Suç gerilim romanları, suçun ödemediği konusunda ısrar etmeyi severler, ki bu oldukça zengindir, çünkü düz ve dar bir çizgide kalmak da tam olarak kazançlı değildir. Bu yüceltilmiş Eski Ahit uyarıcı hikayelerinin birçoğu, yasadışı ihlalin dalgalı sularına atlamak için göz kamaştırıcı dolar işareti koysa da, Amerikan kapitalizminin hileli sisteminde geçinmeye çalışan herhangi biri, farklı bir sonuç. Kazanmanın – hatta belki de kazanmanın tek yolu varken neden kurallarına göre oynuyorsunuz? hayatta kalmak – onları kırmak mı?
Başlık karakteri tarafından erken ve sıklıkla düşünülen soru budur. Suçlu Emily, yazar-yönetmen John Patton Ford’dan ekonomik bir gig-ekonomi noir. Emily (Aubrey Plaza, güvenilir ve mükemmel bir şekilde dikenli) üniversiteden birkaç yıl sonra ve 75.000 dolarlık öğrenci borcuna gömüldü. Erken dönemde, son ödemenin neden ekstresine yansıtılmadığını öğrenmek için kredi ofisini arar. Görünüşe göre tamamen gitti faiz, müdür değil. Bu, Sisyphe’nin yırtıcı borç verenlere geri ödeme çilesine çok aşina olan bir izleyiciden kitlesel travmatik tanıma titremelerine ilham vermesi garantili bir sahne.
Aubrey Plaza, kendine özgü düşmanlığını sempatik bir yorgunlukla yükseltiyor.
Emily, eğitim almış ancak ticaret yapmamış bir grafik tasarımcısı, sicilinde birkaç suç var – üniversitede geçirdiği zamanı sona erdiren ve onu büyük ölçüde işe alınamaz hale getiren gençlik hataları. Geçimini sağlamak için, bir yemek şirketinde bağımsız bir müteahhit olarak çok az ücretle uzun saatler çalışıyor. Plaza, kendi payına düşenden daha fazlasını oynadı, sert, huysuz, hiçbir boktan müşterisi olmayan müşteri, ancak burada kendine özgü düşmanlığını sempatik bir yorgunlukla artırıyor: Aşılmaz finansal yükümlülüklerle karartılmış bir gelecekle karşı karşıya olan Emily, klasik bir Aubrey Plaza anti-kahramanına dönüştü. Tasarruf ve vermek için daha az sikik kaldı.
Aslında, Emily’nin mesleki beklentileri o kadar zayıf ki, bir iş arkadaşı ona hızlı ve vergiden muaf 200 dolar kazanma fırsatını bahşettiğinde, Emily liderliği takip etmekte neredeyse hiç tereddüt etmiyor. Bu, onun, çalıntı kredi kartı bilgilerini kullanarak mağazalardan pahalı ürünler satın almayı ve böylece daha sonra sokakta ters çevrilebilmelerini gerektiren bir dolandırıcılık olan, kanunsuz “sahte alışveriş” dünyasına girişidir. Operasyon, Emily’yi suç dolu bir hayata sürüklemekten çok kapıyı nazikçe açan soğukkanlı Youcef (Theo Rossi) tarafından yönetilmektedir. Ve içeri girdiği için onu suçlayabilir miyiz? Youcef’in planı temelde onun “yasal” bağımsız müteahhitlik çalışmasının gölge bir versiyonudur; Bu alanda da koruması yok, ancak saatler daha esnek ve oranlar çok daha iyi.
Ford, bu küçük kanun kaçağı ortamına, hem işlenen suçların küçük patates ölçeğinde hem de Emily’yi bir striptiz alışveriş merkezi imparatorluğunun giriş ve çıkışlarında izleyen el kamerasının gözlemsel bobunda çekici bir Yeni-Gerçekçilik sunuyor. Çalınması. Film, Scorsesvari bir prosedürel ilgiyle flört ediyor, ancak burada takıntılı olacak çok fazla komplo detayı yok – Youcef’in organize suçunun mekaniği neredeyse komik bir şekilde basit ve karmaşık değil. Bununla birlikte, Emily’nin bir spor araba satın alma işlemini tamamlaması ve kredi kartının çalıntı olarak ortaya çıkmasından sadece sekiz dakika önce kaçması gerektiği an gibi bazı kraker gerilim sekanslarına ödünç veriyorlar. dairesine çok yakın bazı alıcılarla buluşmayı kabul ederken davet ediyor.
Emily’nin kanunları çiğneme konusundaki tuzağı, manşetlerden alınan bir hikayenin özgüllüğüne ve bolluğuna sahiptir.
Modası geçmiş flip telefonlar durumu Suçlu Emily belirsiz bir yakın geçmişte – filme yanıltıcı gerçek suç havasını veren sadece bir unsur, aslında tamamen kurgusal bir karışım. Cidden, tüm bunların bir dergi makalesinden uyarlanmadığına inanmak neredeyse zor. Emily’nin kanunları çiğneme konusundaki tuzağı, manşetlerden alınan bir hikayenin özgüllüğüne ve bolluğuna sahiptir. Aynı zamanda, ne yazık ki, ikinci yarısında, genel olarak “acil” melodram senaryo yazarlarının genellikle buna ihtiyaç duymayan ilginç gerçek dünya olaylarına empoze edeceği türden bir kayar. Emily’nin Youcef’le olan nihai romantizmi ve hikayenin arkadan bıçaklama ve şiddete yönelik nihai eğilimi, Ford’un amansız bir şekilde oldukça gösterişsiz bir suç girişimine çekilen birini daha inandırıcı, yere yakın tasvirine kıyasla yapay geliyor.
Cücelik kaplaması bir yana, Suçlu Emily nihayetinde, borç, kasvetli bir iş piyasası ve geleceğinizi sizi ucuz, harcanabilir emekten başka bir şey olarak görmeyen işverenlere bağlamanın enayi bahsi tarafından ezilen lisansüstü bir işgücünü kurnazca hedef alan bir fantezidir. Başka bir deyişle, bu, suçun gerçek maliyetiyle ilgili herhangi bir ahlaki gevezelikten uzak, geç dönem kapitalizm çağımız için bir kaparidir. Ve Plaza’da, kanalize ettiği öfke için ideal mikrofonu bulur. Bir çift rezervasyon işi görüşmesi sırasındaki öfkeli patlamaları, ilişkilendirilebilir olmaktan daha fazlasıdır. Temel olarak, yanlış vaatlerle boğulan ve umutsuz zamanımızın gerektirdiği umutsuz önlemlere hazır bir neslin ağıtları.
Suçlu Emily şimdi seçkin sinemalarda oynuyor. AA Dowd’un yazılarının devamı için lütfen ziyaret edin. Yazar sayfası.
