Doctor Who 14. Sezon 4. Bölüm İncelemesi – “73 Yards” – Bunaltıcı ve Anlamsız Bir Yolculuk

Burada oturup Doctor Who 14. Sezon 4. Bölüm İncelememi yazarken, belli bir rahatsızlık ve öfke duygusundan kendimi alıkoyamıyorum. Uzun zamandır sevdiğim bir diziyi izledikten sonra yaşadığım tuhaf bir duygu ama arada bir izlediğim çeşitli dizilerde de yaşadım. Bir serinin en kötü bölümlerinden birini izlediğime inandığımda hissettiğim duygu bu. Eccelston döneminden beri Doctor Who’yla birlikteyim ve “73 Yards”ın serinin şahit olduğum en kötü bölümü olduğuna gerçekten inanıyorum. Bir bakıma bu, olayın kendisinden daha dehşet verici.

Peki nereden başlamalı?

Sanırım konunun özetiyle başlayacağım. Bölümde, Doktor ve Ruby Sunday 2024’te Galler’e gidiyorlar (muhtemelen ayrıldıktan kısa bir süre sonra, ancak bu bölümde açıklanmayan BİRÇOK şeyden biri). Bir “peri çemberini” incelerken yanlışlıkla çemberi kırarlar. Bu ne işe yarar? Bu, Doktor’un ortadan kaybolmasına, TARDIS’in aniden Ruby’nin anahtarıyla açılamamasına ve gizemli yaşlı bir kişinin Ruby’yi takip etmesine yol açar. Nereye giderse gitsin ondan 73 metre uzakta görünüyor.

Bu tek başına bölüm için yeterli bir gizem olurdu. “Doktor nerede?” “Bu kadın kim?” “Ruby’nin onlardan kurtulmak için ne yapması gerekiyor?” Ancak bu parçayı takip etmek yerine, bölüm tartışmasız televizyonda ifade ettiğim en iç karartıcı tavşan deliklerinden birine giriyor. Sonunda kendimi gerçekten depresif, içi boş ve kızgın hissetmeme neden oldu… çünkü bir süre sonra hiçbiri mantıklı gelmiyordu ve uzun sürmeyeceğini biliyordum… tıpkı geçen haftaki “Boom”da olduğu gibi.

Temel olarak, bu gizemli kadının “lanetlerinden” biri, onunla konuşmasa bile ona yaklaşmaya cesaret eden herkesin kaçmaya ve belirli şeyler yapmaya “büyülenmesidir”. Bir yabancı söz konusu olduğunda, içki içmeyi sevdiği bir yere asla dönmeyeceğini söyledi. Ruby’nin evlatlık annesi durumunda, Ruby’yi terk etti, hatta onu uzak tutmak için ona karşı bir emir bile verdi. UNIT’ten sevgili Kate bile onu işe almak istemekten, sadece kulaklıktan “kadını duymasına” rağmen korkuyla kaçmaya başladı.

Bu nedenle Ruby, hayatının sonraki 65 yılı boyunca esasen yalnızdır. Doktor yok, aile yok, TARDIS yok ve anlamlı bir hayat yok. Bu gerçekten moral bozucu ve bu hala işin sonu değil.

Bölümün ortalarında Ruby, gezegeni nükleer savaşa sürüklemek üzere olan bir politikacıyla ilgilenmek için “lanetini” kullanması gerektiğini düşündüğünde “Doctor Who’da bir sürpriz” yaşıyoruz. Tabii ki işe yarar ve politikacı istifa eder. Bu heyecan vericiydi… çünkü o gerçekten bir canavardı ve Ruby’nin tüm bu konuda “haklı” olduğundan emin olmak için katlanmak zorunda olduğu bir şeydi.

…hariç…o haklı değildi ve yaptığı iyiliğe rağmen o kişi hâlâ oradaydı.

Daha sonra, “bükülmenin sonunda” Ruby’yi takip eden kişinin Ruby olduğunu öğreniyoruz! Özellikle ölüm döşeğindeki yaşlı hali. “Son anlarında” eski halini peri çemberine “adım atmaması” konusunda uyarıyor, böylece olayların döngüsünü kırıyor.

Bununla ilgili sorunu bilmek ister misin…? Her şey!

