Cannes: Tomb Raiders, AI ve ‘La Chimera’da Josh O’Connor’ın Oyuncu Seçimi Konusunda Alice Rohrwacher

İtalyan yönetmen Alice Rohrwacher Cannes’da Kimera En iyi senaryo ödülünü kazandıktan üç yıl sonra Lazzaro kadar mutlu 2018’de ve kısa film için ilk kez Oscar adaylığını tazeledi Le PupilleOscar ödüllü Meksikalı yönetmen (ve Rohrwacher hayranı olduğunu iddia eden) Alfonso Cuarón’un yapımcılığını üstleniyor.

Gizemli, efsanevi başlığı gibi, Kimera kendisi biraz illüzyondur. Filmin yüzey seviyesindeki konusu — Arthur (Taç Ve Tanrının kendi ülkesi aktör Josh O’Connor) – yakında doğa, ölüm ve tarihin hayatlarımız üzerindeki etkisi hakkında çok daha derin, şiirsel bir hikaye ortaya koyuyor. Kazı olarak sinemadır: Her günkü gizli mucizeyi aramak. Isabella Rossellini ve Rohrwacher’ın sık sık birlikte çalıştığı aktris kız kardeşi Alba, başrolde.

Ile konuşmak THR Roma Filmin Cannes’daki ilk çıkışından önce Rohrwacher, COVID-19 kilitlenmesinin hikayeye nasıl ilham verdiğini, Alba’nın neden onun “ilk okuyucusu” ve “filmimin ilk kesitini gösterdiğim ilk kişi” olduğunu ve yapay zekanın neden asla “organik” yerine geçmeyeceğini tartıştı. aptal” sinema: “Makineler hata yapamaz.”

Mezar binicileri, gizli hazineler ve eski Etrüskler hakkında bir film: Bu konu nereden geldi? Gerçek hikayeler? Efsaneler?

Büyüdüğüm bölgenin hikayesi hep bu bulgularla ilişkilendirildi. Devam eden hikayeler: “Ah, o adam bu inanılmaz vazoyu buldu; onu Louvre’a satan başka bir adama sattı. Diğer adam altın bir kolye bulmuş.” Herkes, her zaman geceleri yapılan ve açıkça yasadışı olan bu inanılmaz keşiflerden bahsetti. Yani bu konuda, bu dünyada kulaklarımda pek çok hikaye birikmişti.

Ama bu filmin, ölümün bir varlığa, çok güçlü bir varlığa dönüştüğü COVID sırasında, karantina sırasında yazmasaydım doğacağına inanmıyorum. Ve böylece ölümle nasıl ilişki kurduğumuz, ölümden sonraki yaşamla nasıl ilişki kurduğumuz düşüncesi, farklı dönemlerde, bir şekilde, mezar süslerini çalan ve böylece ölüm fikrini de çalan bu hırsızlarla başlayan bir hikaye anlatma ihtiyacı yarattı. Erkekler için yapılmamış bir şeyi çalıyorlar.

Nereden vurdun? Bu alanları nasıl yeniden inşa ettiniz?

Tarquinia’da, özellikle Tarquinia’da ama aynı zamanda Blera’da, San Lorenzo’da, Viterbese bölgesindeki birçok yerde çektik. Ben biraz inanan biri olduğum için gerçek bir nekropol içinde çekim yapmadık (gülüyor) orada çekim yapmak korkunç hissettirirdi. Bu yüzden daha sonra mezara dönüştürdüğümüz mağaralarda çekim yaptık. Hazine avı filmin bir parçasıdır ve tüm hazine arayışları gibi bu da oldukça maceralıdır. Yine de film, esas olarak bir adam ve onun illüzyonu olan Chimera hakkındadır. Kimera, yakalamaya, bir görüntüde dondurmaya çalıştığımız ama sürekli mutasyona uğrayan ve asla ulaşamadığımız bir şey.

Gerçekten büyük, büyük bir iş olan sanat ve eserlerdeki karaborsa, hikayenin sadece küçük bir kısmı. Neden buna odaklanmadın?

