Mike Flanagan (Tepedeki Evin Perililiği, Bly MalikanesiVe Geceyarısı Ayini) Stephen King hikayesinden uyarlanmıştır, ürkütücü bir şey bekleyebilirsiniz. Bu, onun yorumlarında da doğruydu Doktor Uyku Ve Gerald’ın Oyunu. Bu durum böyle değil Chuck’ın Hayatısizi ürkütmeye veya en karanlık kabuslarınıza dokunmaya çalışmıyor. Sahip olduğumuz şeyleri, sahip olduğumuz sürece kutlamakla ilgili bir hikaye — Tom Hiddleston’ın göz kamaştırıcı yedi dakikalık dans sekansıyla özetlenen bir his.
Chuck’ın Hayatı Aslında kıyamet sonrası bir hikaye olarak başlıyor. Yeni boşanmış bir lise öğretmeni olan Marty (Chiwetel Ejiofor) veli/öğretmen görüşmeleri yaparken, kimse sınav sonuçlarıyla veya davranış sorunlarıyla ilgilenmiyor. Bunun yerine, ebeveynler internetin gerçekten tamamen çöküp çökmediği veya Kaliforniya’nın okyanusa doğru nasıl yavaş yavaş çöktüğü hakkında konuşmayı bırakamıyor. Bir baba Pornhub olmadan bir hayat hakkında düşünerek gözyaşlarına boğuluyor. Trajediler o kadar ısrarcı ki görmezden gelmek imkansız: su altında kalan büyük şehirler, geniş toprak parçalarını yakan orman yangınları, Almanya’da patlayan volkanlar ve Marty’nin işe gitmek için kullandığı yolun tam üzerinde arabaları yutan çukurlar.
Sonra, işler garipleşiyor. Marty, Charles “Chuck” Krantz (Hiddleston) adlı bir adama “39 harika yıl” için teşekkür eden ilginç bir reklam panosu fark ediyor! Başka bir bağlam yok. Sonra reklam her yerde görünüyor. NPR şovları sırasında televizyon reklamları ve radyo reklamları var ve bir noktada, bir gökyüzü yazarı bile Chuck’a hizmeti için teşekkür ediyor. Reklamlar daha da çoğaldıkça, etrafındaki dünya unutulmaya yüz tutmuş bir şeye daha da yaklaşıyor. Tüm bunlar olurken, Marty merak etmekten kendini alamıyor: “Chuck da kim?”
Film böyle başlıyor ama bu, filmin üçüncü perdesi. Chuck’ın Hayatı, ters yönde hareket eder. Oradan, Chuck’ın kim olduğunu öğreniriz. 40’ına yaklaşan başarılı bir muhasebecidir ve hayatının sıradanlığıyla yüzleşmiştir ancak ara sıra çocukluğuna geri döner. Büyükannesi ona ortaokulda çiçek açan ancak sonunda sönen bir dans sevgisi aşılamıştır.
Sonra bir gün, bütün gününü bir finans konferansında geçirdikten sonra Boston sokaklarında dolaşırken, davul çalan bir sokak müzisyeni duyar ve kendine hakim olamaz: evrak çantasını düşürür ve dans etmeye başlar. Yedi dakika boyunca sürer ve hareket ettiğinde Hiddleston’dan gözlerinizi ayırmanız zordur. Spontane ve neşelidir ve hatta oldukça ikna edici bir ay yürüyüşü bile yapabilir. Son perde, birden fazla trajediyle başa çıkmaya zorlanan ve dans yoluyla başa çıkmanın bir yolunu bulan genç Chuck’ı (Jacob Tremblay) keşfeder. Çok geçmeden, filmin garip açılışıyla her şeyi tam bir daireye getirir, bunu bozmayacağım bir şekilde.
En dikkat çekici olan şey nedir? Chuck’ın Hayatı bu yapının sizi götürdüğü yolculuktur. İlk başta, dünya kelimenin tam anlamıyla parçalanırken, hepimizin küçük ve önemsiz olduğu hissi yaratır. Ancak filmin geri kalanı tam tersini yapar: her hayatın, hatta çok çabuk bitenlerin bile, derinlik ve harikalarla dolu olduğunu gösterir. Metafor tam olarak incelikli değil – sonuçta bu bir Mike Flanagan filmi. Ve bazı açılardan, Chuck’ın Hayatı en kötü eğilimlerinin çoğuna hoşgörü gösteriyor, sadece incelik eksikliği değil, aynı zamanda uzun monologlar ve duygusallık eğilimi. Bu unsurlar zaman zaman korku çalışmalarını baltalayabilir, ancak tesadüfen uygunlar Chuck’ın Hayatı mükemmel.
Flanagan her zaman korkuyu daha yoğun bir halde dramayı keşfetmenin bir yolu olarak kullanan bir hikaye anlatıcısı olmuştur. Burada, basitçe korkuyu ortadan kaldırıyor. Chuck’ın Hayatı alışılmış alışkanlıklarından uzaklaşmıyor; aksine, onlar için ideal bir araç. Ayrıca başka bir nedenden ötürü de uygun bir uyarlama: son anlarında, sonuçta ürkütücü bir hayalet hikayesi olduğu ortaya çıkıyor.
Bu inceleme 2024 Toronto Uluslararası Film Festivali’ndeki bir gösterime dayanmaktadır. Chuck’ın Hayatı şu anda sinemalarda prömiyer tarihi yok.