Doctor Who 4. Bölüm İnceleme puanımın hiç de yüksek olmayacağını belirterek burada açık sözlü davranıyorum. Bunun nedenleri basit. Burada dikkat edilmesi gereken en önemli nokta, yine bu bölümün özüne kadar iç karartıcı olduğu ve Whovian tarihinin bazı en korkunç bölümlerinin bile insanların Doktorların veya arkadaşlarının hissettiği acıyı anlamak için arayacakları parlak noktalara sahip olmasıdır. “Blink,” Sola Dön, “Cennet Gönderildi” hepsi dehşet verici ve iç karartıcı bölümlerdi ama sürprizler ve sonlar onları anlamlı kılıyordu. “73 Yards” bunu yapmadı ve onu sinir bozucu yapan da buydu.

Bu sinir bozucu unsurların en önemlisi, Ruby’nin katlandığı şeyler hakkında hiçbir şeyin tam anlamıyla açıklanmamasıydı. Peri çemberi kırıldıktan sonra Doktor nereye gitti? Bilmiyoruz! Anahtarın olmasına rağmen TARDIS neden Ruby’ye açılmadı? Bilmiyoruz! “Gelecekteki benliği” gelecekteki benliğini “uyarmak” için nasıl geçmişe gitti? Bilmiyoruz!! “Geleceğin Ruby’si” neden 73 metre uzakta kaldı? Bilmiyoruz!!! Eğer bu sadece “geleceğin Ruby’si” idiyse neden herkes onunla etkileşime girdikten sonra çıldırdı? BİLMİYORUZ!!!!!

Döngü kırıldığı için Ruby bunların hiçbirini hatırlamıyor (bu, başına gelenler göz önüne alındığında dürüst olmak gerekirse bir lütuf) ve bu nedenle bölüm kesinlikle anlamsızdı.

“Sola Dön”ün uzaylı müdahalesi nedeniyle gerçekleştiğini ve amacın, Doktor’u kurtarmak da dahil olmak üzere Donna’nın seçimlerinin onu hayatta nasıl doğru yola soktuğunu göstermek olduğunu unutmayın. Aynı zamanda Rose’un mesajı sayesinde “evrenin sonunu” da hazırlamıştır. “Blink”, Sally Sparrow’un Doktor’un Ağlayan Melekleri durdurmasına yardım etmesini sağladı ve sonunda Doktor’la tanıştıktan sonra hayatında büyük kişisel hamleler yapabildi. “Heaven Sent”te işkence ve sürekli yeniden doğuşlar, sonunda Gallifrey’e geri dönebilmesi içindi.

“73 Yards”da bunların hiçbirini alamadık! Ruby’nin karakterinde herhangi bir gelişme ya da Doktor’da anlamlı bir şey yoktu. Geçmiş bölümlerde gördüğümüz kar üzerindeki “deus ex machina” yetenekleri bile burada görünmüyordu. Neden? Biz… bilmiyoruz…BİLMİYORUZ!!!!

Ne yazık ki, bu aynı zamanda Doctor Who Sezon 14 başladığından beri söylediklerimi de yansıtıyor: Bu sezon, “yeni” bir şey yaratmak için eski parçaları yeniden ele alıyor gibi görünüyor ve başarısız oluyor. Bu bölüm daha önce bahsettiğim birçok bölümün karışımı gibi geldi. “Sola Dön” ile “Bekleyen Kız”ın umutsuz/depresif doğası, bir yol arkadaşının hayatta yapayalnız kalması durumunda neler olabileceğini vurguluyor. Ama yine de bu ikisinin başlarına gelenlere dayanan anlamlı sonları vardı. Bu… olmadı.

Sürekliliğin yeniden yazılması nedeniyle “Susan Twist” kamera hücresi bile reddedildi, peki bu gerçekten oldu mu? Bilmiyorum ve bunu söylemekten gerçekten yoruldum.

Elbette, genel olarak “73 Yards” ile neyi amaçladıklarını anlıyorum. Ancak “bir şeyi yapmaya çalışmak” ile onu iyi bir şekilde yerine getirmek arasında bir fark var. Doctor Who bir bütün olarak iyi bir değişiklik olmadan asla bu kadar iç karartıcı olmamalı. Bu bölümde pek iyi şeyler yoktu.