Astrofizik bir zamanlar Dünya’ya o kadar çılgınca aşıktı ki, ona bir yüzük taktı. Ancak nişan uzun sürmedi ve hale oluşumu ortadan kalktı.
Beyonce göndermeleri bize ait olsa da, gezegenimizin bir zamanlar bir halka sistemine sahip olduğu sonucuna Avustralya’daki Monash Üniversitesi’nden üç Dünya bilimci tarafından ulaşıldı. Yeni bir çalışmakdergide yayınlandı Dünya ve Gezegen Bilimi Mektuplarıdünyanın dört bir yanından yaklaşık 500 milyon yıllık meteor çarpma kraterlerini analiz ettiler. Uzaylı gövdelerinin bir asteroit kuşağından kaynaklanmasının inanılmaz derecede olası olmadığı sonucuna vardılar. Bunun yerine, Dünya’nın bir zamanlar etrafında bir halka olduğuna ve parçalarının sonunda atmosfere yağmur gibi yağdığına inanıyorlar – bu keşif, Dünya’nın ikliminin evrimi hakkında düşünme şeklimizi temelden değiştirebilir.
Kulağa geldiği kadar çılgınca değil. Dünya aslında bir halka sisteminin olmamasıyla dikkat çekiyor. Satürn’ün halkaları en belirgin olanı olsa da, araştırmacılar çalışmada güneş sistemimizin tüm büyük gezegenlerinin halkalara sahip olduğunu, ancak bunların bileşimlerinin değiştiğini belirtiyorlar. Ayrıca Mars’ın bir zamanlar kendi halkasına sahip olduğuna dair bazı kanıtlar da var.
Bilim insanlarının incelediği etkiler, 485 milyon yıl önce başlayan ve yaklaşık 42 milyon yıl süren jeolojik bir dönem olan Ordovisyen olarak bilinen dönemde meydana geldi. Bu süre zarfında, Dünya alışılmadık sayıda meteorit çarpması yaşadı ve bunlardan 21’i çalışma için incelendi. Araştırmacılar, L kondrit meteoritlerinde sıklıkla bulunan orantısız miktarda madde gösteren kraterlerin kimyasal bileşimine baktılar. Bu, maddenin tek bir asteroitin parçalanmasıyla oluşan meteoritlerden geldiğinin bir işaretidir.
Ayrıca kraterlerin yerlerine de baktılar. Meteorlar rastgele düşme eğilimindedir, ancak çarpmaların çoğu ekvatordan 30 derecelik bir mesafede yoğunlaşmıştır. Dünya kabuğunun %70’inin bu alanın dışında yer alması göz önüne alındığında, bunun bir tesadüf olarak açıklanması oldukça zordur. Çarpmaların rastgele olma olasılığının çok düşük olduğunu, sadece 25 milyonda 1 olduğunu belirlediler.
Halkanın ilk etapta nasıl oluştuğuna gelince, bunlar açıkça Tufan’a karşı galaktik bir savunma olarak eski bir uzaylı ırkı tarafından inşa edilmemiştir. Bunun yerine, 466 milyon yıl önce çok büyük bir asteroitle neredeyse çarpışmanın sonucuydu. Asteroit Dünya’ya o kadar yakın geçti ki, yer çekimi parçalanmasına neden oldu ve enkazını gezegenin yörüngesine bıraktı. Böyle bir nesnenin Dünya’nın Roche sınırını, gelgit kuvvetlerinin asteroitin yapısal bütünlüğünü aştığı ve parçalanmasına neden olduğu kritik mesafeyi geçmesi gerekirdi.
Çalışmaya öncülük eden Monash Üniversitesi Dünya, Atmosfer ve Çevre Okulu’ndan profesör Andy Tomkins, basına verdiği demeçte, “Milyonlarca yıl boyunca bu halkadan gelen malzeme yavaş yavaş Dünya’ya düştü ve jeolojik kayıtlarda gözlemlenen meteor çarpmalarındaki artışı yarattı” dedi. serbest bırakmak“Ayrıca bu dönemden kalma tortul kayaçlardaki katmanların olağanüstü miktarda meteorit enkazı içerdiğini görüyoruz.”
Dünya’nın etrafında bir halka olsaydı, o zamanın iklimi üzerinde muazzam bir etkisi olurdu. Malzeme kış yarımkürelerini gölgelendirir ve ışığı yaz yarımkürelerine yansıtırdı, bu da ilkinde artan bir soğumaya ve ikincisinde de hafif bir ısınmaya yol açardı. Meteoritler Dünya’ya düştükçe, ürettikleri toz da soğumaya katkıda bulunurdu. Tüm bunlar, CO2 seviyeleri de dahil olmak üzere atmosferin kimyasal bileşiminde büyük bir bozulmaya yol açardı.
Tomkins, “Bir halka sisteminin küresel sıcaklıkları etkilemiş olabileceği fikri, dünya dışı olayların Dünya’nın iklimini nasıl şekillendirmiş olabileceğine dair anlayışımıza yeni bir karmaşıklık katmanı ekliyor” dedi.
Yukarıdaki haleyi takdir edebilecek kadar çok yaşam yoktu, varsa bile. O zamanlar Dünya’daki yaşam çoğunlukla suda yaşayan canlılardı ve ilkel balıklar, kafadanbacaklılar, mercanlar ve ilk omurgalılar da buna dahildi. Karalar büyük ölçüde çoraktı ve sadece yosun gibi basit bitkiler ortaya çıkmaya başlamıştı.
Tomkins ve meslektaşları teorileri için ikna edici bir tablo çizerken, hala çözülmesi gereken bazı sorunlar olduğunu kabul ediyorlar. Tarihleme teknikleri, incelenen kraterlerin çoğunlukla iki ayrı döneme düştüğünü gösteriyor. Bilim insanları, neden aynı anda düşmediklerini açıklamak için, enkazın bir kısmının Dünya’nın yerçekimi kuvveti altında parçalanan bir mini ay oluşturmuş olabileceğini söyledi. Ayrıca, hipotezlerini doğrulamak için ekvator yakınındaki tortul kayaçların jeolojisi üzerinde daha fazla çalışmaya ihtiyaç olduğunu kabul ediyorlar.
Daha fazla çalışmanın yapılması gerektiği açıkça görülse de, teori inandırıcı ve Dünya’nın düşündüğümüzden daha fazla hayatta kalma yeteneğine sahip olduğunu gösteriyor. Meteorlar düşerken, gezegenimiz kesinlikle zıplıyordu, zıplıyordu.
