Benim gibi bir FPS sevgiliyseniz, yeni bir kıyamet oyunu için heyecanlanmamak neredeyse imkansız. İle Karanlık Çağ DoomGerçekten özel bir şey için parmaklarımı geçtim. Doom Eternal’dan zevk alırken, ID Software, Karanlık Çağları, geleneksel kıyametle daha uyumlu olarak hareket ve silah oyununun yer aldığı hızlı tempolu selefinden bir ayrılma olarak faturalandırdı. Yüksek kaliteli kesim sahneleri, gnarly ortaçağ estetiği, mekanik ve ejderhalar içeren bazı vahşi set parçaları ve korkutucu bir testere kalkanıyla daha fazla ekran hikaye anlatımı vaatlerini atın ve kendinize destansı bir deneyim yaşarsınız. Almanya’daki bir önizleme etkinliğinde iki buçuk saat Doom The Dark Ages’i oynadıktan sonra, ID’nin bazı yeni fikirleri beklentilerimi karşılamasa bile etli, tatmin edici, çarpıcı bir atıcı yaratma vaatlerinin çoğunu sunduğunu söyleyebilirim.
Herhangi bir Doom oyunu için en önemli şey (yüz sıkıcı bir metal film müziğinin yanı sıra) enfes ve acımasız savaş sunmaktır. Doom The Dark Ages’de, o bölümde endişelenecek çok az şey var. Löle öncesi malzemeler beni inanmamı sağladığı kadar yavaş ve ‘eski kıyamet gibi’ olmasa da, eşit olarak ebedi kadar fermuar ve dikey değildi. Hareket çok daha ağır hissediyor (iyi bir şekilde), ancak yine de Dark Ages’in yeni çekirdek özelliklerinden birini kullanarak dinamizm flaşları elde edebilirsiniz: şimdi silah dizinizle birlikte kullandığınız kalkan.
Kalkan, açılış seviyesindeki en temel formunda bile, düşmanlara (önemli bir mesafede bile) kilitlemenize ve bir slam saldırısı yapmak için onlara doğru koşmanıza izin vererek yakındaki herhangi bir şeye zarar veren küçük bir şok dalgası oluşturmanıza izin verir. Ayrıca, herkesin nispeten erken başını çeken keyifli testere moduna erişeceksiniz, bu da onu düşmanlara kaptan Amerika tarzı atmanıza ve onları kazığa çıkarmanıza izin verir. Kalkan aynı zamanda gelen saldırıları da parlatabilir ve eğer bir düşmandan yeşil renkte bir saldırı üzerinde mükemmel bir şekilde zamanlanırsa, büyük hasar ve sersemletmeye neden olmak için onlara geri gönderecektir.
Kalkanın ne kadar integralle savaşmak için şaşırdım ve daha sert düşmanlar ve patronlarla savaşlarda, düzenli, iyi zamanlanmış parries gereksinimi, karanlık yaşları doğada biraz ruh gibi hissettiriyor. Başlangıçta, bu bir endişe noktasıydı – açılış görevlerinde, kendimi kalkanımı bir kıyamet oyununda kutsal hissettiren silahlarım kadar kullandım. Bununla birlikte, bu, daha fazla silahın kilidi ve bu nedenle elimde daha fazla araç bulunduğu daha sonraki seviyelerde eşitti.
Burada heyecanlanmak için sağlam bir silah serisi var ve yakın aralıklarda her şey memnun edici ve benzersiz geliyor. Benim kişisel favorim, ölümcül bir geri çekilebilir top ve zinciri ateşleyen Reaver Chainshot’tı ve Süper Av tüfeği gibi zımba silahları harika hissediyor. Doom yakın çeyrek silah oyununa kurulurken ve tam olarak bir keskin nişancı olmasa da, her silahın orta mesafelerde bile doğruluktan yoksun olduğunu gördüm-özellikle daha açık alanlarda, özellikle de pek çok düşman türü saldırılara neden olduğunda onların Arsenaller.
Silahlarınızın ve kalkanınızın ötesinde, üç ücretli bir sistemde çalışan güçlü bir yakın dövüş silahına da erişiminiz var. Bunlar büyük hasar verir ve az miktarda kullanılması gerekir, ancak üç çentikinizden birini yenileyen belirli güçlendirmeler bularak bunları şarj edebilirsiniz. Düşük sağlık konusunda sersemletildikten sonra bu yakın dövüş silahlarını sonlandırıcı hareketleriniz için de kullanacaksınız. Flail özellikle acımasızdı.
Çeşitli kalkan mekaniğiniz, silahlarınız ve bir yakın dövüş silahınız olduğu göz önüne alındığında, karanlık çağların ebedi gibi karmaşık ve nik bir kontrol şemasından muzdarip olabileceğinden endişeliydim. Ancak, her şeyin sezgisel ve aerodinamik hissettiğini bildirmekten memnuniyet duyuyorum.
