Günün geri döndüğünde, orijinal Mass Effect benim en sevdiğim video oyunuydu. Mass Effect 2 çıkmadan önce bir düzineden fazla oynadım, kendimi Bioware’in kaygan yeni uzay operası ve kozmik gizemlerine dalmaya istekli. O zamanlar 2007’de oldukça gençtim, hala yasal olarak alkol alacak kadar yaşlı olmayan bir kolej çocuğu ve uzun zamandır Star Wars nerd, prequel filmlerden ne kadar nefret ettiğimle uğraşıyor. Mass Effect noktaya çarptı.
Birkaç on yıl sonra kesin. Bir dizi roman okumayı yeni bitirdim, Vahiy alanı Galli yazarı Alastair Reynolds’un ilk kitabından sonra dizisi. Erken Aughts, Reynolds, bağımsız bir yan roman, bir prequel roman, bir çift roman ve bir sürü kısa öykü ile birlikte bu kitapların üçlemesini yayınladı. Tüm bu eserler, oyun endüstrisinde olağanüstü etkili gibi görünen kendi orijinal ve son derece garip bilim-kurgu evreninde kuruldu. Şimdi onları okuduktan sonra, Reynolds’un en iyi ve en garip fikirlerinden bazılarının her türlü oyuna girme şeklini görmek zor. Aklıma yay.
Sonunda kendim bu kitapları okumaya başladım çünkü Mass Effect’in Reapers’ları için yaygın olarak kabul ediliyorlar. Mass Efektinde, Reapers, yükselmiş olabilecek herhangi bir galaktik medeniyeti periyodik olarak silmek için ortaya çıkan bir antik makineler ırkıdır. 2000 yılında yayınlanan vahiy alanında, bunun yerine, yükselmiş olabilecek herhangi bir galaktik medeniyeti periyodik olarak silmek için ortaya çıkan antik makinelerden oluşan bir ırk olan inhibitörlere sahibiz. Bilim kurgu yazarları eski uzay medeniyetlerini her zaman sevmiş olsa da, bunlar göz ardı etmek için çok benzer.
Vahiy Space’in Mass Effect üzerindeki etkisi oldukça açık olsa da, BioWare’i intihalle suçlamıyorum-tüm hikayeler gibi, Mass Effect daha önce gelen birçok şeyin bir geçmişidir. DNA’sında Star Wars, Babylon 5 ve Starship Troopers’ı vahiy alanı kadar var ve Mass Effect, Vahiy Alanının olduğu gibi gerçekten zor bilimkurgu değil. BioWare, Vahiy alanından bazı kavramları ödünç almış olabilir, ancak hepsini çok farklı yönlere götürdü. Ve bu diğer yönlerin hiçbiri, bu yazarın alçakgönüllü görüşüne göre, Reynolds’un vizyonuna bir mum tutamaz.
Vahiy alanı, bir dizi olarak, dış uzayın derinliklerine ve gittikçe buldukları süper tuhaf şeylere gelecekteki insan genişlemesinin tarihini anlatıyor. Reynolds’un bir astrofizikçi olarak geçmişi sayesinde, Vahiy Space, Reynolds imkansız şeyleri tanımlamaya çalışırken bile, her şeyin nasıl çalıştığının mekaniğine derinlemesine giren bir “sert” bilimkurgu eseridir. Bu tutku, olağan yollarla tatmin edici olmayabilecek alışılmadık bir hikaye anlatma yapısına yol açar-ancak bu, yetkinlikten daha fazla bir kongre meydan okuması meselesidir.
Vahiy alanı genişleyen bir dizidir, ancak kalbi 26. yüzyılda Resurgam adlı uzak bir gezegende arkeolojik bir kazıda başlayan 400 yıllık bir destandır. Kazma, bir milyon yıl önce soyu tükenmiş olan Amarantin adlı yabancı bir ırkla ilgilidir, tıpkı uzaya genişlemeye başladığında. Kitapta biraz daha sonra öğrendiğimiz gibi, AmaranTin inhibitörlerin kurbanları, ev güneş sistemlerini terk edecek ve inhibitörlerin her şeyi bıraktığı sinyal cihazlarından herhangi birini yanlışlıkla tetikleyen herhangi bir uygarlığı ortaya çıkaran ve yok eden makinelerdi. Galaksi. Ve insanlık, inhibitörleri henüz tetiklemeden Dünya çevresinde 20 ışıklı bir balon boyunca genişlemeyi başarmış olsa da, bu şans çizgisi sona eriyor.
