Not: Bu makale Final Fantasy VII, Final Fantasy VII Remake ve Final Fantasy VII Rebirth hakkında önemli spoiler içermektedir. Devamını okumadan önce Yeniden Doğuş’u bitirmenizi öneririz.
Final Fantasy VII Rebirth perili bir oyundur. Video oyunlarını çevreleyen popüler kültür hakkında herhangi bir farkındalığa sahip olmak ve Unutulmuş Başkent’te sizi bekleyen sürprizi önceden bilmemek neredeyse imkansızdır: Aerith Gainsborough ölüyor. Ve o anın gelip gelmediğini, nasıl olacağını ve yol boyunca yaptığınız seçimlerin size onu değiştirme gücü verip vermeyeceğini merak etmeden Rebirth’ü herhangi bir miktarda oynamak imkansızdır.
Aerith’in ölümü, Final Fantasy VII Remake üçlemesindeki her iki oyuna da gölge düşürdü. Yayınlanmadan önce, bu anın, bunu ilk kez çocuk veya genç yetişkin olarak deneyimleyen birçok oyuncunun çokgen anıları kadar etkili olup olamayacağı sorusu vardı. Hayranların beklentileriyle tematik boğuşması ve orijinalin anlatımındaki değişiklikleriyle Remake’ten sonra, geliştiricilerin aslında Aerith’i yine de öldürüp öldürmeyeceği sorusu ortaya çıktı. Bir yandan herkes o anın geldiğini bilse, yine aynı etkiyi yaratabilecek mi? Öte yandan Aerith’in ölümü FF7 hikayesinin önemli ve ayrılmaz bir parçası değil mi?
Aerith’in Rebirth’te hâlâ ölüp ölmeyeceği sorusunu gündeme getiren Square Enix, kendisini köşeye sıkıştırdı. Her iki çözümün de temel dezavantajları vardır ve ikisi de özellikle tatmin edici değildir ve nihayet oyunun sonuna gelindiğinde, bu bir kumar gibi gelir. Cloud, Aerith’e ulaşır ve onu kurtarır, ancak alternatif gerçeklikler ve önemli kararlardan ayrılan zaman çizelgelerinin karmaşık çatışması nedeniyle, o (görünüşe göre) hala ölüyor – ya da belki Cloud’un Aerith’i kurtarmayı başaramadığı bir gerçekliğe itilmiş durumdayız. onu kurtardığı gerçeklik varlığını sürdürüyor. Gerçekten neler olup bittiğini anlatmak zor, Sephiroth’a karşı iki saatlik anime dövüşleri ve tonlarca şifreli, belirsiz diyalog daha da kötüleşiyor. Bu belki de hepsinin en az tatmin edici olasılığıdır, özellikle de Rebirth size ne olduğunu tam olarak anlamanız için bir dahaki sefere – yeniden yapım üçlemesinin son oyunu, muhtemelen bir dört yıl daha uzakta – ayarlamanızı söylediği için.
Rebirth’ün sona ermesiyle Square Enix, elinden gelen tek yolu kullanarak beklentileri alt üst etti. Oyuncular Aerith’in ölmesini bekliyordu. Oyuncular Aerith’in yaşamasını bekliyordu. İğneye iplik geçirmek için geliştiriciler her ikisini de yaptı. Ama belki de olaya bu şekilde bakmanın yanlış yolu budur. Yeniden Doğuş’un sonu olay örgüsü açısından biraz karmaşık olsa da belki de hikayenin gerçek anlamı tematik dürtüsünden daha az önemlidir. Aerith’in hem ölmesinin hem de yaşamasının nedeni, Yeniden Doğuş’un ördüğü tuhaf çoklu evren hikayesinden çok, Aerith’in ölümünün bizi, yani izleyiciyi nasıl etkilediğiyle ilgili.
Tüm Rebirth, Aerith’in öleceğine dair yaklaşan korkudan haberdar oluyor ve Square Enix bu fırsatı boşa harcamıyor. Yaşam, dostluk, ölümlülük, kayıp ve keder üzerine 70 saatlik bir meditasyon oluşturmak için bu olayın bilgi ve gücünü kullanır. Cloud’un onu kurtarmak için elinden geleni yapmasına rağmen Aerith’in ölmesi. yaptı onu kurtarmak bu meditasyon için çok önemlidir.
Aerith’i tanımak abilir ölmek ve bu konuda hiçbir şey yapamayacak durumda olduğunuzdan korkmak, Rebirth’ün anlattığı hikayenin özüdür. Hayran olsun ya da olmasın, olay örgüsünün nereye varacağının farkında olduğunuzu biliyor ve bu gerçeği, ölümü akla tekrar tekrar getirmek için kullanıyor. Rebirth’teki her şey onun tarafından şekillendirilir; İlişki sisteminde, tüm karakterlerle, özellikle de Aerith’le geçirdiğiniz her an, bunun geleceği etkileyeceğini, bağlarınızın grubu Aerith’in hayatını kurtaracak kadar güçlendirebileceğini umarak harcanan bir andır.
