Koşmak da dahil hayatımın birçok alanında kontrol manyağı olduğumu ilk kabul eden benim. Koşularımı bir tam sayı üzerinde bitirmem gerekiyor (çünkü 4,89 mil 5 ile aynı şey değil) ve haftada en az 20 mil koşmam gerekiyor. Erkek arkadaşımı dehşete düşürecek şekilde, bir Pazar akşamı, sadece kilomu korumak için kilometremi 19,7 milden 20 mil yukarıya çıkarmak için caddede bir aşağı bir yukarı koştuğum biliniyor. Strava grafik düz. Hayatımda birçok kez koşmak bir cankurtaran simidi oldu, ama (şimdiye kadar tahmin etmediyseniz) koşularımı, bölünmelerimi ve hızımı takıntı haline getirme eğilimim var.
Geçen Ekim’de Londra Maratonunda PR yaptım, ancak koşu sonrası neşem geçip maraton sonrası maviler yatışınca, maraton planımın son birkaç haftasında ne kadar stresli olduğumu fark ettim. Elbette, yeni bir eve taşınmış, yeni bir işe başlamış ve aynı anda altı aylık asi bir köpek yavrusu yetiştirmeye çalışmıştım, ama tükenmiştim ve yapılandırılmış eğitim artık bana neşe getirmiyordu. Koşmam, günlük hayatımın verdiği moladan ziyade yoğun bir rutine sığdırmak için mücadele ettiğim başka bir şey haline gelmişti.
İçimdeki kontrol manyağının bir plana ihtiyacı vardı, koçumla haftalık görüşmeye ihtiyacı vardı ve beni daha fazla zorlamak için tasarlanmış seanslara ihtiyacı vardı. Ama kalbim uzun vadeli biliyordu, koşma ile ilişkim zarar görecekti ve zihinsel sağlığımı değiştiren spora yeniden aşık olmam gerekiyordu. Koşu ayakkabılarımı giyip tekrar bir podcast’te kaybolma hissini sevmeye ihtiyacım vardı (özellikle en iyi koşu ayakkabıları ve koşu bandı işimin bir parçası), bu yüzden ara verdim ve neşe planı doğdu.
sevinç için koşmak
Sevinç planı basit – sadece bana neşe getiren egzersizler yapıyorum. Tabii ki tam soğumuş hindiye gitmedim. Hâlâ haftada yaklaşık 20 mil hedefliyorum, ancak uzun süre dışarı çıkmak içimden gelmiyorsa yapmıyorum. Alternatif olarak, kendimi zorlamayı ve birkaç kilometre tekrarı denemeyi seviyorsam, bunun için giderim. Yapılandırılmış eğitim olmadan nasıl başa çıktığımı görmek için bir deney olarak başlayan şey, beni hiç olmadığım kadar mutlu bir koşucu yaptı – artık halkla ilişkiler peşinde değilim, kafam, ciğerlerim ve kalbim için koşuyorum.
Kulağa ne kadar romantik gelse de, yarış gününe nasıl dönüşecek? Arkadaşların arasında London Landmarks Yarı Maratonunun başlangıç çizgisinde dururken kendimi hazırlıksız hissettim. En uzun koşum yaklaşık 8 mil olmuştu ve çok fazla hız seansı yapmamıştım. Yine de müziğimi bağladığım, tek başıma ısındığım ve hız stratejimi aştığım diğer yarışların aksine, umurumda değildi. Gülüyordum, rahatlamıştım ve bir pandemi koşucuların bunu yapma şansını bu kadar uzun süre çaldıktan sonra yeniden başlama çizgisine geri dönmenin sevincini içime çekiyordum. Yarış planlandığı gibi gitmedi – İlk 10 mili birlikte koşarken bir arkadaşımla sohbet ettim, fotoğraf çektim, hatta rota boyunca bir şeyler gördüm (merak ettiyseniz, Strictly Come Dancing’den AJ) ve tüm yarış fotoğrafları, gülüyorum.
