Bu mesaj Dünya’dan mı yoksa uzaydan mı geldi? Artık SETI araştırmacıları emin olabilir

Radyo astronomisinde, gözlemlenecek çok sayıda doğal radyo sinyali vardır. Hidrojen gazının parıltısı, manyetik alan boyunca elektronların girdabı veya pulsarların pat pat pat sesi. Bu sinyaller genellikle çok doğal bir karaktere sahiptir, bu nedenle gökbilimciler onları karasal kaynakların yapay cıvıltılarından ve gevezeliklerinden ayırt edebilirler. Ancak yabancı uygarlıkların sinyallerini ararken işler daha da zorlaşabilir. İnsanların radyo sinyallerine benzer yapay bir karaktere sahip olmalıdırlar. Öyleyse gökbilimciler uzaktaki yapay sinyal ile yerel sinyalleri nasıl ayırt edebilir?

Bu kolay bir meydan okuma değil. Doğal sinyaller bile yapay olanlarla karıştırılabilir. Örneğin, 2007’de gökbilimciler, hızlı radyo patlamaları (FRB’ler) olarak bilinen parlak radyo darbelerini tespit etmeye başladılar. Bu milisaniye uzunluğundaki patlamalara muhtemelen magnetarlar neden oluyor, ancak onlar hakkında hala anlamadığımız çok şey var.

Keşfedildikten sonra, Parkes Gözlemevi’ndeki gökbilimciler eski verilerini taradılar ve peryton olarak bilinen FRB’lere benzer radyo cıvıltıları buldular. Gökbilimciler bir süre bunların benzer fenomenler olup olmadığını merak ettiler, ancak kısa süre sonra aç gökbilimcilerin bir mikrodalga fırını çalışır durumdayken açıp, fırının durmadan önce kısa bir radyo cıvıltısı yaymasıyla peritonlara neden olduğunu anladılar. Bu arada, bir radyo gözlemevinde olmadığınız sürece bunu yapmak tamamen güvenlidir.

SETI projesi özellikle yapay bir karaktere sahip olağandışı sinyaller arar ve bunlardan çok sayıda bulur. Arabalardan başlayarak Starlink uydularına kadar her şey güçlü bir yapay sinyal oluşturabilir. Genellikle, yerel bir kaynak ile uzaktaki bir kaynak arasında ayrım yapmanın yolu, teleskopu biraz “hedef dışına” çıkarmak ve ardından kaynağa geri dönmektir. Bu yöntemin sorunu, zaman alması, yani kısa ömürlü sinyaller için kullanılamamasıdır. Ama şimdi bir ekip başka bir yöntem geliştirdi.

Bu teknik, çıplak gözle yıldızları gezegenlerden ayırt etmemize benzer. Atmosferimizden geçen ışık, havanın çalkantılı hareketiyle hafifçe kırılarak yıldızların göz kırpmasına neden olur. Gezegenler yıldızlardan çok daha yakın olduklarından, tek bir iğne deliği ışık değildirler, dolayısıyla göz kırpmazlar. Uzak radyo kaynakları için, ışıkları yıldızlararası gazdan geçer ve bu da gökbilimcilerin parıldama olarak adlandırdıkları parlaklıkta titremelerine neden olur. Yerel radyo kaynakları parıldamaz.

Böylece ekip, yapay radyo kaynaklarının parıltısına bakan bir yazılım paketi geliştirdi. Bir radyo kaynağı bir dakikadan daha kısa bir zaman ölçeğinde titriyorsa, muhtemelen karasal değildir. Ekip çalışmalarını yayınladı arXiv ön baskı sunucusu.

Bu yaklaşımın bazı sınırlamaları vardır. Birincisi, bir radyo kaynağının parıldama sergilemesi için en az 10.000 ışıkyılı uzaklıkta olması gerekir, bu nedenle yakındaki yıldızlardan gelen uzaylı sinyalleri bu testi geçemez. İkincisi, parıldamayı taklit edebilen birkaç insan radyo kaynağı var. Ancak yöntem mükemmel olmasa da, gökbilimcilerin uzaylı bir medeniyetten gelen bir mesaj olabilecek sinyallere odaklanmasını sağlayacak olan Dünya tabanlı akıllı sinyallerin büyük kısmını filtrelemenin harika bir yoludur.