Bo Path of the Teal Lotus incelemesi – güzel ama güvenli bir Metroidvania

2010’ların ortalarından itibaren, Ori serisinden Hollow Knight’a kadar mükemmel 2D Metroidvania’ların istikrarlı bir akışını gördük. Sadece bu yıl, Prince of Persia: The Lost Crown, Animal Well ve Nine Sols’un keyfini çıkardım. Ancak bu kadar çok harika tür girişinin düzenli olarak gelmesiyle, şu gibi en son çıkanlar Bo: Teal Lotus’un Yolu karışımda çok kolay kaybolabilir.

Neyse ki, bu çarpıcı yeni Metroidvania, Japon folklorundan esinlenen canlı, elle çizilmiş sanat stili ve ortamıyla güçlü bir ilk izlenim bırakıyor. Flora ve faunadan doğan bir ruh olan Bo olarak rol alıyorsunuz ve muhteşem bir kızıl bambu ormanını keşfetmekle görevlendiriliyorsunuz. Açılış alanına daha da derinlemesine daldığımda, gök gürültülü bir patlama, arka planda çok uzakta iskelet bir yaratığın gelişini müjdeledi. Ekranda ağır ağır ilerlerken her adımda dünyayı salladı – Bo: Path of the Teal Lotus’un ne sakladığına dair uğursuz bir önsezi.

Oldukça büyük bir açılıştı ve orada bitmedi. Ayrıca bana bir savaş asası veren ve kendimi iyileştirmek için kullanabileceğim bir çaydanlık bırakan kaba ve daha deneyimli bir ruh olan Asahi ile tanıştım. “Sıkıcı bir köpek yavrusu gibi bir hataya itaatkar,” diyor, ona kısa, öğretici benzeri bir görevi tamamladıktan sonra, yüksek sesle gülmeme neden oluyor.

Sonraki ekranda, dördüncü duvarı kıran iki başlı bir kuşla karşılaştım. Daha sonra, dev, narsisist bir iblis kadın olan Hashihime beni boğmaya çalışırken kendimi geniş bir köprüden geçerken buldum. Bu karşılaşmaların her biri unutulmaz, büyüleyici ve çoğu zaman komikti. Garip Bahçe’nin daha fazla sakiniyle tanışmayı çok bekliyordum. Kiraz çiçekleriyle dolu bir şehirdeki sevimli köylülerle veya dondurucu bir dağın derinliklerindeki çocuksu maymunlardan oluşan bir ikiliyle konuşmak, Teal Lotus’u çağdaşlarından ayırmaya büyük katkı sağladı.

Öte yandan, Bo, herhangi bir Metroidvania’nın belki de en önemli kısımlarına gelince fazla güvenli oynuyor – platform zorlukları ve geçiş mekaniklerinin kilidini açma. Beklediğiniz gibi, bir patronu yendikten veya belirli bir görevi tamamladıktan sonra yeni bir yetenek kazanacaksınız, ancak bir koşu veya kayma güçlendirmesi gibi tanıdık bir şeyin kilidini açmak konusunda heyecanlanmak zor. Keşfetmek için yeni bir yolun olmaması, platform zorluklarının genellikle başarısız olmasına neden oluyor. Bir kez bile yeteneklerimi başka bir oyunda daha önce görmediğim bir şekilde kullanmak zorunda kalmadım.

Benzersiz bir geçiş yöntemine en yakın olduğu nokta, asa ile vurabileceğiniz bir şey olduğu sürece havada kalabilmeniz ve böylece Bo’nun zıplama ve atılma yeteneklerini sıfırlayabilmenizdir. Havada kalmak daha hızlı saldırmanızı sağladığı için, Teal Lotus’un ‘zemin lav’ meta oyunu vardır. Pasif nimetlere sahip 32 toplanabilir muska ve aralarında geçiş yapabileceğiniz özel yetenekler veren sekiz Daruma ile birleştiğinde, kredileri yuvarlamanızın 14 saatini alacak olan sıkıcılık hissini savuşturmak için basit dövüşte yeterince çeşitlilik vardır.

Boss savaşları gerçekten göze çarpıyor, sinir bozucu derecede zor ve keyifli derecede zor arasındaki çizgide ustaca bir şekilde ilerliyor ve Bo’nun gelişen yeteneklerini akıllıca kullanmanızı gerektiriyor. Bir Tengu savaşçı ikilisinin ölümcül tüylerinin üzerinden atlamak için doğru ritmi ezberlemek için birkaç denemeden fazlasına ihtiyacım olmadı, ancak yine de adrenalin salgılatan zorluğun üstesinden gelmekten gelen o dopamin akışını aldım.

Japon esintili müzik – shakuhachi, shamisen ve hyoshigi gibi geleneksel enstrümanlarla dolu – bu savaşlar sırasında bir doruk noktasına ulaşıyor. Ayrıca sekiz biyomun her birini birbirinden ayırmada harika bir iş çıkarıyor, ancak müzik, isabetli ve isabetsiz görsel tasarımı hafifletmek için pek bir şey yapamıyor. Örneğin, Kızıl Bambu Ormanı beni hayrete düşürdü, devam eden alan ise büyük ölçüde tanımlanamayan bir mağaraydı. Daha sonra, gökkuşağıyla büyülenmiş muhteşem engebeli çay tarlalarından yürüdüm ve ardından devam etmek için sabırsızlandığım ilhamsız bir ormana girdim.

Buna rağmen, Strange Garden’da geçirdiğim neredeyse her dakikanın tadını çıkardım. Mekanik olarak en iyi Metroidvania’lardan farklı olmasa da, Bo: Path of the Teal Lotus oyuncu kadrosunun cazibesi, sürükleyici ortamı ve lezzetli bir şekilde tatmin edici boss dövüşleriyle idare ediyor.