Acimeriden bahsetmişken, Ebedi’nin aynı anda birden fazla para birimini hokkabazlık eden aşırı şişirilmiş yükseltme sistemi, şükür ki geçmişte kaldı. Doom The Dark Ages ile Id tatlı bir nokta buldu. Silahlarınız, kalkanınız ve yakın dövüş silahınız için ayrı yükseltme bölümleri vardır, ancak yine de iyi miktarda ilerleme sunan basit yollar içerir. Tüm yükseltmeler aynı iki para birimi ile satın alınır, bu çok daha basittir. Bir başka ebedi zayıflık – bir menü sekmesinde saklanan koleksiyon kodeks girişleri kullanılarak büyük ölçüde iletilen hikaye anlatımı – bazı muhteşem kesim eksileri ile de düzeltildi. Sadece bir çift görmem gerekiyordu, ama yüksek kaliteli, iyi atış ve iyi sesliler.
Yani, Doom The Dark Ages, aynı zamanda serinin temellerini çivileyen farklı bir FPS deneyimi sunarken, Ebedi’nin birçok meselesini düzeltir. Görev başardı mı? Tam olarak değil.
Doom The Dark Ages’in büyük çekimlerinden biri, tipik FPS ücretinden farklı bir şey sunan büyük setpiece görevlerinin vaadidir. İki kimlik, şimdiye kadar devasa bir mekanik içine tırmanmayı ve silahlı bir ejderhaya binmeyi içermeyi içeriyor.
Makine seviyesi ile başlayalım. Slayer’ın yeni oyuncağıyla aynı ölçekte birkaç muazzam titan alarak, tüm yapıları ayaklarınızın altına ezerken harika hissediyor. Emrinizde bazı eğlenceli savaş mekaniği var, ancak dev, kereste bir mekanik üzerine bir çizgi tamircisi koyma kararını buldum – özellikle Doom Slayer’ın kendisi olarak oynarken önemi göz önüne alındığında, bana daha mantıklı görünüyor. Kısa, harika bir güç gezisi olmasına rağmen, yansıma üzerine çene bırakma veya sırıtma yaratan an olmasını umduğum an değildi.
Ejderha seviyesine benzer bir tema var. Canavar Uçmak tatmin edici hissediyor ve etrafta dolaştığınız yükselen ortam gerçek bir gösteri. Görev ayrıca, avcı gibi içi yaya olarak temizlemek için bu gemilere inmeden önce, ejderinizin silahlarıyla düşman gemilerini indirdiğinizi görüyor-bu çeşitlilik iyi çalıştı ve aralarındaki geçişler aksiyon film esque idi. Ancak, ejderha savaşından hoşlanmadım.
Uçarken monte edilmiş taretinizi çekebilmenize rağmen, çekirdek tamirci bir hedefe kilitlenmeyi, yüksek hasarın kilidini açmak için yeşil saldırıları mükemmel bir şekilde atlatmayı içerir. Kaçma Janky hissediyor (Dark Çağ Çıkış Tarihi Doom’dan önce parlatıldığım bir şey), ancak tereyağlı pürüzsüz olsa bile, hızlı, çevik bir ejderhayı pilotluk yaptığınız gerçeğine mantıksız. Bu kilitleme moduna giriyorsunuz, hemen hemen sabit hale geliyor ve sadece birkaç kaçak gerçekleştiriyorsunuz ve taretinizi ateşlemek için tetiği basılı tutuyorsunuz. Ejderhanın kaygan hareketi, bazı dogfight tarzı oyunlar için olgunlaşıyor, ancak bunun yerine biraz ezici bir deneyim oldu.
Doom’un Karanlık Çağların bir diğer yönü, bir dokunuşa izin vermeme izin veren diğer yönü daha açık kuşatma seviyesiydi. Bir şeyleri karıştırmak ve doğrusal seviyelerden farklılaştırmakla hiçbir sıkıntım yok ve önce hangi hedeflerin üstesinden gelebileceğini seçme özgürlüğüne sahip olmaktan zevk aldım, ancak ortaçağ estetiğinin bu dış alanda biraz kaybolduğunu ve terk edildiğini hissettim. Ya da daha doğrusu, bu kadar ince yayıldığında fark etmek ve takdir etmek zordu. Daha olumlu tarafta, birkaç zorlu ve acımasız patron arenaları yarattı – hatta beni mekandan atmadan önce son patron karşılaşmasını temizlemek için şeyleri biraz değiştirmek için yeni zorluk kaydırıcılarına (mükemmel bir ek olduğunu düşünüyorum) dalmak zorunda kaldım …
Slayer’ın ayakları yere sıkıca dikildiğinde, Doom The Dark Ages, bir kıyamet deneyiminden istediğiniz her şeyi yapar ve iyi yapar. Savaş ağır ve gevrekken, hala kalkan çizgi tamircisi ile dinamizm anlarına izin veriyor. Ortaçağ estetiği zaman zaman kaybolsa bile, karanlık çağlar da parlak görünüyor. Ancak, yeni set parçalarının işarete çarpmadığını hayal kırıklığına uğrattım. Belki de tam kampanyaya gelmek için daha iyi, daha iyi gerçekleştirilmiş anlar var, ama olmasa bile, eski moda bir şekilde yıkılmasından daha fazla olacağım-iyi eski kıyamet avcısının kendisi.
