı olarak onların imdadına yetişir.
Ayrıca, muamelelerine karşı tavır alan Taşıyıcılardan da söz edilmiyor – bu, oyunun irfan özelliğinin genişliği göz önüne alındığında göze batan bir hata gibi görünüyor. Bana, Harpocrates, tüm Valisthean tarihi boyunca kimsenin ipi çekmediğini mi söylemek istiyorsun? son fantezi Toussaint L’ouverture’a eşdeğer mi?
Valisthea’nın siyasi varlıkları gibi, Final Fantasy XVI Taşıyıcıları insan olarak düşünmez. Hem oyun tarafından hem de oyunda Taşıyıcılar, bir olay örgüsüne hizmet etmek için yaratılan ve kullanılan araçlar olarak ele alınır. Onlar yalnızca, sıkıntı içindeki küçük hanımların kalıcı bir alt sınıfı olmak için veya ayrımcılığın neden kötü olduğuna dair hileli nesne dersleri olarak var olurlar.
Oyunun konusuyla ilgili tüm bunları bildiğim için, sanırım neden Yoshida ve FFXVIgeliştiricileri, beyaz olmayan insanların oyuna dahil edilmesi hakkında konuşmak konusunda çok isteksizdi. Belki de tek renkli bir kadroyla, Taşıyıcılara davranış şekli ile Afrikalı ve Yahudi insanlara tarih boyunca davranılma şekli arasındaki rahatsız edici paralellikler hakkında kimsenin fazla düşünmeyeceğini düşündüler. Ya da bu muameleye maruz kalan insanların tamamı beyaz veya beyaza yakınsa, ırkçılık suçlamalarından kaçmayı düşündüler.
Geliştiriciler ne düşünürse düşünsün, oyundan ne kadar zevk alsam ve oynamaya değer olduğunu düşünsem de, oyunun kapsayıcılığı ele alma biçimi hem tembel hem de yokmuş gibi hissettiriyor.
