Plajda veya bir yüzme havuzunun kenarlarında güneşlendiğimizde, güneş radyasyonunun ısısını hissediyoruz, ancak ışığın cildimiz üzerinde sürekli baskı uyguladığını kesinlikle algılamıyoruz.
Küçük şeyler açık, gerçekten çok az, ama ölçülebilir, aynı zamanda aynı yüzeye yayılmış bir gram güneş yağı tarafından uygulanandan 10 bin kat daha az.
Yine de, uzay yolculuğu için elektromanyetik radyasyonun, özellikle de insanlığın hayallerinden biri olanlar için elektromanyetik radyasyon baskısını nasıl kullanacağını anlamaya çalıştığımız bir asırdan fazla zaman geçti: yıldızlararası seyahatler.
Zaten astronotiklerin vizyoner babası olan Konsalantin Tsiolkovsky, 1900’lerin başında konuşurken, konuyla ilgili ilk bilimsel makale 1958’den itibaren, her zaman olduğu gibi, olası ilginç ve karlı inovasyonu araştıran IBM tarafından düzenleniyor. Bugün, prestijli Kaliforniya Teknolojisi Enstitüsü Caltech’te düzenlenen bir deney sayesinde çözüm daha yakın.
Günümüzde uzay tahriki kimyaya veya elektriğe dayanmaktadır: Roketler az ya da çok devasa vektörler birkaç saniye, inanılmaz miktarda yakıt ve neyse ki metan gibi daha az kirletici olanlara daha fazla gidiyoruz. İlk motorlar bize güçlü ve nispeten kısa itişler, saniyeler, çok daha fazla içerik, ancak karasal cazibeden kaçmanın imkansız olduğu, ancak sürekli hızlanma sağladığı ve bu nedenle, uzun süreli geziler için karasal cazibeden kaçtıktan sonra yararlı olabilir. Bununla birlikte, şu anda onları çok az iyileştirmek, belki de bu teknolojiyi ölü bir parçaya getiren güçlü ekonomik ve kalkınma taahhüdü gerektiriyor.
