Bu hikaye aslen tarafından yayınlandı Grist. Yapabilirsiniz haftalık bültenine buradan abone olun.
Yaklaşık 200 ülke Cuma günü ticari havacılıktan kaynaklanan karbon emisyonlarını azaltma sözü vererek, küresel toplumun uluslararası hava yolculuğunun iklim değişikliğine katkılarını düzenleme konusundaki en iddialı taahhüdünü işaret etti.
193 üye devleti temsil eden ICAO kısaltmasıyla bilinen bir Birleşmiş Milletler kuruluşu olan Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü, Kanada’nın Montreal kentindeki üç yıllık zirvesinin sonunda yeni hedefini açıkladı. Neredeyse on yıllık müzakerelerin sonucu olarak, ajansın “uzun vadeli arzu edilen hedef” olarak adlandırdığı bağlayıcı olmayan hedef, ülkelerden 2050 yılına kadar sınır ötesi hava yolculuğundan net sıfır emisyona ulaşmalarını istiyor.
Söz konusu taahhüt, imzacı ülkelerin kendi sınırları içinde emisyonları azaltma sözü verdiği ancak sınır ötesi seyahatin yarattığı emisyonlarla mücadelede yetersiz kaldığı Paris Anlaşması ile sonuçlanan 2015 iklim zirvesinin bıraktığı büyük bir boşluğu dolduruyor. ABD Ulaştırma Bakanı Pete Buttigieg, geçen hafta ICAO toplantısında yaptığı konuşmada anlaşma denilen “bir uzlaşma ama aynı zamanda güçlü bir taahhüt.”
Bazı iklim uzmanları daha az hevesliydi.
Belçikalı kar amacı gütmeyen Ulaştırma ve Çevre’nin havacılık direktörü Jo Dardenne, “Bu, havacılığın Paris Anlaşması anı değil” dedi. basın bülteni. “Bağlayıcı olmayan bir hedefin havacılığı sıfıra indireceğini varsaymayalım. [emissions]”
Hava yolculuğu, tüm küresel karbon emisyonlarının yüzde 2 ila 3’ünü oluşturuyor ve yanlış yönde ilerliyor. Dünya çapındaki hava trafiği, COVID-19 pandemisi endüstrinin büyümesinde yalnızca en kısa bir engele neden olurken, 2010 ile 2020 arasında neredeyse iki katına çıktı. Havacılık emisyonları, öncelikle gelişmiş ülkelerdeki sık uçan küçük bir grup tarafından yönlendiriliyor – tüm yolcuların yaklaşık yüzde 1’i yaklaşık yarısı Ancak gelecekteki hava trafiği büyümesinin çoğunun, gelirler arttıkça uçuş talebinin önümüzdeki on yıllarda hızla artacağı gelişmekte olan dünyadan gelmesi bekleniyor.
Bu dengesiz dinamik, ICAO standartları üzerinde yıllarca süren müzakereleri büyük ölçüde etkilemiştir. Tarihsel havacılık emisyonlarının büyük çoğunluğundan sorumlu olan ve yeşil bir geçişi finanse etmek için en fazla sermayeye sahip olan Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri gibi zengin ülkeler, en dik düşüşler karbon emisyonlarında. Bu arada Hindistan gibi gelişmekte olan ülkeler, daha uzun kayma yolu net sıfıra doğru, çünkü havacılık sektörleri daha yeni yeni başlıyor. Bu ülkeler ayrıca, sürdürülebilir havacılığa geçiş yaparken gelişmiş ülkeleri finansal destek için zorladı. Bağlayıcı olmayan 2050 hedefi, bu iki konum arasında bir uzlaşmayı temsil ediyordu; önceki anlaşmalar sadece “söz vermişti”karbon nötr büyüme“2020’den itibaren.