Bir yandan mezar yağmacıları diyebilirsiniz, devlete ait malları çalan insanlar bunlar. Ama bu yasadışı kısım, bu gölgeler içindeki kısım beni, bir insanın artık inancı kalmadığı ve onu yok ettiği için kutsal bir alana girme hakkını hissettiği andan daha az ilgilendiriyor. Kendini farklı ve haklı hissettiği için buna hakkı olduğunu düşünüyor. Böylece erkeklerin gözü için yaratılmamış bir alana girip onu alıp götürebilir, güneş ışığına çıkarabilir. Konu olarak biraz karışık olabilir. Sonra tabii ki tüm bunları olabilecek en aptalca, en komik, en ironik şekilde göstermeye çalıştım ama bu biraz ağır bir tema.

Mezar yağmacılarının başı olarak neden İtalyan olmayan bir İngiliz aktör Josh O’Connor’u seçtiniz?

Çünkü yabancıya ihtiyacımız var. Yabancının bakış açısına ihtiyacımız var, bakış açımızı yabancı kılmak için elimizden gelen her şeyi yapmalıyız. Bu, bence, tüm toplumumuzu ilgilendiren önemli bir şey. Bir yabancının gözüyle bakabilmek belki de kendimizi görmenin en iyi yoludur. Bölgemle, bölgemle o kadar bağlantılı bir hikayeydi ki, “yabancı” bir rehbere sahip olmak, olaylara başka bir şekilde bakmamı ve onları farklı bir şekilde göstermemi sağladı.

Çevrenizdeki bu işbirlikçiler arasında bir de bu filmde geri dönen kız kardeşiniz Alba Rohrwacher var. Onunla yaratıcı ilişkiniz nedir?

Bir şeyleri nasıl genelleştireceğimi veya ayıracağımı bilmiyorum. O benim için vazgeçilmez bir varlık. O benim için en değerli insanlardan biri, zayıf yönlerimi ve güçlü yanlarımı daha yakın ve daha açıklayıcı insanlardan biri çünkü beni doğduğumdan beri tanıyor. Hem insan olarak, hem insan olarak hem de oyuncu olarak yanımda olması benim için büyük bir ayrıcalık. Bu son filmde, Kimera, rolü gerçekten bir hayalet, gerçekten küçük, peri masalı türünde bir kamera hücresi, ama benim için ona sahip olmak çok önemliydi. O kesinlikle ne yazarsam yazayım ilk okuyucum ve filmimin ilk kurgusunu gösterdiğim ilk kişi. Sesi esastır. Biz gençken aynı odayı paylaşırdık. Şimdi düşünce odasını, hayal odasını paylaşıyoruz.

Büyük uluslararası projelerde yer aldınız. HBO dizisinin bölümlerini yönettiniz. Parlak Arkadaşım ve kısa film Le PupilleDisney için Alfonso Cuarón’un yapımcılığını üstlendiği ve Oscar adaylığı alan. Gururla bağımsız bir yazar olarak bu daha uluslararası dünyada rahat mısınız?

Bunlar çok özel iki proje çünkü Parlak Arkadaşım, [series creator] Saverio Costanzo beni kanatları altına aldı ve böylece olağanüstü bir yazıyla, inanılmaz bir ekip tarafından önceden seçilmiş bir oyuncu kadrosuyla korundum. Daha önce hiç yapmadığım saf film yönetmenliğini deneyimleyebilmenin mutluluğunu yaşadım. Sadece yönetmenlikten değil, senaryodan, oyuncu kadrosundan, her şeyden her zaman sorumluydum. Malzemeleri zaten orada bulan ve sonra yemek yapan cerrah veya şef olabilmek gerçekten güzeldi. Bu çok güzeldi ama yardım aldığım özel bir durumdu, yalnız değildim. için benzer bir durumdu Le Pupille. Proje zaten Disney’de vardı. Alfonso Cuarón bunu gerçekten kısaltmak istedi ve bu yüzden onu korudu. Büyük bir üretim göreviyle tek başıma karşı karşıya değildim. Yine de, dümende yalnız olmadığımı kabul ettiğim bu iki durumda da, sahip olduğum aşırı özgürlüğe hayran kaldığımı söylemeliyim. Kariyerimde birçok kez “hayır” dedim. Sık sık başka birinin senaryosundan bir film yönetmem teklif edilir. Ama hariç Parlak Arkadaşımki bu da elbette bir roman, çok eskilere dayanan bir kitap, görevle asla yüzleşemedim [of directing] başkasının senaryosu.

