“Bunun gibi bir şovun 24 bölümlük siparişini yapmaya kalksaydık ölebilirdik sanırım.” Fallout TV dizisi oyuncuları, yaratıcıları ve dizi sorumluları, yeni bir röportajda ikonik oyun serisinin uyarlanması hakkında konuşuyor.

“Biraz korkutucu ama aynı zamanda heyecan verici.”

Prime Video’da Fallout TV dizisinin yaratıcısı Jonathan Nolan, ikonik Fallout oyun serisinin bu iddialı uyarlaması üzerinde çalışırken kendisinin ve diğerlerinin karşılaştığı zorlukları ve sürprizleri anlatıyor.

Serinin galasından kısa bir süre önce Nolan’ın yanı sıra dizi yapımcıları Cenevre Robertson-Dworet ve Graham Wagner’in yanı sıra oyuncular Aaron Moten, Ella Purnell ve Michael Emerson’la konuşma şansım oldu. bu gösteri hayata.

Not: Tartışılan gerçekten önemli bir açıklama olmasa da, hafif spoilerlardan kaçınmak istiyorsanız, bunu okumadan önce gösterinin ilk birkaç bölümünü izlemenizi tavsiye ederim. Sekiz bölümün tamamı artık Prime Video’da mevcut. hakkındaki incelememi oku Fallout TV dizisinin ilk sezonu şimdi.

Komediyle dolu karanlık bir dünya

Nolan’la konuştuğumuzda onun ve ekibin geri kalanının Fallout’un mizah anlayışını yakalamanın gerekliliğini anladıkları hemen anlaşılıyor. Oyunlar oldukça karanlık olabilir – dünyanın büyük bir kısmının nükleer bir cehenneme doğru bombalanması kaba bir konudur – ancak yine de karanlık bir mizah anlayışına yönelirlerse son derece komik de olabilirler.

Nolan, “Daha önce yapma şansı bulamadığım bu projeyle ilgim olan şey mizah ve komediydi” diyor. “Benim gibi çizgi roman filmleri dünyasından gelen Cenevre ve aynı zamanda komedi dünyasından gelen Graham gibi dizi yapımcılarımızla birlikte çalışıyoruz ve bu dengeyi, oyunların o antika tonunu doğru bir şekilde yakalamaya çalışıyoruz.”

“Bana daha önce sahip olduğumdan daha mizahi ve komik materyallerle ve sahneyi hazırlayıp onunla biraz oynama ve mizahı bulma şansına sahip olduğunuz bu inanılmaz çizgi roman aktörleriyle çalışma şansı verdi. Biraz korkutucu ama aynı zamanda gerçekten heyecan verici.”

Bu, kara mizah arasındaki dengeyi bulmanın ve olay örgüsünün ilerlemesini sağlamanın kendisi ile diğer dizi sorumlusu Wagner arasındaki işbirliğinin “anahtarı” olduğunu belirten Robertson-Dworet tarafından da destekleniyor. Kısıtlamanın mümkün olabileceği herhangi bir noktada gösteri bunun yerine öne çıkıyor. İkinci bölümün açılışında bilim insanları etik olmayan deneyler yaparken, kelimenin tam anlamıyla fırına atılan bir köpek yavrusu görüyoruz.

“Protesto etmedim, sadece ‘Bunu yapıyor muyuz?’ dediğimi hatırlıyorum. ve sonra sette güzel, güzel bir köpek yavrusu kopyası inşa ediyoruz,” diye hatırlıyor Wagner gülerken. “Gerçekten bir kalp atışı vardı ve nefes alabiliyordu, sonra onu çöp fırınına atıyoruz ve ben de ‘Bazı karanlık şeyler yaptım, bu kesinlikle en karanlık olanı’ dedim.”

