Çocukken, hiçbir oyun beni The Simpsons Hit and Run’dan daha fazla gülümsetmedi. Elbette, TV dizisine yapılan çok sayıda şaka ve gönderme harikaydı, ancak en bağımlılık yaratan şey Grand Theft Auto formülündeki yıkıcı, gülünç yorumdu. Aynı ruhu yakalayan bir oyun oynayalı uzun zaman olmuştu – ta ki oyunu bizzat deneyene kadar. Her Ne Pahasına Olursa Olsun Teslim EdinFar Out Games’in Konami tarafından yayınlanan ilk oyunu.
Özetle, Deliver At All Costs, 1950’lerde şanssız ve çabuk sinirlenen Winston Green adında bir adamın kurye olarak işe girdiği bir Amerikan kasabasında geçen, yukarıdan aşağıya bir sürüş oyunudur. Kulağa oldukça sıradan geliyor, ancak size tamamen kaotik olduğunu garanti edebilirim.
Araçların kullanımı kaygan, çizgi filmvari bir sürüş stilini teşvik ediyor, etrafınızda gördüğünüz hemen hemen her şey yok edilebilir ve teslim ettiğiniz paketler… alışılmadık. Her birkaç saniyede bir gökyüzüne fırlayan havai fişek kutularından, balıkçılar tarafından oltaya takılan devasa (ve hala kıvranan) bir marlin balığına kadar hiçbir teslimat basit değildir. Kargonuz genellikle kamyonunuzun davranışını da etkiler – örneğin helyum balonları teslim ederken havaya uçmak uzun mesafeler boyunca uçmanızı sağlar.
Winston’ın kurye işlerinden bazıları basit getirme görevleridir, diğerleri bir paketi saatle yarışarak teslim etmek için hızı önceliklendirmenizi gerektirir ve bazıları kamyonunuzun arkasında ne varsa kırmamak veya dökmemek için biraz daha dikkatli sürmenizi gerektirir. Oynadığım 90 dakikalık bölümde bile, çok çeşitli görev türleri vardı ve eminim oyunun ilerleyen kısımlarında keşfedilecek daha çok şey vardır.
Ayrıca St Monique adası kasabasının görselleri ve mükemmel estetiğinden de gerçekten etkilendim – çoğu zaman teslimat süreniz boyunca o kadar hızlı gidiyorsunuz ki onu takdir etmeye zamanınız olmuyor. Hem araçlarda hem de yürüyerek izometrik bir perspektiften keşfedebilirsiniz; oyun yönetmeni Daniel Nielsen’in Deliver At All Costs’un “ana ilham kaynaklarından biri” olarak GTA 2’yi göstermesi göz önüne alındığında bu şaşırtıcı değil. Hem dış hem de iç mekanlar gerçekten iyi ayrıntılı ve 50’lerin vizyonu arabaların tasarımında, reklam panolarının ve tabelalarının stilinde ve hatta radyoda duyduğunuz müzik ve reklamlarda iyi bir şekilde gerçekleştirilmiş.
Küçük sırlar ve saçma yan görevler de etrafa dağılmış durumda ve dikkatinizi çektiklerinde sizi ana hikayeden uzaklaştıracaklar. Oyunu oynarken, bu yan görevlerden bazılarının ne kadar saçma olacağı konusunda size bir fikir vermek için, bir palyaçonun perili bir arabayı bir yanardağa sürmesine yardım ettiğimi fark ettim. Goat Simulator gibi saçma oyunların çılgınlığını hatırlattı.
Çevrenin de tamamen yıkılabilir olması, mükemmel bir sandbox ortamı yaratıyor. St Monique tamamen açık dünya oyunu değil ve bunun yerine aralarında kısa yükleme alanları olan birkaç bölüme ayrılmış, ancak bu benim için kesinlikle önemli değildi.
Yine de birkaç endişe var. Dünya yukarıdan aşağıya bakıldığında harika görünse de, ara sahneler aynı şekilde parlamıyor. Ana karakterler ilgi çekici ve etkileyici görünse de, bazı küçük karakterler için yapay zeka tarafından üretilmiş gibi hissettiren bazı şüpheli seslendirmeler var, ancak bunu doğrulayamıyorum. Ve hepimiz GTA gibi oyunlarda kendimizi zaman zaman kanunlara uyan bir NPC gibi araç kullanırken bulmuş olsak da, burada bunu yapmak son derece zordu. Elbette, zamanınızın %95’inde bir manyak gibi hız yapmak ve kaymak isteyeceksiniz (ve buna ihtiyacınız olacak), ancak bazı araçlar üzerindeki kontrolünüzün olmaması nedeniyle ‘kargonuzu koruyun’ görevlerinin biraz sıkıcı hale geldiğini görebiliyorum.
Bu çok olumsuz bir durum değil, daha çok olabilecekler konusunda bir hayal kırıklığı, ancak Deliver At All Costs yalnızca tek oyunculu bir oyun olarak piyasaya sürülecek. Bu oyunun bir kooperatif macerası olarak ne kadar muhteşem olabileceğini düşünmeden edemedim, ancak ne yazık ki 10 ila 12 saatlik kampanyasını tek başınıza üstleneceksiniz.
Ancak bu olumsuzluklar gerçekten neşeli bir deneyimden bir şey eksiltmiyor. Bir oyun oynarken bu kadar gülümsemeyeli uzun zaman olmuştu – sanki Simpsons Hit and Run’ı tekrar oynuyormuşum gibi hissettirdi.
