Çalışma, zemin koşullarının ay girdaplarını etkileyebileceğini buldu

Ay girdaplarındaki parlak ve karanlık lekeler arasındaki farklar, albedo değişimlerinin ötesine geçer; ay topraklarının yapısındaki ve bu toprakların içindeki taneciklerdeki farklılıkları da içerir.

Ay girdapları, hem koyu, düz bazalt ovalarda hem de parlak yayla arazilerinde görülen, Ay’ın yüksek ve düşük albedo işaretlerinin dönüşümlü olarak oluşmasıdır; bunların kökeni hala tartışma konusudur.

“Bilim camiası, bu belirgin albedo işaretlerindeki parlak ve karanlık bölgeler arasındaki farkları uzun zamandır inceliyor,” diyor Planetary Science Institute’ta kıdemli bilim insanı ve “Reiner Gamma Girdabı İçindeki Fotometrik Özellikler—Oluşum Mekanizmalarını Kısıtlama” görünen Gezegen Bilimi Dergisi.

PSI bilim insanları John Weirich, Frank Chuang, Samuel Courville, Roger Clark, Amanda Sickafoose, Eric Palmer ve Robert Gaskell ortak yazarlardır.

“Bu oldukça gizemli özellikler ayın yüzeyindeki birçok yerde bulunsa da, Reiner Gamma arketipi ay girdabıdır. Bunlar manyetik anomalilerle ilişkilendirilir ve yakın zamana kadar topografyadan etkilenmeden yüzey boyunca ‘girdap’ yaptıkları düşünülüyordu,” dedi Domingue.

“PSI’daki bir grup tarafından yapılan son çalışma, parlak ‘girdap üstü’ alanların ortalama olarak karanlık ‘girdap dışı’ alanlardan birkaç metre daha aşağıda olduğu topografya ile bir korelasyon olduğunu göstermiştir. Bu makaledeki çalışma, topografik değişimleri ölçtüğümüz Reiner Gamma girdabındaki bir bölgeyi ele alıyor ve girdap üstü ve girdap dışı arasında regolit (toprak) yapısında da değişimler olup olmadığını inceliyor.”

Makale, içsel parlaklığın farklı olduğunu buluyor, bu da şaşırtıcı değil çünkü bu özellikleri tanımlayan şey parlaklıktaki farklılıklardır. Ancak, parlaklık farklılıklarının kaynağı değişebilir ve bu makalede inceleniyor, diyor Domingue.

Parlaklık değişimleri, bileşimdeki farklılıklardan (regolitin nelerden yapıldığı), gözeneklilikten (yüzeyin ne kadar sıkı olduğu) ve regolitin taneciklerinin boyutundan kaynaklanabilir. Bu çalışma, bu parlaklık değişimlerinin, sıkıştırmadaki farklılıklardan değil, bileşimsel farklılıklardan kaynaklandığını göstermektedir. Ancak, regolit taneciklerinin boyutundaki farklılıklar yine de katkıda bulunan bir faktör olabilir.

“Tane boyutu farklılıkları da parlaklık değişimlerine katkıda bulunabilir, ancak çalışma alanımızdaki sıkışmada farklılıklar görmüyoruz. Ayrıca parlak ve koyu alan toprakları arasındaki tane türleri ve yapılarında farklılıklar olduğunu da fark ediyoruz. Bu, bu özelliklerin oluşmasında birden fazla sürecin iş başında olduğunu gösteriyor,” dedi Domingue.

Bu özelliklerin oluşumu hakkında şu anda üç hipotez bulunmaktadır:

1. Güneş rüzgarının manyetik anomaliler tarafından engellenmesi uzay aşınmasını engeller,
2. toz manyetik alan tarafından havaya kaldırılır ve sıralanır ve
3. bu özellikler kuyrukluyıldızlarla çarpışmaların kalıntılarıdır.

Makale, bu oluşum hipotezlerinin her biri için lehte ve aleyhte kanıtları ele alıyor. Bu çalışmayla bulunan yapısal özellikler, bu süreçlerin yalnızca birinin değil, bir kombinasyonunun iş başında olduğunu gösteriyor.

“Bu özelliklerin Ay’da varlığını açıklamak için ortaya atılan birkaç süreç var, ancak kanıtlar çelişkili. Bu makale önemli çünkü kanıtlara başka bir özellik seti daha ekliyor: regolit yapısı. Bu yeni kanıtın geçmiş çalışmalar bağlamında yorumlanması, bu özelliklerin birden fazla sürecin karmaşık bir etkileşiminin sonucu olduğunu ve bu süreçlerin ay girdaplarının oluşumundaki göreceli rollerini çözmek için laboratuvar çalışmalarına ihtiyaç duyulacağını gösteriyor,” dedi Domingue.