Yönetmen-yazar Constance Tsang’ın Cannes Eleştirmenler Haftası başlığındaki ilk uzun metrajlı filmi Mavi Güneş Sarayı, Çinli göçmen Amy ve Didi’nin bir masaj salonunda çalışıp geçinmeye çalıştığı Flushing, Queens’te geçiyor. Ancak izleyicilerin konumu tanımamaları affedilebilir.
Queens silüetinin drone çekimleri yok, Flushing’in hareketli Çin topluluğunun geniş kapsamlı çekimleri yok. Bunun yerine Tsang, deneklerini sıkı bir çerçeveye oturtuyor ve onları merdiven boşlukları ve koridorlar gibi eşik alanlara yerleştiriyor; Tsang, “özgürlüğe çok yakın oldukları ancak bunun asla onlara sağlanamadığı” “eşikler” diye açıklıyor.
Amy ve Didi daha iyi bir yaşamın hayalini kurarlar, ancak dünyaları kısmen Çinli göçmen topluluğunun bazen içe dönük yapısıyla sınırlıdır.
“Genel olarak mekanlar hakkında konuştuğumuzda, bu kurulum çekimlerini yapmama kararım gibi hissediyorum [and instead] Bu hapsedilme hissini yaratmanın, Çin toplumunun, özellikle de Amerika’ya taşındıklarında kendilerini nasıl inşa ettikleriyle ilgili olduğunu düşünüyorum,” diye açıklıyor Tsang. “Gerçekten dar görüşlü, birbirine sıkı sıkıya bağlı bir seçimleri var.”
Fransız Film Eleştirmenleri Birliği’nin düzenlediği 2024 Cannes Film Festivali’nin paralel film festivali kenar çubuğunda gösterilen filmini tartışırken, 16 yaşındayken babası ölene kadar ailesiyle birlikte Flushing’de yaşayan Tsang şunları görüyor: kendi ailesinde dinamik. “Hayatlarının çoğu bu balonun içinde geçiyor” diyor. “Özgürlük ve onun gerçekte ne anlama geldiği hakkındaki konuşmanın aslında benim bu insanların burada başarabileceklerinin sınırlamalarına ilişkin kendi algımla ilgili olduğunu düşünüyorum.”
Tsang’ın dar çerçevelemesi aynı zamanda Amy, Didi ve onlar gibi göçmenlerin yaptığı sonsuz, görünmez çalışmalara da odaklanılmasını sağlıyor. Uyanık oldukları saatler hem fiziksel hem de duygusal emekle tanımlanır.
Tsang bu tür işçilere yabancı değildi. Babasının ölümünden sonra annesi ticari mülkleri yönetmeye başladı; masaj salonları onun kiracılarından bazılarıydı. Daha sonra Tsang, 2018 ile 2022 yılları arasında senaryoyu yazarken, gerçek zamanlı trajediler de hikayeyi şekillendirmeye başladı.
“COVID daha yeni oluyordu, Atlanta’daki spa saldırıları, Asya’daki nefret suçlarının yükselişi” diye anımsıyor. “Her şey sanki etrafımda oluyormuş gibi hissettim.”
Bir hikaye özellikle Tsang’ı etkiledi: A New York Times 2019’da Flushing’de bir polis baskını sırasında ölen ve “Jane Doe At Kuyruğu” olarak anılan Çinli masaj salonu çalışanı Song Yang hakkında bir makale. “Araştırma yaparken ve hikayenin bu özel ortamını gerçekten kavramaya çalışırken, ben Bu kadınlara gerçekten ilgi duyuyordum çünkü bana annemi hatırlatıyorlardı” diyor Tsang. “Bana ne kadar emek verildiğini ve zaman zaman bunların ne kadarının gözden kaçırıldığını hatırlattılar.”
Tsang ayrıca insan kaçakçılığı karşıtı danışmanlar He Manqing ve Susan Chung ile de çalıştı; bu danışmanlar ona çoğu İngilizce bilmeyen insan ticareti mağduru kadınlara ilişkin yürek parçalayıcı hikayeler anlattı. Tsang, bazılarının “insan ticaretine maruz kaldığını ve ticarete maruz kaldıklarının farkına bile varmadıklarını” hatırlıyor veya “kimi arayacaklarını bilmedikleri için gerçekten kullanamadıkları bir cep telefonunu” paylaştı.
Ancak Amy ve Didi gibi kadınların acı dolu mücadelelerinin ötesinde Tsang, izleyicilerin onların insanlığını tanıyacağını umuyor ve “bu insanların arkasında bir hayat var, çok uzakta yaşayan bir aileleri var” diyor ve şöyle devam ediyor: yalnızlık, aynı zamanda güzellik, neşe ve karmaşıklık.”
