Tipik olarak, Avrupa Film Ödülleri (EFA) kutlamaya ve genel olarak fikir birliğine yönelik bir etkinliktir. Hangi Avrupa filminin büyük ödülü hak ettiği konusunda tartışmalar olabilir; bu yılın en iyi film yarışmacıları arasında mülteci dramaları da yer alıyor Io Capitano İtalyan yönetmen Matteo Garrone’dan ve Yeşil Kenarlık Polonyalı film yapımcısı Agnieszka Holland’dan; Justine Triet’in Fransız hukuk gerilim filmi Bir Düşüşün Anatomisi; Jonathan Glazer’ın yürek parçalayıcı Holokost filmi İlgi Alanı; ve asık suratlı romantik komedi Düşmüş yapraklar Finlandiya’dan Aki Kaurismäki’den – ancak konu siyasete geldiğinde, ödülleri dağıtan Avrupa Film Akademisi üyeleri, genellikle toplumun ezilenlerini iktidardakilere karşı destekleyen ilerici mesajlarında ve özgürlüğe sarsılmaz desteklerinde birleşiyorlar. ifade.
9 Aralık Cumartesi günü Berlin’de dağıtılacak olan bu yılın ödülleri farklı olabilir. Avrupa’da şiddetlenen çatışmalar EFA üyesi devletleri birbirine düşürüyor ve Akademi içinde bölünme tohumları ekiyor.
2023 EFA adayı olmasının yanı sıra aynı zamanda Akademi’nin bir parçası olan Hollanda, “Mümkün olan tüm ülkelerden gelen üyeleri var, bu ülkelerden bazıları şu anda gerçekten savaşta, bu da Akademi’nin bir parçası olarak konumumuzu çok rahatsız ediyor” diyor. Avrupa Film Akademisi’nin uzun süredir başkanlığını yürütüyor. “Çünkü Ruslar EFA üyesi. Ukraynalılar üyedir. Filistinliler bizim üyelerimiz, İsrailliler de üyelerimiz.”
Daha önce EFA, üyeleri arasında neredeyse evrensel desteğe sahip olan büyük siyasi açıklamaların arkasında durabiliyordu. 2016 yılında Hollanda, ABD’de Başkan Donald Trump’ın seçilmesinden kısa bir süre sonra gerçekleşen EFA’ları bir toplantıyla açtı. SNLABD’de “demokrasi ve hoşgörünün” yeniden tesis edilmesi çağrısında bulunan tarzda eskiz Akademi, 2019 yılında kamerasını bırakıp Rusya’ya karşı savaşmak için eline silah alan Ukraynalı yönetmen Oleg Senstov’un Rus hapishanesinden serbest bırakılmasını kutladı. ön saflar.
Mevcut çatışmalarda siyasi fikir birliğine ulaşmak daha zor. Gazze’de İsrail ile Hamas arasındaki savaş Avrupa sinema camiasını böldü. Geçen ay Amsterdam’da düzenlenen uluslararası belgesel film festivalinde, İsrail ve Filistin’i destekleyen film yapımcıları, festivali, bir tarafı veya diğerini kamuoyu önünde desteklemeyi reddetmesi veya yeterince kınaması nedeniyle sert bir şekilde eleştirdiler.
Avrupa Film Akademisi CEO’su Matthijs Wouter Knol, “Gerçek şu ki, savaşın geri döndüğü bir kıtada yaşıyoruz ve bu durumu çok zorlaştırıyor çünkü üyelerimiz bundan korkunç şekillerde doğrudan etkileniyor” diyor. EFA üyesi ülkeler Ermenistan ve Azerbaycan arasındaki savaş daha az rapor edildi. “[In the Israeli-Hamas war] Biz terörü açıkça kınadık ve barış, ateşkes ve şiddetin son bulması çağrısında bulunduk. Ama Avrupa Film Akademisi savaşları çözebilecek bir kuruluş değil. Yapmaya çalıştığımız şey, film yapımcıları olarak tehdit altında oldukları yerlerde bireysel üyeleri desteklemektir.”
