Camerimage: Sean Baker ve Görüntü Yönetmeni Drew Daniels, ‘Anora’yı Nasıl Olabildiğince Hollywood Karşıtı Yaptı?

Yapmak için yola çıktığında Anora Görüntü yönetmeni Drew Daniels, yönetmen Sean Baker’la birlikte amacın mümkün olduğu kadar “Hollywood karşıtı” olmak olduğunu söylüyor.

Baker’la ilk kez 2021 yapımı uzun metrajlı filminde çalışan Daniels, “Bu, hem Sean’da hem de benim DNA’mızda bulunan bir şey” diyor Kırmızı Roket. “Bağımsız filmleri seviyoruz, sanat filmlerini seviyoruz, Avrupa sinemasını seviyoruz. Yani ne kadar Hollywood karşıtı ve ne kadar öngörülemez olursak o kadar iyi.”

Baker, Federico Fellini’ninki gibi Avrupa sineması klasiklerinden yararlandı Cabria Geceleri (1957), Palme d’Or ödüllü Anora veya (Mikey Madison tarafından canlandırılan) bir seks işçisi olan Ani’nin, bir Rus oligarkının oğluyla (Mark Eydelshteyn) feci sonuçlarla birlikte olan hikayesi için. Ancak tamamı 35 mm selüloit üzerine çekilen filmin görsel tarzı 1970’lerin New York gerilim filmlerine daha çok şey borçlu.

Daniels’ın konuştuğu Hollywood Muhabiri Polonya’nın sinematografi sanatına adanan önde gelen film festivali Cameraimage film festivali öncesinde Anora çağdaş dünya sinemasına ışık tutmanın bir parçası olarak.

Bu Sean Baker’la ikinci filminiz. Onun yaklaşımı diğer yönetmenlerle nasıl karşılaştırılıyor?

Oldukça farklı olan birkaç şey var. Sean’la ilk çalıştığımda gerçekten göze çarpan şey neydi? [on Red Rocket] Sean’la çalışmanın nasıl olacağına dair önyargılı bir fikrim vardı. Yaptığı gevşek ve dağınık görünen filmler yüzünden çok hızlı ve ateşli olacağını düşündüm. Ama aslında Sean’ın ne istediğine dair çok spesifik bir fikri var, çok özel bir yaklaşımı var. Pek çok açıdan mükemmeliyetçidir, özellikle de Anora.

Çerçevede ne olduğu konusunda oldukça katı; bu benim gerçekten keyif aldığım neredeyse biçimci, minimalist bir yaklaşım. Filmlerini kendisinin kurguladığını görebilirsiniz. Sette kurgu hakkında konuşmak için harcadığımız süre bir yönetmen için oldukça sıra dışıydı. Kurgunun ne olacağına ve bir sonraki çekimin ne olacağına dair net bir fikri var. Yani çok formalist ama bazen delirdiğimiz zamanlar da oluyor.

Çekimlerden bahsettiğinizi örnekleyen bir örnek var mı?

Evet. Bence her ikisinin de güzel bir örneği var. Yani adliye sahnesi [near the end of the film] çok denetimli/kaotik yaklaşım dediğim şeye iyi bir örnek. Elde taşınır değil. Çok fazla açı çekmiyoruz ama oyuncuların çerçeve içinde doğaçlama yapmalarına ve farklı bir şeyler yapmalarına izin veriyoruz. Haneye tecavüz sahnesi ise tam tersine çok kontrollü ve kasıtlı bir infazdır. Tek atış, sonraki atış, geniş atış. Bir Hong Kong aksiyon filmi çekiyormuşsunuz gibi, setteki kurgu sırasına göre çekim yaptık.

Sean’ın yürüyen bir film ansiklopedisi olduğunu biliyorum. Bazı filmlerden görsel referans noktası olarak bahsettiniz mi? Anora?

