Callisto Protokolü incelemesi – bunu daha önce duyduysanız beni durdurun

Bizim Callisto Protokolü incelemesi Callisto’da başlıyor – başka nerede? “Ah hayır,” diyor Jacob, kocaman bir et, diş ve dokunaç kütlesi ona doğru yalpalayarak yaklaşırken ve ben de ona katılmadan edemedim. Kara Demir hapishanesinde geçirdiği süre sorunsuz gitmiyor; aslında, mutasyona uğramış mahkumlar, gardiyanlar ve sömürgecilerden oluşan bir kalabalıktan kaçarken birbiri ardına başarısızlıklar yaşandı. Ayrıca yol boyunca tüyler ürpertici ölümlerden payına düşeni aldı (üzgünüm Jacob) ve azalan cephanem, onun bir başkasına katlanmak üzere olduğunu gösteriyor.

Callisto Protokolü, Striking Distance Studios’un ilk çıkışı ve dümendeki Glen Schofield ile, omuzlarına binen pek çok beklenti var. Kuşkusuz, Dead Space oynadığınız zihniyetine kapılmak kolaydır. Callisto Protokolü kesinlikle temelleri yerine getirdi: üçüncü şahıs bilim kurgu aksiyon korku, öyküsel sağlık çubukları ve kinetik güçlerle tamamlandı. Bununla birlikte, bu kesinlikle basit bir klon değildir ve diğer oyunlara, tecrübeli korku hayranlarının çarpık kalplerinde neşe uyandıracak birkaç saygı bile vardır. Yüzeyin altındaki hareket tehdidiyle flört eden su basmış bir alan, Amnesia: The Dark Descent’i çağrıştırır ve mutasyon yelpazesi, karanlıkta yalpalayarak ilerlerken bir dizi farklı tıklama yayan, sesi izleyen kör bir düşmanı içerir. Tanıdık geliyor mu?

Bu, kendisini ciddiye alan bir oyundur, ancak fazla Cidden. Korkunç bir gece deneyimini anımsatan dehşetin arkasında gizlenen bir dereceye kadar oyunbazlık var. Evet, Callisto Protokolü sizi korkutmak istiyor ama aynı zamanda eğlenmenizi de istiyor. Bu, ‘Dikkat!’ ile süslenmiş bir boru şeklinde kendini gösterir. bir atlamadan sadece birkaç dakika önce göz hizanızda beliriyor veya kolonistlerden ‘Bu Alanı Temiz Tutun!’ Jacob’ın ölüm animasyonları da hoş bir şekilde gülünç, genel tondan uzaklaşmadan hafiflik ekleyen bir iç organ patlaması. Böyle bir animasyonda, Jacob’ın kolu koparılır ve sahne siyaha dönene kadar kütüğünden dramatik bir şekilde kan fışkırır. Hepsi çok iğrenç ve biraz da aptalca ama aynı zamanda kendini çok iyi tanıyor.

Bu sizi tiksindirse de, Callisto ve Black Iron’a bakmanın muhteşem olduğu inkar edilemez. Hapishanenin acımasız endüstriyel güzelliği, titreyen ışıklar ve parıldayan kanla doludur ve ortamları organik ve işlevseldir. Neyse ki oyun, kamerayı ve aydınlatmayı istediğiniz gibi ayarlamak için seçenekler içeren bir fotoğraf modu içeriyor. Bununla birlikte, ortamları bazı açılardan tutuklarken, diğerlerinde çarpıcı bir şekilde modası geçmiş durumda. Tekrarlanan uğursuz duvar yazıları – genellikle kanla yazılmış – beni içine çekmek yerine, dalgınlığımı kırmaya hizmet etti ve bir bilim kurgu hapishanesindeki kalem kıtlığı üzerine kafa yormama neden oldu. Bu ölümünden sonra verilen tavsiye, aynı zamanda, Black Iron’ın bağırsaklarına iniş sırasında an be an gerilimi söndüren, bundan sonra ne geleceğine dair büyük bir ipucu.

Korku oyunlarına düşkünseniz, kulaklıkların vazgeçilmez olduğunu söylememe gerek yok. Black Iron’ın zengin ses ortamı, hapishane yapısının rahatsız edici şıngırtısı, makinelerin vızıltısı ve Jacob’ın kendi hareketleri ile karakterize edilir. Tüm bu ortam sesleri, an gerektirdiğinde sessizce ürkütücüden patlayıcı bir şekilde sarsıcıya geçiş yapan bir film müziği ile tamamlanıyor. Bu işitsel canlılık kulaklıklar olmadan azalır – kabul edelim, bedensiz fısıltılar monitörünüzden geldiklerinde aynı etkiyi yaratmazlar.

