“Dial of Destiny” Dahil Beş Indiana Jones Filminin Hepsi Sıralandı

Harrison Ford’un son Indiana Jones filminin vizyona girmesiyle birlikte, Kader Kadranı, destan resmen sona erdi. Ama beş filmi de bir müzeye koymadan önce geriye bir göz atalım. Altında Hollywood Muhabiri Jones’un maceralarını en kötüden en iyiye doğru sıralar. Bu, yazın gişe rekorları kıran filmini tanımlamaya yardımcı olan ve yaratıcıları George Lucas, Steven Spielberg ve Ford’un en iyi eserlerinden bazılarını temsil eden bir franchise – muhtemelen kariyerindeki diğer tüm karakterlerden daha cesur arkeologuyla daha yakından özdeşleşecek.

Yine de, en alttan başladığımıza göre, bu sadece önce tartışmamız gerektiği anlamına gelebilir…

5. Kristal Kafatasının Krallığı (2008)

Bir hokey harap karışıklık. Dördüncü filmle ilgili her şey garip bir şekilde uzak geliyor ve kapalı bir şekilde. Genellikle yıldız olan Janusz Kaminski’nin gösterişli sinematografisi bile, açık havada çekilmiş sahneleri bir stüdyonun içindeymiş gibi göstermeyi başarırken, Indy’nin oğlu Mutt (Shia LaBeouf) ve Tarzan’ı hakkında ne kadar az şey söylenirse o kadar iyi (haklı olmak gerekirse) LaBeouf, hiçbir aktörün karakterini yazıldığı gibi çalıştıramayacağından şüpheleniliyor). Diğer Indy filmlerinde en iyi sekansı seçmeye çalışırsınız; burada en kötüsü için bir mücadele var (çoğu “buzdolabına bomba at” sahnesini seçiyor; benim seçimim parkur savaşçılarıyla mezarlık kavgası). Bir Indy filminin MacGuffin’i en önemli unsur olmayabilir, ancak önemsiz de değildir ve Dr. Jones’un bir uzaylı eseri arayışı, her şeyin üstesinden gelmek için bir doruk sekansının iniltisine ve bazı franchise-en kötü CG’ye yol açar. Bu beş film arasında bir slogan gibi hissettiren tek film.

4. Kader Kadranı (2023)

Cannes vızıltısının öne sürdüğü kadar kötü değil, ancak hayranların umduğu kadar da iyi değil. Kader Kadranı net bir adımı temsil ediyor Kristal Kafatası hala orijinal üçlemenin kilometrelerce altında yer alırken. Yaşı küçültülmüş Indy açılış sekansı şaşırtıcı derecede nezih (Ford’un ciddi sesinin yaşı yüzü kadar iyi olamaz) ve film, Indy’ninki kadar parlak bir enerji getiren Phoebe Waller-Bridge ile, gösteriminin çoğunda etkili bir şekilde karışık ilerliyor. vaftiz kızı Helena Shaw ve Mads Mikkelsen kötü adam Jürgen Voller olarak her zaman izlenebilir. Ford, yapması gereken bir şey verildiğinde zorlayıcıdır, ancak Indy de zaman zaman sinir bozucu derecede pasif bir karakter gibi hisseder. Ardından raydan çıkma geliyor: Indiana Jones’un zamanda geriye yolculuk yapma fikriyle iki saat dalga geçtikten sonra, getirisi sersemletici ve hayal kırıklığı yaratıyor. Örneğin, Indy’nin hikayeli geçmişindeki bir anı yeniden ziyaret etmek yerine – Voller’ın Indy’s sırasında Ahit Sandığı’nı almak için Kadranı kullanmak istediğini hayal etmek çok kolay. Akıncılar sırasında macera veya Kutsal Kâse Son Haçlı Seferi, Nazilerin II. Voller’in belirttiği 1939’a dönme planı bile filmin yaptıklarından daha heyecan verici. Nihayetinde, Indy yeterince iyi bir yerde kaldı, ancak yapımcıların Dial of Destiny kullanarak geri dönüp filmin üçüncü perdesini yeniden çalışabilmeleri dileği ile.