Üç başrol, bir gösteri

Fallout oyunları, oyuncuların kişiselleştirdiği bir kahramana bağlı kalsa da dizi için durum böyle değil. Bunun yerine, çok sayıda bakış açısına sahip olsak da, ana hikaye hayatta kalan üç farklı kişinin etrafında dönüyor: Vault Dweller Lucy (Ella Purnell), Brotherhood of Steel’den umutlu Maximus (Aaron Moten) ve Cooper Howard, namı diğer The Ghoul (Walton Goggins) , bombalar düşmeden önce ölümcül bir silahşöre dönüşen bir aktör.

Nolan’a göre, bu çoklu bakış açıları Fallout’u bir diziye uyarlamanın önemli bir faydasıydı; hem kendisi hem de Bethesda Game Studios’tan Todd Howard, Cooper Howard’ı çevreleyen “düşmeden önce” geriye dönüşleri anlatmaktan özellikle heyecan duyarken aynı zamanda sürekli var olma hissini de koruyordu. Bethesda oyunlarının sağlama eğiliminde olduğu saptırıldı.

Nolan, “Açıkçası bu seriyle seyirciye oyunlarda yaşadıkları açık dünya interaktif deneyiminin aynısını sunamayız” diyor. “Vault Dweller’ın iyi mi, kötü mü yoksa ikisinin arasında bir yerde mi olacağına karar veremiyorlar. [a] Bir video oyununda yapılması daha zor, daha zorlu olabilecek bir hikaye anlatımı biçimine sahip olabileceğiniz seri. Geçmişe dönüşler yaşayabilirsiniz, o dünyanın daha fazlasını görebiliriz.”

“Bazı şeyleri kaybedersiniz ve bazı şeyler kazanırsınız, ancak umarız oyunların özünü ve ruhunu onurlandırmışızdır” diye ekliyor.

Üç kahraman arasında Lucy, bir oyuncuyu en iyi temsil eden kişidir ve ÖZEL niteliklerini seçen bir oyuncu gibi becerilerini kelimenin tam anlamıyla listeler. Düğününde yaşanan katliamın ters gitmesinin ardından Lucy, bir görev için Mahzen’den çıkıp Çorak Topraklara adım attığı büyük anı da yaşar. Aktris Purnell için Lucy bir oyunun başlangıcını temsil ederken Ghoul, Çorak Topraklarda kendini tamamen evindeymiş gibi hissediyor.”

Purnell, “Burası gerçekten heyecan verici bir yerdi; burası oyuncunun oyuna girişi, burası seyircinin gösteriye girişi” diyor. “Gerçekten etkilendiğim şey, oyunu diziye uyarlamayı birçok yolla başardıklarıydı ve bu yollardan biri de bu üç arketip olan The Ghoul, Lucy ve Maximus’u alıp onları dizideki ana karakterlere dönüştürmekti. göster ve hepsi [represent] oyunlarda çok farklı yerler var.”

“Lucy oyunun başlangıcı, Mahzen’den çıkıyor. Öte yandan Ghoul, yelpazenin tamamen zıt ucunda, uzun süredir ortalıkta, tamamen gelişmiş, adapte olmuş… gerçekten heyecan verici Tamamen masum olduğu bir yerden başlıyor ve tüm gerçek yaşam deneyimini oradan inşa ediyor.”

Bu arada aktör Moten, Maximus’un tam olarak nereye uyduğundan emin olmadığına inanıyor. Genç yaştan itibaren Çelik Kardeşliği tarafından yetiştirilen Maximus, çoğu zaman kendisini üstlerine itaat etmekle kendisi için bir şeyler yapmak arasında çelişki içinde buluyor gibi görünüyor.

Moten, “İçinde yaşadığı varoluş, Çorak Topraklarda doğup büyümesi onun için sert bir gerçeklikti ve ayrıca Kardeşlik yaşam tarzının Maximus için de sert bir gerçeklik olduğunu düşünüyorum” diyor. “Yani bence bu, şeytanları olan bu genç adamı teşvik ediyor. Bence çözmesi gereken şeyler var ve bütün bu farklı yönlere doğru çekiliyor.”