Öte yandan, Aerith’le geçirilen her zaman, normalde olacağından farklı bir niteliğe bürünüyor. Oyuncular, orijinal oyunda Aerith’in ölümü karşısında gafil avlanmışlardı; karakterle olan duygusal bağlarından, öldüğünde silahlarında bulunan malzemelere kadar her şeyi kaybetmişlerdi. Artık Aerith’in hikayesine her yatırım yaptığınızda, onun potansiyel kaderinin bulutu üzerinizde dolaşıyor.
FF7 Rebirth incelemesinde Tamoor Hussain, oyunu “bir dizi tatil” olarak adlandırdı; bu, dünya haritasındaki seyahatinizin son derece doğru bir değerlendirmesidir; sahil tatil kasabası Costa del Sol veya Gold Saucer gibi yerlerde durarak kelimenin tam anlamıyla bir tatildir. devasa eğlence parkı. Rebirth’ün pek çok eğlenceli yanı, dünyayı kötü bir şirketten ve tanrı kompleksine sahip bir deliden kurtarmaya çalışmakla çerçevelendiğinde tuhaf görünüyor, ancak oyunun karakterlerini zorlayarak zamanlarını en iyi şekilde geçirmelerini düşündüğünüzde çok daha anlamlı geliyorlar. önemsedikleri insanlarla. Karnaval oyunları oynamak ve Aerith’le randevulara çıkmak, kaderinin giderek yaklaştığı yönündeki akıldan çıkmayan fikir sayesinde, kasvetli bir alt akıntıya neden olur. Ama gerçekte bu tüm insan yaşamı için geçerlidir; saat her zaman işliyor.
Rebirth’te olup bitenlerin büyük bir kısmı şu ya da bu şekilde ölümle ilgili; oyun, geliştiricilerin düşünebileceği hemen hemen her açıdan ölüm olayını araştırıyor. Aerith’le geçirdiğiniz zamanın ifade ettiği kaybetme korkusu var ama Aerith’in karakter eğrisi kendi ölümüne odaklanmıyor. Bunun yerine annesini kaybetmenin acısıyla boğuşuyor. Aerith, kaybının onu öfkelendirdiğini ve nefret dolu hale getirdiğini, öfkeyle saldırmak istediğini ve bu duygular yüzünden saptırılmaktan ve onlar yüzünden zarar vermekten korktuğunu birçok kez dile getiriyor. Duygularını karıştıran ve halihazırda hissettiği travmayı daha da artıran bir acı deneyimini dile getiriyor.
Bu arada, Zack’in hikayesinde ve arkadaşlarının bunu başaramadığı halde Remake’te Sektör 7’nin kaderini değiştiren maskaralıklar sayesinde yok edilmesini yaşayan Biggs’e yönelik muamelesinde madalyonun başka bir yüzünü görüyoruz. Biggs, kendisini Avalanche’ın kalan son üyesi olarak bulur ve tek başına hayatta kaldığı gerçeğiyle boğuşur. Aerith’in kederi dışarıya öfke olarak yansıtılırken, Biggs’inki içe doğru yansıtılarak suçluluk duygusuyla kendini gösteriyor. Biggs için hayatta kalmak ölümden daha kötüdür; çünkü Zack ona ulaşana kadar Biggs kendini kayıtsız ve kederinin içinde yalnız bulur.
Zack de ölüm fikrinin farklı bir unsuruyla uğraşsa da bir tür kederle mücadele ediyor. Hem Aerith hem de Cloud, Zack’in dünyasında hala hayattalar ama ikisi de komada; yaşıyorlar ama orada değiller. Zack arkadaşlarıyla ilgilenir ve onlara yardım etmeye çalışır ama gerçekte yapabileceği çok az şey vardır. Zack için yas deneyimi, kaybettikleri kişiler için yapabileceği hiçbir şey olmadığını bilmenin getirdiği acı verici bir güçsüzlük duygusudur.
Oyunun Cosmo Canyon bölümü diğerlerinden daha çok ölümle ilgileniyor. Halkı, Yaşamakıntısı’nı (aşağı yukarı gezegendeki tüm canlıların ruhlarından oluşan ve Shinra’nın reaktörleri tarafından elektrik üretmek için mako olarak çekilen güç) ve yaşam ile ölüm arasındaki doğal dengeyi inceliyor ve ona saygı duyuyor. Buradaki ilk deneyiminiz, yaşamın doğal döngüsüne, insanların gittiklerinde “Yaşam Akışına geri dönmeleri” fikrine odaklanır. Bölge aynı zamanda Biggs, Wedge ve Jessie’nin Remake’teki ölümlerinden sonra anılan bir dizi yan görevin de bulunduğu yerdir.