Owen Roizman’ın çektiği iki film gibi, 1970’lerin uygun görülen New York filmlerini izledik: Fransız Bağlantısı Ve Pelham’ın Alınması 1 2 3gerçekten benzersiz, uzun çekimlere sahipti. Bu filmlerin kenarlarında biraz el yapımı bir kalite ve biraz da Ani’nin karakterini – onun huysuzluğunu – yansıtan bir tavır var. Fotoğrafın aynı kalitede olmasını istedim. Yani örneğin haneye tecavüz sahnesinde, yerde yuvarlanırken yol boyunca bir tümsek varsa sorun değil. Bazen elimle namluya odaklanıp fiziksel olarak böyle şeyler yapıyordum. Görüntüye biraz bulanıklık ve yumuşaklık katan eski Rus anamorfik lenslerini kullandık.

Ani’yi kulüpte gördüğümüzde filmin açılış sahnesinden bahsedelim. Bunu nasıl ayarladın?

Bu vuruşu seviyorum. Gerçekten istiyorum. O atışı hemen bulduk. O yeri araştırdığımızda [an actual strip club in Brighton Beach]o koridorda yürüdük ve bunun bizim açılış atışımız olduğunu biliyorduk. Kamerayı buraya koysak ve bebeği de yanımıza alsak. Kameranın her iki tarafında bir inç kadar zar zor yeterli alan vardı. Gerçekten özel bir andı. Ve bu sizi gerçekten Ani’ye çekiyor, sanki filmin yıldızıymış gibi hissettiriyor. Aynı zamanda korkusuzdur. Yani, filmin ilk sahnesinde başrol oyuncunuzu çıplak göstermek… Bu konuda biraz endişeliydik ama Mikey bunu kabul etmedi.

Onun müşterilerle sanki duvardaki küçük bir sinekmişiz gibi etkileşimini gözlemlemek istedik. Kuruyoruz, şarjörün tamamını yuvarlıyoruz, sonra bunu başka bir açıdan yapıyoruz, şarjörün tamamını yuvarlıyoruz. Sadece izin veriyorum [Madison] karaktere bürünün, sahada koşun, bayanların nasıl çalıştığını gösterin.

Sizin için çekmesi en karmaşık veya zor olan sahne hangisiydi?

En zorlu olanı haneye tecavüzdü çünkü gerçek zamanlıydı. 28 ila 30 sayfalık senaryo, filmde 28 dakika ve bunların hepsi sürekli zamanın içinde. Ve biliyorsunuz, bu küçük bir film. Çok büyük kaynaklarım yoktu. Güneşi kontrol etme yeteneğim yok. Böylece sürekli bir ışık ve sürekli bir his yaratmak benim için gerçek bir zorluk haline geldi. Yaklaşık 10 gün boyunca aralıksız çekim yapıyoruz ve bu 10 gün boyunca akla gelebilecek her türlü hava koşuluna sahip olduk. Bulutlu bir günde çekim yapmak zorunda kaldık. Yağmurlu bir günde ve güneş parlarken. Tüm bunları bir günde 30 dakika gibi hissettirmek oldukça büyük bir başarıydı. Herhangi bir şeyi aydınlatıyormuşuz gibi görünmüyor – filmin amacı çok doğal ve ışıksız hissetmekti – ama inanın bana, çok şey yapıyoruz.

Koreografi de bir kabus olmalı.

Bu sahne o kadar karmaşıktı ki, en azından çekim listesine eklemeye çalıştığımız tek sahne oydu. Aslında bunu yapmadık. Birkaç günümüzü çekim listesiyle geçirdik ama gerçekte yalnızca üç sayfayı tamamladık. Daha sonra bundan vazgeçmeye karar verdik ve sadece temel engellemeyi, sahnenin şeklini çözmeye, nasıl başlayıp nasıl biteceğine ve evin bir tarafından diğerine nasıl taşınacaklarına dair bir fikir edinmeye karar verdik. diğeri.

Görsel olarak istediğimiz yaklaşımı biliyorduk, gerçekten ağır bir şekilde başladık ve kilitlendik, içeri girdik ve sonra yarı yolda değişti ve Ani’nin alyansını çıkardıklarında ve Ani çığlık attığında elde taşınır hale geldi. Çıldırıyor. Ve sonra bağlandığında ve ayrılmadan önce onunla pazarlık yaptıklarında, her şey çok kilitli, ağır bir kamera diline dönüyor. Bu geniş vuruşları önceden çözdük, ancak ayrıntıların çoğunu o gün çözeceğimiz için oyuncularla aramızı kapatıyorduk.

