Esta estrategia es bien conocida entre los fan\u00e1ticos de festivales y conciertos: compras una entrada para ese evento. Si al final no puedes, siempre puedes revenderlo. Pero ya no es tan f\u00e1cil como antes. En la lucha contra el mercado negro, el amante de la m\u00fasica ‘ordinario’ tambi\u00e9n es enga\u00f1ado. NU.nl explica lo que est\u00e1 pasando.<\/p>\n
Begin maart regende het op TicketSwap kaartjes voor A State of Trance. En dat was geen toeval: iedereen die een ticket had gekocht – soms al twee jaar geleden – kreeg het toegangsbewijs pas drie dagen voor het evenement gemaild. Mensen die van hun kaartje af wilden, hadden daar dus maar heel kort de tijd voor.<\/p>\n<\/div>\n
En omdat er in no time duizenden kaarten te koop stonden, werd nog maar een fractie van de originele prijs gevraagd. Leuk voor de mensen die last minute zin hebben in een feestje. Minder leuk voor de mensen die \u00e9cht van plan waren te gaan, maar door bijvoorbeeld ziekte toch hun kaart moeten zien te slijten. Tegen een dus wel heel lage prijs.<\/p>\n<\/div>\n
Het komt steeds vaker voor dat evenementenorganisaties de toegangsbewijzen zo lang mogelijk bij zich houden. Dat doen ze in de strijd tegen zwarthandel en nepkaartjes. Maar heb je als consument niet gewoon recht op je ticket zodra je ervoor hebt betaald?<\/p>\n<\/div>\n
“In principe gaat het erom dat je dat kaartje op tijd hebt, zodat je ermee naar een concert kunt”, zegt Saskia Bierling van de Autoriteit Consument & Markt (ACM) tegen NU.nl. “Het zou anders zijn als de organisatie van tevoren toezegt dat je je kaartje direct krijgt. Dan doe je niet wat je hebt beloofd. Maar er is geen wettelijk recht dat je een ticket binnen een paar dagen dient te hebben.”<\/p>\n<\/div>\n
Als je van je kaartje af wil, dan heb je twee opties: wachten tot je drie dagen van tevoren je kaartje hebt \u00f3f het proberen via de website waar je je ticket hebt gekocht. A State of Trance bood bijvoorbeeld de mogelijkheid om namens jou je ticket te verkopen via hun eigen verkooppunt: Ticketmaster. Ook Lowlands deed dat.<\/p>\n<\/div>\n
Maar daardoor kwam Ticketmaster wel behoorlijk onder vuur<\/a> te liggen. Voor tweedehands kaartjes worden namelijk extra servicekosten in rekening gebracht, terwijl diezelfde tickets natuurlijk al eens verkocht waren. En dus verdient Ticketmaster er twee keer aan. Maar het bedrijf ziet dat anders. Volgens Ticketmaster zijn die extra servicekosten nodig omdat ze zelf ook kosten maken bij de doorverkoop.<\/p>\n<\/div>\n Lowlands-directeur Eric van Eerdenburg spreekt over “het minst slechte systeem”. Hij ergert zich vooral aan “parasieten”, die met het doorverkopen van kaartjes uit zijn op winst en festivals dus duurder maken voor bezoekers. TicketSwap kijkt daar anders tegenaan. “Jij moet zelf kunnen bepalen wanneer en aan wie je een ticket doorverkoopt”, reageert het bedrijf<\/a>. “Zolang het maar veilig is en tegen een eerlijke prijs.”<\/p>\n<\/div>\n “Er is best veel gedoe over doorverkoop”, vertelt ACM-woordvoerder Bierling. “Het is in ons land gewoon toegestaan, maar sommige mensen vinden dat het helemaal zou moeten stoppen. Nu proberen de verkopers het zelf minder makkelijk te maken en klinkt er weer nieuwe kritiek. Het hinkt wat dat betreft dus een beetje op twee gedachten.”<\/p>\n<\/div>\n Festivaldirecteur Van Eerdenburg zou het liefst strengere wetgeving zien. “Er is nu geen wettelijke basis om de grote jongens eruit te pikken en aan te pakken”, vertelt hij over doorverkoopplatforms. “Daar vraag ik al twintig jaar om.”<\/p>\n<\/div>\n De SP diende eind november een motie in om doorverkoop aan banden te leggen. Woekerprijzen voor uitverkochte concerten zouden dan verleden tijd moeten zijn. Staatssecretaris Gunay Uslu (Cultuur en Media) is nog met die motie bezig. “We sturen binnen enkele weken een brief naar de Kamer”, liet een woordvoerder onlangs weten aan De Telegraaf<\/a>.<\/em> “We zien het probleem.”<\/p>\n<\/div>\n‘Wettelijke basis om grote jongens aan te pakken ontbreekt’<\/h2>\n