Ancak Vahiy Space’in sert bilimkurgu bükülmesiyle, bu çatışma çok uzun bir çatışma. Bu evrenin temel sütunlarından biri, hafiften daha hızlı seyahatin mümkün olmamasıdır-eğlenceli küçük bir bükülme ile deneyenler, girişimleri sırasında kendilerini yanlışlıkla tarihten silme eğilimindedir. Herhangi bir FTL yeteneği olmadan, güneş sistemleri arasında seyahat Gerçekten Uzun zaman (yıllar veya onlarca yıl gibi) ve bu yüzden evrenin etrafında büyük bir anlaşma gibi bir atlama yok.
Yol boyunca, bir ton muhteşem tuhaf kavram içine çok derin dalış yapıyoruz. Shrouders (uzay -zamanın yeniden yapılandırılmış ve sıkıştırılmış bölgelerinde yaşayan varlıklar) ve desen hokkabazları (görünüşte bir insan bilincine her türlü garip ve heyecan verici ve korkutucu şeyleri yapan duyarlı okyanus bakterileri) gibi yabancı varlıklarımız var. Kafalarında, bir kovan zihninin benzer bir kısmına izin veren ve inhibitörlerin kaçınılmaz gelişine daha iyi hazırlanmak için kendilerinin gelecekteki versiyonlarıyla iletişim kuran bilgisayarları olan insan konjonuklarımız var. Romanlarda yapay zeka, dijital bilinç ve vücut değişikliklerinin tüm davranışları da dahil olmak üzere romanlarda çok eğlenceli siberpunk konseptleri var. Ve bir kişinin sadece vücudunu fiziksel olarak yok edilerek erişebileceği zamanın başından itibaren yabancı bir bilgisayarı barındıran nötron yıldızından bahsetmemeyi hatırlatacağım.
Reynolds’un bu kitaplarla yapmak istediği her şeyi çekmek için hikaye anlatma pirzolalarına sahip olmadığını söylemek adil-vahiy alanı ilk roman için saçma bir hırslı. Özellikle bu erken kitaplarla ilgili en yaygın şikayet, acele doruklarıdır, ancak bu sorun, Reynolds’un yoğun bağlılığından her şeyi düşünmeye yöneliyor. O moddayken, doğal durma noktaları ortaya çıkmaz, çünkü bir şey her zaman başka bir şeye yol açar. Yani sonları genellikle ani ve aşırı derecede temiz. Ama bu sonlara yolculuk her zaman o kadar garip ve zihin açılıyor ki, bu yanlış adımları affedebiliyorum.
Vahiy alanı evreninin yaklaşık yirmi yıl sonra, Mass Effect üçlemesi hakkında uzun zamandır sahip olduğum bazı bilinçaltı hayal kırıklıklarını işleme koymama yardımcı olan ancak nasıl ifade edileceğini bilmiyor. Her zaman Mass Effect 2’nin üçlemenin zayıf bağlantısı olduğunu hissettim-çok sayıda harika bireysel hikayesi var, ama hiçbir şeye eklemiyorlar. Cerberus ve yanıltıcı adam tamamen anlaşılmaz ve çok az mantıklı, insan Reaper büyük bir ıslak osuruk ve tüm oyunu ana arsa veya birbirleriyle büyük ölçüde ilgisiz yan görevler yaparak geçiriyorsunuz. Anladım Ne Bu oyunun bölümleri beni hayal kırıklığına uğrattı, ama gerçekten alamadım Neden onun.
Bu romanları okuduktan sonra, bir şekilde o insan Reaper’ı tekrar tekrar kızgınım, çünkü şimdi Bioware’deki güçlerin Mass Effect’in hikayesini anlatmayı seçtiği konusunda ne temsil ettiğini daha iyi kavrıyorum. Reapers ile olan öncül, bir medeniyeti sildiklerinde, insanları onları yıkarak ve meselelerini yeni bir Reaper’a yükleyerek “hasat etmeleri “dir. Mass Effect 2 gerçekten bu konuda çok fazla düşünmenizi istemiyor-bu süreci sadece hiçbir şekilde durdurulması gereken bir korku olarak sunuyor. Böylece insan orakını ölene kadar çekersiniz ve daha sonra hiçbir şekilde önemli olmayan cesetle ne yapacağınızı seçersiniz.