Bireysel çekimler ve kadrajlar söz konusu olduğunda Sean ne kadar spesifik?

Sean’ın genellikle belirli çekimler, bir yaklaşım veya his hakkında bir fikri vardır ve ben de fotoğraf dedektifiyim ve bu fikirleri ondan bulmaya çalışıyorum. Ne kadar çok çekim yaparsak o kadar az konuşmamız gerekiyor çünkü çok uyumluyuz. Filmin ne olduğunu artık biliyorduk ve kör bir sahneye girip onu çekmek kolaylaşıyor. bunu biliyorum AnoraAsla geniş bir vinç atışı ve ardından omuz üstü eşleştirme atışı yapmam. Sean bu şekilde film çekmiyor. Çok daha temelli, çok insani ve minimalist bir kapsam.

Tipik olarak sahneleri hiçbir çekimi geri dönüştürmeyeceğimiz şekilde çekmeye çalışırız. Mesela yatakta Ani’nin Ivan’a ne yaptığını sorduğu ve Ivan’ın şaka yollu ‘Ben bir silah tüccarıyım’ dediği sahne. Bu çekim geniş bir çekim, kadının yakın çekimi, erkeğin yakın çekimi ve ardından ikili çekimden oluşuyor. Ama bir kez o çekimlerin içine girdikten sonra asla ileri geri kesmeyiz. Bir dakika kadar yakın çekimdeyiz ve bir dakikalığına ikili çekime geçiyoruz, sonra da diğer çekime geçiyoruz. Asla kesişmeyiz, masa tenisi gibi, bum, bum, bum. Sean, her zaman yeni bir çekime geçildiği yaklaşımı gerçekten seviyor ve ben de gerçekten seviyorum.

Her zaman buna sadık kalmıyoruz, çünkü bazen yapamazsınız, özellikle de bir sahnede çok sayıda karakter olduğunda veya gerçekten uzun bir sahne falan olduğunda, ama genel olarak Sean bunu bu şekilde yapmayı gerçekten seviyor. Eğer bakarsanız Kırmızı Roketçok benzer. Gerçekten buna eğilmeye çalışıyorum ve sahneyi nasıl bu şekilde engelleyip çekebileceğimizi ve kesebileceğimizi yapılandırmaya çalışıyorum.

Bence bu oldukça anti-Hollywood, ki bu hem Sean’da hem de benim DNA’mızda var. Bağımsız filmleri seviyoruz, sanat filmlerini seviyoruz, Avrupa sinemasını seviyoruz. Yani ne kadar Hollywood karşıtı ve ne kadar öngörülemez olursak o kadar iyi.

Filmde favori bir kareniz var mı, belki göze çarpmasa da sizin için özellikle özel olan bir kare?

Favori bir sahnem var mı bilmiyorum ama kesinlikle favori bir sahnem var. Ani’nin bir içki içtiği ve onu Igor’a verdiği zaman sona yaklaşılmıştır. [Yuri Borisov] ve onlar sadece isimlerinden bahsediyorlar ve o da ona ibne kaltak diyor.

Sadece o sahneyi seviyorum. Filmin en basit sahnelerinden biri. Çok basit ve zarif. Filmin karmaşasından sonra o sahnede onlarla baş başa oturup, onları konuşurken izlemek oldukça güzel. Birbirleriyle olan ilişkileri komik ve kavgacı ama aynı zamanda da cilveli. Sahnede pek çok şey oluyor ama bunlar gerçekten basit bir şekilde yapılıyor. Işıklandırma, engelleme, kamera açıları çok az. O sahnede sadece üç ya da dört çekim var, belki beş. O sahnenin bizim için gerçek bir ilerleme olduğunu düşünüyorum. Çok olgun ve kendine güvenen bir sahne gibi geldi; yazım konusunda kendine güvenen, film yapımında kendine güvenen ve oyunculuk konusunda kendine güvenen bir sahne.