Çoğu şehir yarışında olduğu gibi, Garmin Fenix 6’m kontrolden çıktı ve hangi hızda koştuğum hakkında hiçbir fikrim yoktu, bu yüzden bitiş çizgisini bir PR ile geçtiğimde tamamen şok oldum. Umursamamak beni nasıl hızlandırmıştı?
Google’da bir haftalık araştırmadan sonra, bu keşfin arkasındaki bilimi buldum – daha rahat olmak daha hızlı koşmanızı sağlayabilir. 1 çalışmak (yeni sekmede açılır)kategorisinde yayınlandı Spor ve Egzersiz Psikolojisi Gülümsemenin vücuttaki gerilimi azaltarak ve koşucuları rahatsızlıktan uzaklaştırarak koşmayı kolaylaştırdığını bulmuştur. Diğer araştırmalar, bedeninizi ve zihninizi gevşeterek, daha az gergin olduğunuz için formunuzun daha iyi olduğunu ve daha hızlı koşmanıza izin verdiğini buldu. Eliud Kipchoge’un 2 saatin altındaki maraton koşusunu izlerseniz, bunun çarpıcı bir görüntüsünü görürsünüz – yüzünde bir gülümsemeyle çizginin üzerinde süzülür ve bunu yaparken kalabalığa el sallar.
Bir yarış için antrenman yapmamanızı asla tavsiye etmesem de, başlangıç çizgisinde zihninizi rahatlatmak için elinizden geleni yapmanın çok büyük faydaları olduğunu söyleyebilirim. Benim için stressiz koşmak oyunun kurallarını değiştirdi ve altı ay sonra hala sevinç için koşuyorum.
Koşmanın stresi nasıl atılır?
Kendinizi diğer koşucularla karşılaştırmayın
Strava’daki diğer koşucuların bölmelerine çok fazla zaman harcadım, ancak karşılaştırma gerçekten neşe hırsızı. Unutmayın, herkes kendi yarışında koşuyor ve arkadaşınız için işe yarayan şey sizin için işe yaramayabilir. Koşu koçum bir keresinde bana Kipchoge olmadığınız sürece sizden daha hızlı koşabilecek birinin olacağını söylemişti, o yüzden stres yapmayı bırakın.
bir mantra al
İngiltere Maratonu Antrenörü Tom Craggs bir keresinde bana bir maratonun son millerinde yapılacak en iyi şeyin her bir mili sevdiğiniz birine adamak olduğunu söylemişti. Bu kulağa çok saçma geliyorsa, koşu zorlaştığında kendinize tekrar ettiğiniz olumlu bir mantraya sahip olmak, kendinizden şüphe duymanıza ve pes etmenize engel olabilir. Bu, “Sevinç için koşuyorum” kadar basit veya daha karmaşık olabilir. Sizinle rezonansa giren bir şey bulun.
Eğitim blokları arasında mola verin
Sporcuların bile kötü bir sezon geçirdiğini unutmayın. Antrenman bloğundan antrenman bloğuna bisikletle geçmek sizi yorgun hissetmenize neden olabilir, bu nedenle bir yarıştan veya yoğun bir antrenman döneminden sonra dinlenmeyi ve toparlanmayı unutmayın.
Kontrol edilebilir olanı kontrol edin
Son olarak, koşamayacağınız günler olacağını unutmayın. Hava durumunu veya pandemiyi veya bazen hastalanacağınızı veya yaralanacağınızı kontrol edemezsiniz. Neyi kontrol edebileceğinizi kontrol edin ve koşmanın her zaman orada olacağını unutmayın.
Daha fazla koşu tavsiyesi mi arıyorsunuz? işte neden hepimiz Phoebe gibi arkadaşlardan kaçmalıyızve “çıplak” koşmanın faydaları. Biz de tavsiye aldık haftada kaç kez koşmalısınve bir başlamanıza yardımcı olacak yeni başlayanlar için koşu planı.
