Çocuklar okula döndükçe, ebeveynlerin endişelerinin başında iki sorun geldi: sosyal medya ve internetin çocukların yaşamları üzerindeki etkisi.
Michigan Üniversitesi Sağlık CS Mott Çocuk Hastanesi Ulusal Çocuk Sağlığı Anketine göre, ebeveynlerin yarısından fazlası akıl sağlığı sorunlarını çocukları ve gençleri için en önemli sağlık sorunu olarak sıralıyor.
Genel olarak, akıl sağlığı ve teknoloji kullanımı, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki çocukların sağlıkla ilgili sorunlarıyla ilgili bu yılki ebeveyn endişelerinin ilk on listesinin başında yer aldı ve ebeveynlerin on yıl önce en önemli çocuk sağlığı sorunu olarak sıraladığı çocukluk obezitesini geride bıraktı.
“Ebeveynler, sağlıksız beslenme ve obezite dahil olmak üzere fiziksel sağlığı doğrudan etkileyen sorunları hâlâ önemli çocuk sağlığı sorunları olarak görüyor. Ancak bunların yerini ruh sağlığı, sosyal medya ve ekran başında geçirilen süre ile ilgili endişeler aldı” dedi.
Ebeveynlerin üçte ikisi, genel ekran süresi ve sosyal medya kullanımı da dahil olmak üzere, çocukların cihazlarda artan sürelerinden endişe duyuyor ve ulusal düzeyde temsili bir ankete göre, bu yıl çocuk sağlığı sorunları listesinde 1. ve 2. sıraları alıyor. .
“Çocuklar daha küçük yaşlarda dijital cihazları ve sosyal medyayı kullanıyor ve ebeveynler, uyku ve diğer sağlık alanlarına müdahale edebilecek güvenlik, benlik saygısı, sosyal bağlantılar ve alışkanlıklar üzerindeki olumsuz etkileri önlemek için kullanımı uygun şekilde nasıl izleyecekleri konusunda mücadele edebilir.” dedi Woolford.
Önceki raporlara göre, ekran başında kalma süresi, pandemi sırasında ebeveynler için artan bir endişe haline geldi. Woolford, ebeveynleri çocuklarının teknoloji kullanımını düzenli olarak değerlendirmeye ve sağlıksız etkileşim veya davranış belirtileri fark etmeleri durumunda kullanımı sınırlamaya teşvik ediyor. Belirli sosyal medya ve cihaz ayarları da çocukların korunmasına yardımcı olabilir.
Zihinsel ve duygusal sağlık endişeleri akla gelir.
Şubat ayında toplanan 2.099 yanıta dayanan anket bulguları, ebeveynlerin çocukların ruh sağlığı konusundaki endişelerinin devam ettiğini de gösteriyor. Ebeveynlerin çoğu depresyon, intihar, stres, kaygı ve zorbalık gibi ilgili konuları büyük sorunlar olarak görüyor.
Ve ebeveynlerin neredeyse yarısı ruh sağlığı hizmetlerinin eksikliğinden endişe duyduğunu dile getirdi. Woolford, “Akıl sağlığı sorunları olan artan sayıda genç ile akıl sağlığı hizmetlerine sınırlı erişim arasındaki uyumsuzluk, çocukların esenliği üzerinde ciddi etkilere sahip” dedi.
Woolford’a göre, ebeveynler okulda yaşanan silahlı saldırılar veya kavgalarla ilgili doğrudan deneyimleri ve bu tür olaylarla ilgili medyada yer alan haberleri yansıtabilecek olan okul şiddeti konusunda yüksek düzeyde endişe duyuyorlar.
Metal dedektörleri, silahlı korumalar ve kilitli kapılar gibi okul ortamındaki değişikliklerin yanı sıra aktif atıcı tatbikatlarının çocuklara ve ebeveynlere okulda şiddet olasılığını hatırlatabileceğini de sözlerine ekledi. Ebeveynler, çocuklarını rahatlatmaya çalışırken kendi stres ve kaygılarını nasıl yönetecekleri konusunda mücadele edebilirler.