Hikayenin Cosmo Kanyonu kısmının büyük bir kısmı, neredeyse ölen arkadaşlar için bir cenaze töreni işlevi görüyor ve kaybettiğimiz insanların, onlara değer verenlerde yaşamaya devam ettiği fikrine hizmet ediyor. Yeniden doğuş, daha sonra Gold Saucer’da bu fikri ikiye katlıyor; Loveless operası sırasında Jessie’nin ölümünden sonra gösterdiği performans ve ardından Aerith’in seslendirdiği bir şarkı. Tüm an, Avalanche çetesinin seyircilere arkadaşlarına tezahürat yapmak için görünmesiyle sona erer – aynı anda zaten kaybetmiş olan herkesin ve Aerith’in de kutlanması.
Yazı tura atarsak, Cosmo Canyon aynı zamanda Gi’nin uzun hikayesini de içeriyor. Hikayenin Black Materia’nın varlığını açıklamaya hizmet eden bir kısmı, MacGuffin’in bir komplosu, ancak ölümün yaşam döngüsü için ne kadar önemli olduğunu düşünmek için bir fırsat olarak ikiye katlanıyor. Gi, antik çağlarda gezegene giden yolu bulmuş bir uzaylı ırktır, ancak Yaşamakıntısı’ndan doğmadıkları için ona geri dönemezler, bu da onları etkili bir şekilde ölümsüzlük durumunda hapseder. Gi, Black Materia’yı ölümü arzuladıkları için yaratır; bitmeyecek bir hayattan kurtulmak isterler. Burada Yeniden Doğuş, ölümün yaşamın doğal bir parçası olduğu düşüncesini, onun döngüden çıkarıldığını hayal ederek genişletiyor.
Hikayenin sonuna doğru, Yeniden Doğuş, karakterleri Kadimlerin tapınağındaki denemelerden geçirirken ölümü son bir kez düşünür. Cloud dışındaki her karakter, kendilerini şekillendiren spesifik, yoğun travmayı yeniden yaşamak zorunda kalır ve Red XIII dışındaki herkes, kaybettikleri insanlarla yüzleşir. Aerith bir kez daha annesi Ifalna’nın ölümüyle karşı karşıya kalır; Barret, karısı Myrna’yı öldüren Shinra saldırısına geri gönderilir; Yuffie, Final Fantasy 7 Intermission’da ölen arkadaşı ve ortağı Sonon’u görür; ve Tifa, babasını Nibelheim’da Sephiroth’a kaptırmasının anısıyla yüzleşir. Tam Aerith’in ölümüne yaklaştığımızda, Yeniden Doğuş, sanki izleyiciyi gelecek olana hazırlıyormuşçasına, bize her bir karakterin çektiği acıyı hatırlatmak için biraz zaman ayırıyor.
Ve nihayet, son var. Neyin geleceğini bilmemize ve elimizden gelenin en iyisini yapmamıza rağmen, Bulut Sephiroth’un kılıcını durdurmuş gibi görünse de Aerith yine de ölüyor. Rebirth, oyuncuları ölüm ve bunun insanlar üzerindeki etkileri hakkında çeşitli fikirlere yönlendiriyor ve bu olayın farklı şekilde sonuçlanabileceği umudunu doğuruyor. Ancak sonuçta Yeniden Doğuş’un ölümle ilgili son düşünceleri onun kaçınılmazlığıdır.
Yeniden Doğuş’un sonu kafa karıştırıcı ve tuhaf olay örgüsü noktalarına yol açabilir, ancak sonuçta anlatılan hikayenin amacı bunlar değildir. Oyunun, Aerith’in ölümünün bize ne hissettirdiği ve neden böyle hissettiğimiz kadar spesifik sonucu önemsediğini düşünmüyorum. Remake, sanatın yaratılmasını, hikayelerin anlatılmasını ve yaratıcılar ile izleyicileri arasındaki ilişkiyi değerlendirmek için Final Fantasy 7’nin hikayesine ilişkin bilgileri kullandı. Yeniden Doğuş, kederden ölümlülüğe kadar insanın ölüm deneyimini, bunun birçok yönünü ve sahip olduğumuz zamanı nasıl harcadığımızı düşünmek için Aerith’in sonuna dair bilgiyi kullanıyor.
Dolayısıyla, özellikle tatmin edici veya özellikle net olmasa da, olay örgüsünün vuruşları aslında önemli değil. Yeniden doğuş, ölümü nasıl deneyimlediğimize ve onun hayata ne tür anlamlar kattığına dair daha derin bir şeyler söylemektir. Bu unutulmaz ve unutulmaz bir deneyim çünkü kolay cevaplar bırakmıyor. Mutlu ya da moral veren anlar olduğu gibi acı veren ve travmatik anlar da vardır. Aerith en sonunda her zaman ölecekti. Bu hayatın bir parçası.
