“Dreadwolf” olarak piyasaya sürülmesinden iki yıl ve 2014’ün ödüllü Dragon Age: Inquisition’ın piyasaya sürülmesinden tam on yıl sonra, sonunda Dragon Age: The Veilguard şeklinde bir devam oyununa kavuştuk. Bu, BioWare’in 2017’deki tartışmalı Mass Effect: Andromeda’dan bu yana ilk yeni tek oyunculu RPG’si ve aynı zamanda talihsiz çok oyunculu bilim kurgu oyunu Anthem’den sonra gelen ilk orijinal oyunu.
Şu ana kadar The Veilguard güçlü bir performans sergiledi; oyun Steam’in En Çok Satanlar listesinde Call of Duty: Black Ops 6 satışlarını geçti ve 70.000’den fazla oyuncu piyasaya sürüldükten hemen sonra Thedas’ta fantastik maceralarına başladı (konsol ölçümleri henüz mevcut değil, ancak onların da benzer şekilde olumlu olmasını bekliyorum). Kapsama amacıyla ben de oyunun derinliklerine indim ve bunun genel olarak iyi bir oyun olduğu yönündeki genel fikir birliğine katılıyorum (dövüşü seviyorum), bunun bir yönünün oldukça hayal kırıklığı yarattığını buldum: yazı.
BioWare’in ve onun Star Wars: Knights of the Old Republic ve Mass Effect üçlemesi gibi klasiklerinin uzun süredir hayranı olarak oyuna girdim ve her şeyden önce bu oyunlarda beni etkileyen şey hikayelerinin ne kadar derin ve zengin olmasıydı. Yoldaşlar ve NPC’ler arasındaki konuşmalar 30 dakikaya kadar sürebiliyordu ve aralarından seçim yapabileceğiniz çok çeşitli diyalog seçenekleri vardı; konuşma kararları, büyük olay örgüsünden, bireysel karakterler tarafından size nasıl davranıldığına kadar her şey üzerinde büyük bir etkiye sahipti. Dünyaları dinamik, tepkisel ve canlı — Günümüz standartlarına göre eski sayılan görsellere rağmen, daha sonra gelen birçok RPG ortamından çok daha somut ve gerçek.
Dragon Age: The Veilguard’da durum böyle değil. Senaryosunu tek bir kelimeyle tanımlamam gerekse, “pürüzsüz” derdim; sürtünmeden, pürüzlü kenarlardan ve ilginç dokudan yoksun. Ortalama Marvel filminizi akla getiriyor, oyunculara gülümseyecekleri çok sayıda şaka, keyif alacakları gösterişli aksiyon ve keyfini çıkaracak canlı, yüksek fantastik manzaralar sunuyor, ancak gösterişli yüzeyinin altında çok az anlatı derinliği var.
Daha Fazla Dragon Age: Veilguard
İki elf tanrısı dünyanın sonunu getirmekle tehdit ediyor öyle gibi Biraz gerilim yaratması gereken bir şey gibi, ancak bunun parti üyelerinizin çoğunun ne kadar agresif bir şekilde pozitif olduğundan, yer çekimi anları veya karakterler arasındaki çatışmanın genellikle göz açıp kapayıncaya kadar çözülen bir sürede çözüldüğünü bilemezsiniz. Sanki oyun her türlü çekişmeye girmenize izin vermekten korkuyor ve herkesi sevmenizi sağlamak konusunda kararlı. Ve ben de yapıyorum! Dragon Age: The Veilguard yoldaşlarının hepsini seviyorum çünkü çok iyiler. Ama hiçbir zaman size, birbirlerine ya da etraflarındaki dünyaya karşı geri adım atmadıkları için son derece sıkıcı ve üzücü bir şekilde durağandırlar ve ben bunların hiçbiriyle anlamlı bir bağ kuramadım.
Bu, şu anda 60 saattir oynadığım Baldur’s Gate 3 tekrarının göz kamaştırıcı bir şekilde ortaya çıkardığı bir sorun. Bu oyunda Astarion, Lae’zel ve Shadowheart gibi karakterler kararları sorgulamaktan korkmuyor ve genellikle etraflarında meydana gelen olaylara tepki veriyor, bu da dünya görüşü tartışmalarına ve inançları ve geçmişleri hakkında anlayışlı tartışmalara yol açıyor. Bu diyaloglar, önemli değişim veya büyüme örnekleriyle sonuçlanan uzun karakter yaylarını başlatır ve bu benim için zenginlik türüdür. arzulamak RPG’lerde; Sonuç olarak The Veilguard’ı oynamak beni Faerûn’a geri dönmeye acıktırdı.
Sorun, oyun boyunca oynadığınız karakter olan Rook’a da uzanıyor. Her diyalog seçeneği size iyimser, duygusal, esprili, agresif ve sert tepkiler dahil olmak üzere bir avuç farklı seçenek sunar. Bununla birlikte, tüm konuşmanızın kapsayıcı tonu kahramancadır, bu da genel bir Good Guy™ dışında bir şey olmak istiyorsanız rol yapma oyununda rol oynamayı gerçekten zorlaştırır.
Açık olmak gerekirse, Veilguard’ın yazdıklarının öyle olduğunu düşünmüyorum kötü; Bu kesinlikle Andromeda’nın utanç verici kampçılığından büyük bir adımdır ve olay örgüsüyle ilgili birçok kararınızı – hem büyük hem de küçük – verme konusunda harika bir iş çıkarır, aslında hikayenin nasıl gelişeceği üzerinde çok fazla etkiye sahiptir. Ancak makul olsa da, çoğu kişinin (ben de dahil) BioWare’e yönelik yüksek beklentilerini karşılayamıyor.
Belki de duygularımın bir kısmı Dragon Age’e The Veilguard ile yeni gelen biri olarak gelmemden ve geri dönen karakterleriyle hiçbir bağlantımın olmamasından kaynaklanıyor. Ancak serinin büyük hayranlarından da benzer eleştiriler geldiğini gördüm ve bu sorunların zaten eski bağlamdan bağımsız olduğunu düşünüyorum.
Sonuçta, yazılarda gerçekten dişlerinizi batırabileceğiniz pek bir şey yok ve bu göz önüne alındığında bu bir serseri. BioWare hakkında konuşuyoruz. Denemeyi bıraktım ve oynanabilir aksiyon dolu patlamış mısır filminin tadını çıkarmayı tercih ettim, ancak umarım bir sonraki Mass Effect gibi gelecekteki oyunlar daha derin bir düzeyde tatmin edici olur.