Ancak BioWare’in orijinal fikriyle takip ettiyse, insan Reaper aslında gerçekten ilginç bir fikir olurdu, bu da Reapers’ın aslında bu insanları toptan satışları, az ya da çok sağlam bir şekilde toplayan medeniyetlerin dijital bir yapısına yükledikleri idi. ve onları Reaper formunda saklamak. Mekanik olarak, temelde yukarıda bahsettiğim Vahiy Alanından Nötron Star Supercomputer ile aynı kavramdır, ancak çok farklı bir şekilde uygulanır.
Ancak Mass Effect’in karmaşık fikirleri için hiç zaman yoktu ve tüm konsept cesaretlendirildi. Ancak Mass Effect 2’nin sonunun, üçüncü oyunun tamamından bahsetmediğiniz için ne kadar farklı olduğunu hayal edin, BioWare’in sadece bu konsepte sonuna kadar gitmeye istekli olacağını düşünün. İnsan Reaper ile nasıl başa çıktığımızı temelden değiştirecekti, muhtemelen yanıltıcı adam ve Cerberus’un ne yaptığı hakkında gerçek bir anlayışa yol açardı ve Mass Effect 3’teki Reapers’ın geri kalanına karşı tüm mücadeleye sahip olurdu. farklı tenor.
Bu, bana göre, Mass Effect’in gerçek trajedisi, bu yeni lense bakıyor. BioWare, vahiy alanından birçok kavram ödünç almış gibi görünüyor, ancak çok azı herhangi bir derinlikte keşfediliyor ve fikirlerin hiçbirine üzerlerinde gelişen yeni bükülmeler verilmiyor. İnsan Reaper böyle bir gelişme olabilir, Reapers’a gerçek bir karakter verir ve oyuncuya Mass Effect 3’ün sonunda Reapers’ın var olmasına izin vermeyi düşünmek için gerçek bir neden verir.
Ancak Mass Effect ekstra garip şeylerin çoğundan kaçındığından, Mass Effect 3’ün sona ermesi gerçekten iyi olma şansı olmadı. Üçlemenin doruk noktasında katalizör tarafından sunulan seçimler, sadece işleyemediğimiz çok büyük ve etkili seçimlerdir çünkü zemin onlar için asla atılmamıştır. Genişletilmiş kesim sonuyla ne kadar ekstra sergi ekledikleri önemli değildi-Daika BioWare, üç düz oyun için en düşük ortak payda için hikayenin geri kalanını basitleştirmişti, gerçek büyük fikirlerle herhangi bir son, her zaman bazıları gibi hissetmek için mahkum edildi Sol alandan çıkan aptal saçmalık. Çünkü tam olarak buydu.
Neyse ki, oyun endüstrisinin en azından bazı köşeleri Mass Effect 3 çıkışından bu yana on yıl içinde büyük ölçüde olgunlaştı. Cyberpunk 2077, Mass Effect’in kaçtığı tüm fantastik siberpunk şeylerinde zorlaşan bir gişe rekorları kıran bir başlıktır ve günümüzde bu oyun hakkında 2007’de Mass Effect hakkında yaptığım gibi hissediyorum. Cyberpunk 2077 ve vahiy alanı aslında birçok ortaklığa sahip Bu konuda, Reynolds’un kitapları siberpunk tuhaflığıyla dolu olduğu için-ve 2077 aslında bu fikirleri karşılaştırılabilir derinlikle araştırıyor. Böylece bu oyun vahiy alanı için garip bir şekilde hizmet eder.
Ancak, bu hikayenin daha derin ve daha ilginç bir versiyonunu isteyen eski bir Mass Effect hayranı, ister tuhaf bile olmak isteyen bir siberpunk 2077 hayranı, vahiy alanı beyninizde bile olduğunu bile vuracak. Orası. Bu kitaplar ve hikayeler güzel tuhaftır ve herhangi bir bilim kurgu inek için okunması gerekir.
Amazon’daki Vahiy Space Serisi’ne bakın
Ana iş parçacığı
Valilik Dreyfus Noir Thriller Prequel Serisi
Bağımsız çalışıyor