Destekçileriniz arasında Sofia Coppola, Martin Scorsese ve Cuarón yer alıyor. Beklentilerin ağırlığını hissetmeye mi başladınız?

Garip çünkü bence bu işi yapmayı seçtiğinizde, bunu esas olarak bir ihtiyaç için, içsel bir ihtiyaç için ve bir ifade aracı aramak için, görüntüler aracılığıyla konuşma şansı aramak için yapıyorsunuz. Yani, bir bakıma, en büyük beklenti her zaman içinizden, kendi ihtiyacınızdan gelen beklentidir. Başkalarının beklentilerini hissediyorum, evet, beni endişelendiriyorlar. Bir kez cüret ettiğimde, her zaman başarısızlık riskini göze aldığımı biliyorum ve ne zaman bir filmi bitirsem, bıçak sırtında olduğumun, bunun bir felaket olabileceğinin ama aynı zamanda güzel de olabileceğinin derinden farkındayım. .

Ama her zaman hayal kırıklığına uğratmaktan korktuğum ilk kişi, içimde yaşayan kişidir, belki de içimde yaşayan küçük kızdır. Ve sonra hayatın inişlerden, çıkışlardan, partilerden, bunalımlardan oluştuğu ve tüm bunların bu Arabeskin, bu oyunun bir parçası olduğu ve dikkate alınması gerektiği açıktır, herkesi memnun edemezsiniz, edemezsiniz.

Yapay zeka şu sıralar sinema sektörünün en çok konuşulan konusu. Yapay zekanın yardımıyla bir senaryo üzerinde çalıştığınızı hayal edebiliyor musunuz?

Ben “yapay zeka”dan çok “organik aptalım” bu yüzden bu konuda söz sahibi olmak benim için çok zor. Cahil olduğumu biliyorum. Bilimin dolambaçlı yollarında tam olarak neler olup bittiğini bilmediğimi biliyorum ve bunun hayatımızı ilgilendirdiğini ve ilgilendireceğini de biliyorum. Yine de değiştirilemeyecek şeyler olduğuna inanıyorum, örneğin işlenmemiş bir yiyeceği sindirmek, ham madde ile yüzleşmek gibi. Beni endişelendiren, gıda mecazını kullanırsak, bizi besleyen imgelerin aşırı derecede incelmesine, aşırı derecede incelmesine doğru gidiyor gibi görünmemiz. Ama gerçekte, bu görüntülerin rafine edildiği hammadde [the data] ölü maddedir, canlı madde değildir ve inanıyorum ki insanoğlu onu derinden hissedebilir, tadabilir. Gerçek yemeğin tadına baktığınızda hissedebileceğinizi biliyorum. Yaşayan bir hikayenin içinde farkı hissedersiniz. Ölü malzemeden yapılmış görüntüleri yersem onu ​​görüyorum. Hatalı ama canlı malzemeden yapılmış görüntülerse, bunu hissedebiliyorum. Öyleyse belki de elimizde kalan, belki mükemmel olmayan, belki de mükemmel derecede sofistike olmayan ama canlı, hataları olan şeyler yaratmaktır. Makine hata yapamaz.

Filmden memnun musun? Demek istediğim: kimeranızı buldunuz mu?

Mutlu muyum? Mutluluk bir kuruntu, asla ulaşamadığın bir kuruntu. Mutluluktan çok huzurlu hissediyorum, çünkü bu uzun bir yolculuktu ve sonunda bu filmi sunma fikri beni rahatlattı. Bir film sunmak aynı zamanda çok uzun bir yolculuğun sonuna gelmekle de ilgilidir, bu yüzden siz de yorgun bir şekilde varırsınız ama gerçekten de varmak gibi hissedersiniz. Sonunda filmi gösterme arzusu çok güçlü ve bunun yanı sıra bir filmi ifşa etme korkusu da var. Ama sanırım iyi bir şirketteyim, iyi olacağım.