Holland, “dünya giderek daha fazla alev alırken” Avrupa Film Ödülleri’nin “önceki yıllara göre daha az politik” olmaya zorlanmasının bir “paradoks” olduğunu söylüyor.
‘Yeşil Sınır’
Agata Kubis’in izniyle
Holland’ın kendisi de sıkı bir politik direktör. Yeşil Kenarlık Polonya’nın görevden ayrılan aşırı sağ hükümetinin göç politikalarına ve göçmenlerin ülkenin Belarus ile olan doğal sınırını geçmelerini engelleme kararına doğrudan saldırıyor, on binlerce insanı bataklık orman bölgesinde mahsur bırakıyor, her türlü destekten mahrum kalıyor ve hayatta kalma mücadelesi veriyor. . Pek çok sağcı politikacı filmi kınadı ve Polonya adalet bakanı Zbigniew Ziobro, filmi Polonya polisi ve sınır muhafızlarına yönelik sözde olumsuz tasviri nedeniyle “Nazi propagandası” ile karşılaştırdı.
Hükümet, Polonya’daki sinema salonlarının filmden önce hükümet onaylı bir uyarı videosu yayınlamasını bile talep etti. İronik bir şekilde, Hollanda’nın “utanmaz nefret kampanyası” dediği şey filmin gişede yükselmesine yardımcı oldu. Yeşil Kenarlık Polonya’da 4 milyon dolara yakın hasılat elde eden bir hit oldu; düşük bütçeli siyah beyaz bir sanat filmi için etkileyici bir rakam.
Holland alaycı bir tavırla şöyle diyor: “Gişe başarısı hepimiz için sürpriz oldu ve filmin gerçekten etkili tanıtım kampanyaları için Polonyalı yetkililere teşekkür edebilirim.” “Ama aynı zamanda, gerçek dünyadaki sorunları ele alan bir ‘madde’ filmi yapmanın, izleyici nezdindeki başarısının bir parçası olduğunu düşünüyorum.”
Ruben Östlund’un 2022 EFA en iyi film ödülü sahibi ‘Üzüntü Üçgeni’ kapitalist hicvisi Avrupa’da gişe rekorları kırdı.
Cannes’ın izniyle
Avrupa sineması gişede toparlanma mücadelesi verirken, Avrupa Film Akademisi Başkanı Mike Downey, “pandemi sonrası bir toparlanma oldu ancak yeterince yüksek bir toparlanma ya da uzun bir süre boyunca toparlanamadı” diyor. Siyasi sıcak düğme konuları iyi durumda değil. Garrone’un iki Senegalli göçmenin İtalya’ya ulaşma çabalarını konu alan draması Io Capitano, kendi ülkesinde 5 milyon dolara yakın kazanç elde etti. Geçtiğimiz yılın EFA en iyi filmi kazananı Ruben Östlund’un, kapitalizmin aşırı hicivini ve kaçırılmaz bir siyasi mesajı içeren Hüzün Üçgeni, yaklaşık 20 milyon dolar hasılatla tüm Avrupa’da nadir görülen bir hit oldu. Daha yakın zamanlarda Paola Cortellesi’nin Hala Yarın Varİtalyan ataerkilliğini hedef alan bir dönem draması olan 26 milyon dolardan fazla hasılat elde ederek yılın en başarılı İtalyan filmi oldu.
Holland, Avrupalı izleyicilerin verdiği mesajın filmlerinde daha az değil, daha fazla politika istedikleri yönünde olduğunu söylüyor.
Holland, “Avrupa filmlerinin çoğu, Fransızların ‘gerçekçi olmayan’ sorunlar olarak adlandırdığı çok kişisel sorunlarla ilgileniyor” diyor. “Çok ticari, özel efektli filmlerden animasyona, dramaya, çok sanatsal deneysel sinemaya kadar sinemanın her türüne saygı duyuyorum, eğer iyiyse, ama izleyicilere konuşursak, içeriği olan, sıcaklığı alan filmlerin olduğunu düşünüyorum. [of political issues] İzleyicileri güzel, sıcak evlerinden çıkıp sinemaya gitmeye ikna edebilecek olanlardır.”