Woolford, “Ebeveynler çocuklarıyla okulda kendilerini ne kadar güvende hissettikleri ve şiddet olayları hakkında duydukları hakkında periyodik olarak konuşmak isteyebilirler” dedi. “Bilgileri çocuklarının yaşına göre uyarlamalı ve okullarının uyguladığı güvenlik önlemleri konusunda güvence verirken grafik ayrıntıları paylaşmaktan kaçınmalılar.”
Düşük gelirli hanelerdeki ebeveynlerin, depresyon ve intihar, zorbalık, okulda şiddet, güvenli olmayan mahalleler, içki ve uyuşturucu, sigara ve elektronik sigara, ergen hamileliği ve cinsel aktivite, çocuk istismarı ve ihmal, ebeveyn stresi, ayrımcılık, COVID ve kirlilikten kaynaklanan sağlık riskleri.
Bu arada, orta ve yüksek gelirli evlerdeki ebeveynlerin aşırı cihaz ve sosyal medya kullanımını önemli sorunlar olarak değerlendirme olasılığı daha yüksektir.
Woolford, “Ebeveynlerin çocuklarının sağlık sorunlarına bakışlarındaki farklılıklar, güvenli olmayan mahalleler gibi çevresel zorluklarla başa çıkma deneyimlerini ve ayrıca düşük gelirli evlerden gelen çocukların daha sık deneyimleyebileceği ayrımcılığı yansıtıyor olabilir” dedi.
Woolford, daha fazla sayıda çocuk sağlığı sorunuyla ilgili endişenin, bu grubun ebeveyn stresinin büyük bir sorun olarak daha yüksek raporlarına yansıtılabileceğini ekledi.
Ancak farklı gelir gruplarından ebeveynler, sağlıksız beslenme, obezite, sağlık hizmetleri maliyetleri ve akıl sağlığı hizmetlerinin eksikliği gibi diğer konuları da benzer şekilde değerlendirdi.
İlk 10 çocuk sağlığı endişesinin hemen dışında kalanlar ise obezite (yüzde 48), silah/silah yaralanmaları (yüzde 47), akıl sağlığı hizmetlerinin eksikliği (yüzde 47), yoksulluk (yüzde 45), içki içmek/uyuşturucu kullanmak (yüzde 44), çocuk istismarı/ihmali (yüzde 42), ardından sağlık hizmetlerine eşit olmayan erişim (yüzde 35), ebeveyn stresi (yüzde 35), yanlış/yanıltıcı sağlık bilgileri (yüzde 31), genç yaşta hamilelik/cinsel aktivite (yüzde 31), ayrımcılık (yüzde 31) yüzde 31), güvenli olmayan mahalleler (yüzde 30), gey/toplumsal cinsiyet sorunları (LGBTQ) (yüzde 29) ve kirli su ve havadan kaynaklanan sağlık riskleri (yüzde 23).
Listenin en altında: aşıların güvenliği (yüzde 16), aşırı ilgili ebeveynler/ebeveynler çok fazla şey yapıyor (yüzde 13) ve COVID (yüzde 12).
Woolford, “Bugünün okul çağındaki çocukları, sınıf ortamlarında, teknoloji normlarında ve artan zihinsel sağlık sorunlarında çarpıcı değişimler yaşadılar” dedi.
“Ebeveynler, hem devam eden hem de ortaya çıkan sağlık sorunlarını ele almak için okullar, akıl hocaları ve çocuklarının sağlık hizmeti sağlayıcıları ile işbirliği yapmalıdır. Ayrıca çocukları ve gençleri ile hem fiziksel hem de duygusal olarak yaşıyor olabilecekleri endişeleri paylaşmaya teşvik eden konuşmaları düzenli olarak tekrar gözden geçirmelidirler.