3. Kıyamet Tapınağı (1984)

Kıyamet Tapınağı (Lucas ve Spielberg tarafından dahil) aşırı karanlık olmakla eleştirildi (yayınlanması PG-13 derecelendirmesine ilham verdi) ve gerçekten de bu filmlerin olması gereken şey için çizgiyi aştığını hissettiren anlar var (bu kırbaçlama gibi) sahne). Ayrıca, Indy Hindistan’da çocukları köleleştiren bir Thuggee tarikatına rastladığında, ağır bir şekilde saldırgan ırksal klişelere yaslandığı için haklı olarak eleştirildi. Birçoğu ayrıca Kate Capshaw’ın çığlık atan Willie Scott’ı itici buluyor. Tüm bu unsurlardan “ve henüz…” e geçiş yapmak zor ama … ve henüz .. film işe yaradığında, serideki en iyi sekanslardan bazılarına sahiptir: Gece kulübü müzakeresi, düşen bir uçaktan salın kaçışı, baştan çıkaracaklar mı yoksa yapmayacaklar mı sahnesi, çivi odası, doruğa ulaşan köprü hesaplaşması – hepsi müthiş ve Ke Huy Quan’ın Kısa Turu bazen çekici. (Kuşkusuz yardımcı olmak önemlidir: Ford, bunda Sexy Indy’nin zirvesidir).

2. Son Haçlı Seferi (1989)

Son Haçlı Seferi birçok Indy hayranı grubun favorisidir ve nedenini görmek kolaydır. Film, Jeffrey Boam’ın ustaca ve esprili bir senaryosuyla – serideki en sıcak ve en komik – bir zevk. Sean Connery, Indy’nin babası Henry Jones rolünde göze çarpıyor ve karşılıklı etkileşimleri hem eğlenceli hem de dokunaklı (Henry kuşları saldıran bir savaş uçağına çarpmaya zorlamak için şemsiyesini kullandıktan sonra, Indy’nin beklenmedik aşktan sessizce bunalırkenki ifadesi çünkü babası beni her seferinde alır). Skor, John Williams’ın en iyilerinden biri. bu Son Haçlı Seferi aynı zamanda, üç zorlu bubi tuzağı ve Henry’nin hayatı söz konusu olduğunda gerçek bir aciliyet duygusuyla (Haçlı Seferi Şövalyesinin gülünçlüğünü hesaba katarsak – film bazen biraz aptalca) ile tartışmasız en güçlü sona sahip. Henry’nin oğluna ilk kez “Indiana” demesi ve ona nazikçe Kutsal Kâse’yi bırakmasını söylemesi, destanın en iyi vuruşlarından biridir ve kapanış jeneriğindeki uzun gün batımı yolculuğu o kadar ideal ve muhteşem bir sondur ki, muhtemelen hiç kimse sahip olmamalıydı. bundan sonra başka bir Indiana Jones filmi çekmeye çalıştı.

1. Kayıp Ark’ın Akıncıları

Kayıp Ark’ın Akıncıları mükemmel bir aksiyon filmine bulabileceğiniz en yakın şey. Sonrasında 1941 Muhteşem bir şekilde bombalanan Spielberg, kendisini Hollywood’a yeniden kanıtlamak için yola çıktı ve şunu gösteriyor: Film tarihinin en ikonik (ve parodisi yapılmış) sekanslarından biri haline gelen açılış tapınağı baskınından başlayarak her sahne kusursuz. Ford, ciddiyet ve mizahı ustaca dengeler, Indy mücadele ederken sırayla yeterlilik ve yanılabilirlik gösterir – ve başarısız, defalarca – yine de inatla bırakmayı reddediyor. Seçilebilecek o kadar çok an var ki. Konferans salonu sahnesi, pek çok açıklamayı ikna edici bir şekilde sunma konusunda bir ustalık sınıfıdır (senarist Lawrence Kasdan’a teşekkür ederiz). Harita odası sahnesi, Ford’un bir şeyi çözmek için dört dakika harcadığını izleyerek izleyiciyi büyülemeyi başarıyor – neredeyse tüm hikaye anlatımı yüzünde yapılıyor. Karen Allen’ın Marion Ravenwood’u güçlü aksiyon yardımcı başrolü olarak zamanının ilerisindeydi. Ve kamyon kovalamaca şimdiye kadar çekilmiş en iyi akrobasi sahnelerinden biri olmaya devam ediyor. (Indy filminin – bazı eski iklim animasyonları dışında – pratik efektlerle ve en az miktarda parayla – 20 milyon dolar/enflasyonla 78 milyon dolar – yapılmış olması, Hollywood film yapımının evrimi hakkında ne söylüyor? -Giriş mi arıyorsunuz?). Açıkça, üst erkekler – ve kadınlar – bunun üzerinde çalışıyorlardı.