Rahatsız edici atmosfer bir yana, Black Iron’a kulak vermenin pratik bir amacı da var. Havalandırma deliklerinden size doğru gelen düşmanları tespit edebilir ve nereden çıkacaklarını tahmin edebilirsiniz. Dövüş sistemi, onları kol mesafesinde tutmak için herhangi bir içgüdüye aldırmadan, biyofajla yakın ve kişisel olmanız için sizi teşvik eder. Bu yakın dövüşler oldukça sinematik, kamera her düşman karşılaşmasına klostrofobik bir aciliyet enjekte etmek için yakına hareket ediyor.

Gerçekten korkunç biyofaj mutasyonlarıyla karşılaşmayı bekleyebilirsiniz, ancak homurtular bile kamyon gibi çarpar; sadece birkaç vuruş bir ölüm dizisini tetikleyebilir. Aldığınız hasarı bir miktar azaltan bir bloğunuz var, ancak sağlığınızı korumak istiyorsanız kaçmak en iyi yoldur. Bu zamanlanmış sıyrılmalar, yakın dövüş düğmesini akılsızca ezmek yerine sizi yaklaşımınızda daha metodik olmaya zorlar. Burada bir zamanlama penceresi yok, bu sadece düşmanınız yüzünüzle temas kurmadan önce yoldan çekilme durumudur.

Sersemletici çubuk, mevcut tek yakın dövüş silahıdır – paslı bir levyeyi saymıyorsanız – ancak tatmin edici bir ağırlığa sahiptir ve her başarılı vuruşun etli darbeleri asla bayatlamaz. El topu, edindiğiniz ilk gerçek silahtır ve hem güvenilirliği hem de tamamen yükseltildiğinde cephaneliğinizdeki en iyi silahlardan biri olma kapasitesi açısından Dead Space’in sevilen plazma kesicisini yansıtır. Daha ağır cephaneler oyunda daha sonra ortaya çıkıyor ve yükseltmelerinin doruk noktası, size alternatif ateş modlarına erişim sağlıyor.

Dead Space hayranları, biyofajı göndermek için herhangi bir uzvunuzu kesmeniz gerekmediği konusunda güvence alabilirler, ancak vardır dokunaçlar – birçoğu – birkaç darbe yedikten sonra karınlarından fırladılar. Aciliyet duygusunu zorlayan ve savaşın rutin hale gelmesini engelleyen daha güçlü bir forma dönüşen biyofaj devreye girmeden önce onlara ateş etmeniz sadece birkaç dakikanızı alır. İzlemesi de oldukça acımasız.

Fayda açısından, CTP eldiven keşif için bir nimettir. Dead Space’in kinesis’iyle hemen hemen aynı şekilde çalışır, size başka türlü erişemeyeceğiniz malzemeleri kendinize doğru çekme ve ölü taklidi yapmaya çalışan düşmanlara blöf yapma yeteneği verir. Aynı zamanda savaşta güçlü bir araçtır – düşmanlarınızı bir kıyma makinesine atmaktan daha iyi bir kalabalık kontrolü yoktur.

Bu bağlamda, Callisto Protokolü, korku ve aksiyonu dengeleme konusunda olağanüstü bir iş çıkarıyor ve oyunun üçüncü perdesi noktasında ikincisine doğru ustaca bir ton kayması yönetiyor. Eksiksiz bir cephaneliğe sahip olduğunuzda, Callisto Protokolü, korku unsurlarını olduğu gibi tutarken tüm bu ateş gücünü gerçekten kesmeniz için size bol bol fırsat verir.

Ne yazık ki, Callisto Protokolü’nün anlatısı biraz hayal kırıklığı yaratıyor. Sayılara göre boyama; tüm ana hikaye vuruşları doğrudan bilimkurgu korku mecazları kitaplığından çekiliyor ve bu iyi bilinen yolda yürürken rahatlık varken, olay örgüsü tahmin edilebilirin çok ötesine geçiyor. Ayrıca, Dead Space’te gördüklerimizi doğrudan yansıtan anlarla dolu – hiçbir şeyi mahvetmeyeceğiz, ancak yapılması gereken çok bariz paralellikler var. kesinlikle değil kötü hikaye, ancak dikkat çekici değil ve tahmin edilebilirliği, çeşitli kıvrımlarının ve dönüşlerinin, hikaye odaklı bir korku oyunundan beklediğim etkiden yoksun olduğu anlamına geliyor.

Callisto Protokolüne esinsiz demek yanlıştır; aksine birçok ilhamını cesurca koluna taşıyor. Callisto Protocol, Dead Space de dahil olmak üzere önceki neslin en iyi korku oyunlarının bir kutlamasıdır. Yapmak için yola çıktığı şeyde çok başarılıdır, yani yol boyunca pek çok korkuyla harika bir sürüş sunar ve mirasıyla açık bir şekilde gurur duyar. Oyunun bitişi sırasında, bir diyalog satırı doğrudan bana hitap ediyor gibi görünüyor: “Umarım Black Iron’daki konaklamanızdan keyif almışsınızdır.” Sahip olduğumu söylemekten memnuniyet duyuyorum ve kesinlikle gelecekte Callisto Protokolü’ne tekrar döneceğim.