Konser işçilerinin bağımsız yükleniciler mi yoksa çalışanlar mı olduğu konusundaki mücadele bu hafta hem eyalet hem de federal düzeyde kızışıyor. Kazık? Bir zamanlar yıkıcı olan bir iş modeli, kısa sürede kendi kendine bozulabilir.
Eyalet düzeyinde, bu hafta Önerme 22 destanında gelişmeler görüldü, çünkü şirketler geçici işçilere güvenerek bir dizi argüman yasanın anayasaya aykırı olduğu ve bu nedenle uygulanamaz olduğu yönündeki geçen yılki karara karşı. Bir California oylama girişimi olan Prop 22, 2020’de yasalaşarak, uygulama tabanlı toplu taşıma ve teslimat şirketlerinin konser çalışanlarını çalışanlardan ziyade bağımsız yükleniciler olarak sınıflandırmaya devam etmesine izin verdi. Ağustos 2021’de Alameda İlçe Yüksek Mahkemesi Yargıcı Frank Roesch, yasama organının işçi tazminatı kurallarını düzenleme yetkisini kısıtlayarak yasanın eyalet Anayasasıyla çeliştiğini tespit etti.
Roesch’in kararına yanıt olarak, Kaliforniyalıları Prop 22’ye oy vermeye ikna etmek için reklamlara milyonlar harcayan Uber, Lyft, DoorDash ve Instacart gibi büyük şirketlerden oluşan aynı koalisyon, mahkeme kararını bozmak için temyiz başvurusunda bulundu. Salı günü, Prop 22’ye yönelik meydan okumayı “seçmenlerin doğrudan demokrasi güçlerine yönelik bir saldırı” olarak nitelendirdiler ve Kaliforniya’nın “bekçi” mirasına aykırıydılar.[ing] seçmen inisiyatifi yetkileri ve desteği[ing] eylemleri mümkün olan her yerde.”
Bu konunun yeniden ele alınması, ABD Çalışma Bakanlığı’nın önerdiği bağımsız yüklenici kuralı için kamuoyunun yorum yapma döneminin sona ermesiyle birlikte geldi. Ekim ayında ortaya atılan kural, işçi sınıflandırmasına ilişkin Trump dönemi yasalarını sıkılaştırarak, bir şirkete “ekonomik olarak bağımlı” olmaları durumunda müteahhitlerin tam istihdam statüsü kazanmasını kolaylaştıracak.
Teklifin kapsamı, geçici işçi korumaları için mücadele eden emek aktivistleri arasında bir anlaşmazlık noktası olan asgari ücret uygulaması gibi alanlarla sınırlıdır. Prop 22 savunucuları, yasanın işçilerin yerel asgari ücretlerinin %120’sini kazanmasını sağladığını söylüyor. Eleştirmenler, uygulama tabanlı şirketlerin yalnızca bir müşteriyi alıp bırakmak veya bir yemeği teslim etmek için aktif olarak araçla harcanan süreyi “aktif süre” olarak saydığını söylüyor; .
Bir çalışma, yalnızca aktif süreyi sayarak, eyalette benzer bir yasa çıkarsa, Massachusetts’teki geçici işçilerin saatte 4,82 dolar kadar az kazanabileceğini buldu. (Bu asgari altı ücret, TechCrunch’ın geçmişte röportaj yaptığı iş çalışanları tarafından desteklendi.) Haziran ayında, bir Massachusetts mahkemesi oylama teklifini geri çevirdi.
Yargıç Roesch’in kararına rağmen, temyiz nedeniyle 22. Önerge yıl boyunca yürürlükte kaldı. Temyiz mahkemesinin 90 gün içinde karar vermesi gerekiyor, ancak davanın avukatları bunun çok daha erken olacağını düşünüyor.
Federal düzeyde, kamu yorum dönemini takip edenler, ABD’deki esnek çalışanların istihdam durumu hakkında her gün bir karar verilmesini bekliyor. California temyiz mahkemesi oy pusulası girişiminin devam etmesine izin verirse, DOL kuralının kabul edilmesinin Prop 22’yi nasıl etkileyeceği henüz belli değil.
Çalışan güdümlü araç dolusu nasıl görünürdü?
Esnek çalışanlara güvenen şirketlerin, tüm iş modellerinde tam bir altüst oluş olabilecek bir durum karşısında kendilerini tehdit altında hissetmelerinin bir nedeni var; bu nedenle, çeşitli itirazlar ve karşı davalar yoluyla herhangi bir değişiklikle mücadele etmeye devam etmelerini bekleyebiliriz. Arka planda, bazı şirketler, belki de yasama rüzgarının esme şeklini hissederek, geçici işçilere güvenmemeyi bir noktaya getirdi.
New York City’de Revel, kullandığım ve sürücülerin bana sevdiklerini söylediği, tamamı Tesla olan, tüm çalışanları kapsayan bir araç dolusu hizmet sunuyor. Çalışanlara dayanan bir diğer isteğe bağlı araç dolusu hizmet, Dallas, Houston, Los Angeles, Miami, San Francisco ve Washington, DC’nin belirli bölgelerinde faaliyet gösteren Alto’dur.
Alto’nun DOL’un kararına ilişkin yorumunda şirket, rakiplerinin, çalışanlara yalnızca meşgul oldukları süre için ödeme yapmak yerine, araba kullanmakla geçirdikleri tüm saatler için saat başı ödeme yapmak gibi, bağımsız yüklenici modeli yoluyla kaçındıkları sorumluluk ve maliyetlere işaret etti. Alto, bunun rakiplerin maliyetlerini düşürürken, aynı zamanda kamuya açık yollarda aşırı sürücü arzını teşvik ederek tıkanıklığa ve daha yüksek emisyonlara yol açtığını söyledi.
Açıklamada, “Bağımsız yüklenici sürücülerle, şu anda büyük ölçekli araç dolusu operatörler, maliyetlerini artırmadığı ve daha düşük bekleme süreleri aracılığıyla ‘ücretsiz’ (şirketler için) bir tüketici fazlası yarattığı için kasıtlı olarak piyasayı gereğinden fazla tedarik ediyor” yorumunu okur. “Ancak, arz fazlası ile bekleme sürelerini yapay olarak azaltmak, sürücüler için sürdürülemez ve toplam süre (ve meşgul olmayan süre) esasına göre ölçüldüğünde, çalıştıkları yetki alanında birçok kişinin asgari ücretten çok daha az kazanmasına yol açıyor.”
Alto, DOL’u dolu dolu arama endüstrisinin ekonomik gerçekliğini tanımaya çağırdı – sürücüler, bir iş olarak araç çağırmanın ayrılmaz bir parçasıdır. Sürücülerin işi, dolu dolu yolculuk yapan şirketlerin varlığına bağlıdır. Bu nedenle sürücüler, Alto’ya göre onları çalışan kategorisine sokan araç dolusu şirketlere ekonomik olarak bağımlıdır.