“Bu ilk seride Maximus için yaptığımız ilginç yolculuğun bir kısmı da onun kim olduğunu keşfetmeye nasıl devam edeceğimizdir – ve o başından beri oradadır – ancak Maximus’u gerçekte hangi kararlarda görüyoruz? Bu anın hangi kısmı aslında oydu ve neredeydi? Olmadığı bir şeymiş gibi davranmak mı? Gerçekten sağlıklı bir şekilde oynamaktan gerçekten hoşlandığımız bir gizem var ve bu, Wasteland’de ve tüm bu koşullarda bizi bunların nasıl olduğuna kadar götüren gerçekten heyecan verici bir yolculuk. finale gelindiğinde karakterler değişiyor ve gelişiyor.”

Ölçek ve sunum

Pek çok grubun peşinde olduğu Enclave’deki kaçak bilim adamı Wilzig’i canlandıran aktör Michael Emerson’a, Fallout’un bir parçası olmanın onu en çok neyin şaşırttığını sorduğumda, hemen üretim ölçeğine işaret etti.

“Sahne tasarımı, konum. Hiç bu kadar kaotik, büyük veya geniş koşullarda çalışmamıştım. Sesli sahneler üzerine inşa edilen setler bile çok büyüktü” diyor. “Vault’lar… Yani bazılarının atış mesafesi 50 ya da 100 metre olmalı, düz bir çizgide yürüyebiliyorsunuz ve o ortamda başınızın üzerinde yükselebiliyorsunuz. Bu çok gerçekti. Bu bir ayarlamaydı. , ‘Ah, bu kadar harika bir alanda yaşayabilecek ve nefes alabilecek bir performans sergilemeniz şart.’ diye hissediyorsunuz.”

Gösterinin etkileyici bütçesine ve kapsamına rağmen, son yıllarda diğer birçok dizi tarafından paylaşılan bir sınırlamanın kurbanı olmaya devam ediyor: yalnızca sekiz bölümle sınırlı olmak. Wagner’e göre, daha kısa bir serinin zorlukları ve faydaları “mükemmel bir şekilde karıştırılmış bir çanta”.

“25 yıldır devam eden bir video oyunu serisi olan Fallout’un ruhunu yakalamak için sekiz saatlik içerik ve hikaye; tek bir oyunda bin saat geçirebilirsiniz. [game]…inanılmaz bir zorluk ama aynı zamanda yapımın kapsamı o kadar büyüktü ki, Utah, Namibya’ya gittik, New York’ta çekim yapıyorduk, sanırım eğer bir şey yapmaya kalksaydık ölebilirdik. Wagner, “Bunun gibi bir şovun 24 bölümlük sırası” diyor.

“İnsani olarak sadece sekiz, ama yaratıcı olarak, Tanrım, daha fazlasına sahip olmak harika olurdu. İkinci sezonu alacak kadar şanslıysak, ölmemek için şanslı yıldızlarımızı sadece sekiz olarak sayıyor olabiliriz. “

Her şeyi tam anlamıyla bir araya getirerek Nolan’a bu serinin gidişatını tanımlamak için hangi kelimeyi kullanacağını sordum. Onun için yeterli olacak bir kelime yok.

“Bu seri üzerinde çalışmaktan bu kadar heyecan duymamızın nedenlerinden biri de bu. Serideki ilk deneyimim olan Fallout 3’ü ilk kez oynadığımda tek bir kelimeye meydan okuyordu, tek bir kelime değildi, oydu. Nolan, “Daha önce hiç bir arada görmediğim tüm bu farklı dokular: Karanlık, duygusal, şiddetli ama aynı zamanda komik, hicivli, yıkıcı, tüm bu farklı kelimeler” diye açıklıyor. “Sanırım serinin benim için sevinci tek kelimeye sığmaması.”

Emerson’a aynı soruyu sorduğumda biraz farklı ama aynı derecede geçerli bir cevabı oldu. “Bu destansı.”