Orta Miyosen’in bir noktasında, sevimli bir deniz ineği kendi işine bakarak yüzüyordu ve epik derecede kötü bir gün geçirdi, bunun kanıtı asırlar boyunca saklandı. Zavallı şey bir şekilde iki kez öldürülmeyi başardı.
Aslında tam olarak iki kez değil, ancak fosil kalıntıları bunun hedeften çok da uzak olmadığını gösteriyor. Günümüzde Venezuela olarak bilinen yerde keşfedilen deniz ineğinin kalıntıları, yaratığın iki farklı ancak eşit derecede korkutucu avcı tarafından ziyafet çekildiğine dair işaretler içeriyor: bir köpek balığı ve bir timsah. Tüyler ürpertici olsa da, keşif 23 milyon ila 11,6 milyon yıl öncesine uzanan bir çağda besin ağlarının yapısı hakkında yeni bilgiler içeriyor.
2019’da Venezuela’nın kuzeybatısındaki Agua Clara Formasyonu’nda keşfedilen kısmi kafatası ve 18 omur, bir zamanlar deniz tabanı olan bir alan, şu anda Museo Paleontológico de Urumaco’da muhafaza ediliyor. Çoğunlukla Zürih Üniversitesi’nden gelen bir grup paleontolog fosile gittiğinde, birkaç büyük ve iyi korunmuş ısırık izi buldular.
Daha yakından baktıklarında, paleontologlar izlerin, saldırganın dişlerinin kemiği kestiği şekil, derinlik ve yönelime bağlı olarak üç gruba ayrılabileceğini fark ettiler. kağıt yayınlandı Omurgalı Paleontolojisi Dergisibazı ısırıkların sığ ve yuvarlak, bazılarının geniş ve kavisli olduğunu, üçüncüsünün ise üçgen kesitli uzun ve dar yarıklar içerdiğini yazdılar. İlk iki kategori, bir timsahın ısırığıyla tutarlıdır ve sürüngenin bir ölüm rulosu—günümüz timsahlarının avlarını öldürmek ve parçalamak için kullandıkları aynı şiddetli bükme hareketi. Son tür ısırık izi çok farklıydı, araştırmacılar bunun Galeocerdo aduncuskaplan köpekbalığının eski bir akrabası.
Deniz ineği için tek iyi haber, ısırık izlerinin aynı anda yapılmamış olması. Paleontologlar en olası senaryonun timsahın önce ve ölümcül bir şekilde saldırması, köpek balığının ise daha sonra cesedi parçalayan bir leşçi olarak gelmesi olduğu sonucuna vardılar.
“Bununla birlikte, numunenin parçalı yapısı nedeniyle alternatif senaryo olasılıkları göz ardı edilemez” diye yazdılar.
Çalışmada araştırmacılar, hayvanların birbirleriyle nasıl beslendiğine dair bilinenlerin çoğunun benzer ısırık izlerinden türetildiğini gözlemlediler, ancak fosil kayıtlarının sınırlamaları nedeniyle kapsamlı sonuçlara ulaşmak zor olabilir. Bu, deniz ineğinden alınan örnek gibi örnekleri tarih öncesi kayıtların noktalarını doldurmada son derece değerli hale getiriyor.
Araştırmaya öncülük eden Zürih Üniversitesi’nde doktora adayı olan Aldo Benites-Palomino, “Hangi hayvanların birden fazla yırtıcı hayvan için besin kaynağı olarak bu amaca hizmet edeceğinden emin değildik” dedi. basın bülteni“Önceki araştırmamız, çeşitli köpekbalığı türleri tarafından leş gibi yenen ispermeçet balinalarını tespit etmişti ve bu yeni araştırma, deniz ineklerinin besin zincirindeki önemini vurguluyor.”
Modern deniz ineğinin uzak akrabası olan bu tarih öncesi deniz ineği için üzülmeniz gerekse de, yaşayan akrabaları için işler pek de iyiye gitmiyor. 2017’de Tehlike Altındakiler Listesi’nden çıkarılmış olmalarına rağmen, bazı çevreciler deniz ineğinin yeniden koruma statüsüne kavuşmasını istiyor. Son yıllarda, doğal ortamlarının insan kaynaklı bozulması nedeniyle Florida’daki sayıları azaldı. İnsanlar gerçekten de en tehlikeli Dünyadaki hayvanlar.
