2012’de Facebook Küçük Kırmızı Kitap’ı bastı. Kitabın 148 sayfası kadar küçük bir kısmı pop art, kurumsal e-postalar ve aforizmaların bir karışımıydı. Gücünün doruğundaki bir şirketin ahlak anlayışını özümsemek gerekiyordu. Birisi nihayet yüksek kaliteli bir tarayıcı kullandı ve herkesin okuyabilmesi için kitabın yüksek çözünürlüklü bir kopyasını internete yükledi. Büyüleyici ve sinir bozucu bir tarih parçası.
Kitap şu ürünün ürünüydü: Ben BarryFacebook’ta çalışan ve Facebook Analog Araştırma Laboratuvarı adlı dahili bir baskı gemisini işleten bir tasarımcı. Kitabın bazı bölümleri daha önce internette yayınlanmıştı, ancak genellikle değiştirilmiş veya düşük çözünürlüklü form. Kitabın yeni yüklemesi, kitabı şu adreste yayınlayan girişimci Matthew A Parkhurst sayesinde geldi: onun kişisel blogu.
Parkhurst’ün anlattığına göre Küçük Kırmızı Kitap bir çalışan el kitabından daha fazlasıydı. “Bu, patlayıcı büyüme sırasında kültürün ölçeklendirilmesi sorununu çözen bir kimlik beyanıydı. Çalışanlara şunu hatırlattı: Biz buyuz. Bu yüzden varız” dedi blogunda. Kitabın bir kopyasını eBay’de buldu ve yüksek kaliteli bir DT-BC100 tarayıcı kullandı. sayfalarını yakala.
Küçük Kırmızı Kitap, 2012 yılında dünyayı değiştirmiş olan bir teknoloji şirketinin izlenimci bir bakış açısıdır. Marshall McLuhan’ın estetiğini IKEA kataloğuyla bir araya getirirken Mao’nun Küçük Kırmızı Kitabını çağrıştırıyor. Evreni yok ederken güç ve kendini beğenmişlikle dolu, kendi kaynaklarıyla dolu bir Tumblr posteri gibi görünüyor.
Bu iki yıl sonra Sosyal Ağ. Meraklılarının sosyal medyanın dünyayı kurtarabileceğinin kanıtı olarak müjdelediği Arap Baharı, vahşice bastırılmıştı. Zuckerberg’in kamusal kişiliği kötü adam çağına girmişti. Küçük Kırmızı Kitap bir ego manyağının manifestosu gibi okunuyor.
Facebook’un bir şirket olarak kurulmadığını açıklıyor. “Dünyayı daha açık ve bağlantılı hale getirmek gibi sosyal bir misyonu gerçekleştirmek için inşa edildi” diyor. “İnsanların iletişim kurma biçimini değiştirmek her zaman dünyayı değiştirecektir. Fikirlerin yayılma biçimini değiştirmek toplumun işleyişini değiştirir, insanların konuşma biçimini değiştirir, insanların yaşama biçimini değiştirir, insanların hikaye anlatma biçimini değiştirir, insanların aşık olma biçimini değiştirir, insanların kimleri arkadaş olarak gördüklerini değiştirir, insanların kimleri yabancı olarak gördüklerini değiştirir, yalnız olmanın ne anlama geldiğini değiştirir. ”
Facebook gerçekten de tüm bunları yaptı. İnsan yalnızlığının geniş yeni manzaralarını açtı. Dijital hayatın son derece gerçek olabileceğini kanıtladı ve birbirimize zarar vermenin yeni yollarını sağladı.
Küçük Kırmızı Kitap, başlangıçta kendisini insanlık sanatı ve iletişim tarihine yerleştirir. Lascaux mağaralarını, Soyluların Mezarlarını, Sistine Şapeli’ni, Berlin duvarının yıkılışını ve ardından boş bir Facebook istemini gösteriyor. Bunun anlamı, Facebook’un artık hepimizin grafitilerimizi karaladığı duvarı kontrol etmesidir.
Sonra Zuckerberg Yasası geliyor. “Kulağa hoş geliyor, değil mi? Mikro kitsch’ten çok fazla simit alan insanlar için bir çeşit kanunsuz adalet gibi. Evet, o değil. Kitapta bu, internette bir şeyler paylaşmakla ilgili” diyor. “Zuckerberg Yasası: Her kişinin paylaştığı miktar her yıl iki katına çıkar.”
Kitap daha sonra insanların verilerden daha önemli olduğuna dair beyanlara giriyor. “Verilere değil, insanlara dayalı ürünler geliştirin” diye yalvarıyor. Ve çok sonra: “Unutmayın, insanlar Facebook’u bizi sevdikleri için kullanmıyorlar. Bunu kullanıyorlar çünkü arkadaşlarını seviyorlar.”
Elbette bu Facebook’un başına gelen bir şey değil. Siteyi hâlâ kullanan herkes bunun, yapay olarak üretilmiş saçmalıkların, en ırkçı akrabalarınızın en derin düşüncelerinin ve bu ikisini bir şekilde birleştiren sayfaların reklamlarının kokuşmuş bir bataklığı olduğunu biliyor.
Facebook her zaman insanlardan mümkün olduğunca fazla veri alıp bunları şirketlere satmakla ilgiliydi. Facebook’a göre insanlar şeyl kayasıdır. Bizi yerle bir etmek ve değer verdiği tek şeye, veriye dönüştürmek şirketin elinde. Verilerden ziyade insanlara değer vermek, yaptığı şeyin yanlış olduğunu özünde bilen bir şirketin güzel hayalidir. Google’ın “Kötü olmayın” demesi gibi. Ancak tam tersini yapmak üzere olduğunuzu ve kendinize yalan söylemeniz gerektiğini bildiğiniz zaman böyle bir ahlak anlayışına sahip olursunuz.
Gerisi kurumsal e-postaların, aforizmaların ve yüce gönüllü saçmalıkların bulanıklığıdır. Facebook çalışanlarının resimleri, daha iyi dergileri taklit eden sokak çekimleri ve kısa mesajlara dönüştürülen insan iletişiminin kısa bir geçmişi var. “Hızlı hareket et ve bir şeyleri kır” zihniyeti defalarca vurgulanıyor.
Facebook’un dünyayı daha iyi bir yer haline getirdiği yalanı da öyle. “İnşa ettiğimiz her şey insan bağlantısını kolaylaştırmalı” diyor.
Ve zaman zaman şaşırtıcı itiraflar geliyor. Bir çekiç resminin üzerinde “Teknoloji şirketleri şair değildir” yazıyor. Kitabın tek dürüst ve açık fikirli sayfalarından biri.