Havacılığın karbondan arındırılması modern hava yolculuğu için beklentilerden ödün vermemek, yenilenebilir enerjinin en zorlu teknik sorunlarından biridir. Pek çok umut bağlı”sürdürülebilir havacılık yakıtı”, standart jet dizelinden daha az kirletici olan alternatif yakıtlar için kapsamlı bir terim. JetBlue ve Delta gibi büyük havayolu şirketleri, geçtiğimiz birkaç yıl içinde yemeklik yağ ve gıda atıklarından bu tür yakıtları geliştirmek için milyonlarca dolar pompaladı ve hükümetler de onları sübvanse etmeye çalışıyor: Kısa süre önce Başkan Joe Biden tarafından yasalaştırılan Enflasyonu Azaltma Yasası , örneğin, içerir Vergi kredileri Bu tür yakıtların üretimi için.
Ne yazık ki, sürdürülebilir yakıtlar şu anda geleneksel yakıtın iki katından daha pahalıdır; Yolcu uçaklarını pil veya hidrojenle çalıştıracak diğer çözümler, teknolojik ve finansal olarak engelleyici olmaya devam ediyor. Havayolları ayrıca daha verimli uçaklar satın alarak ve daha verimli uçuş yolları tasarlayarak marjinal emisyon azaltımları sağlayabilir.
Büyük emisyon kesintilerinin yokluğunda, havacılık endüstrisi, yeşil iyi niyetlerini desteklemek için tarihsel olarak karbon denkleştirmelerine güvendi. ICAO, net sıfır hedefini benimsemenin yanı sıra CORSIA olarak bilinen karbon dengeleme planı için yeni standartlar da benimsedi. Plan, katılımcı ülkelerin bir karbon kredisi satın alarak – örneğin karbonu hapseden bir ormanı korumak için ödeme yaparak veya yeni bir rüzgar çiftliğinin maliyetini sübvanse ederek – belirli bir eşiğin üzerindeki tüm uluslararası havacılık emisyonlarını dengelemelerini gerektiriyor. CORSIA, ICAO’nun hava yolculuğunda bir karbon vergisine onayladığı en yakın şeydir ve uzun zamandır havacılık sektöründe iklim kirliliğini azaltmanın önemli bir yolu olarak görülüyor, çünkü kısmen meşru bir denkleştirme olarak sayılan standartlar daha fazla. birçok özel sektör standardından daha katıdır.
ICAO, 2016’dan beri CORSIA standartlarını geliştiriyor, ancak pandemi, hava yolculuğundan kaynaklanan emisyonların düşmesi ve ardından toparlanması nedeniyle, dağıtımı kargaşaya sürükledi. Montreal’deki görüşmelerde, en iddialı ülkeler, imza sahibi her ülkenin 2019 havacılık emisyonlarının yüzde 70’i ile sınırlandırılması gerektiğini, yani gelecek yıllarda bu eşiğin üzerinde emisyon salması durumunda, aşırı emisyonlara karşılık gelen ofset satın almak zorunda kalacağını savundu. . Pek çok gelişmekte olan ülke, hem havacılık sektörlerinin önümüzdeki yıllarda çok daha fazla büyüme yaşama yolunda olması hem de daha az sektöre sahip olmaları nedeniyle, bu sınırın kendileri için daha katı standart için tartışan Avrupa ülkeleri için olacağından çok daha külfetli olacağına karşı çıktı. ofset satın almak için para. Bu ülkeler savundu 2019 emisyonlarının yüzde 100’ü yeni eşik olmalıdır. Yine, nihai sonuç bir anlaşmak İki öneri arasında: Ülkeler 2019 havacılık emisyonlarının yüzde 85’ini aşarsa, her fazla ton emisyon için ofset satın almak zorunda kalacaklar. Yeni standartlar 2035 yılına kadar yürürlükte kalacak.
Taahhüdün arkasında gizlenen soru, sürdürülebilir yakıtların ve denkleştirmelerin emisyonları azaltmak için yeterli olup olmadığı veya iklim değişikliğiyle mücadelenin dünyanın daha az uçmasını gerektirip gerektirmeyeceğidir. ICAO standartları, hava yolculuğunu azaltmaya yönelik herhangi bir doğrudan girişimi içermiyor, ancak Greta Thunberg gibi iklim aktivistleri, zengin ülkelerin sakinlerini gerekli olmadığında uçmaktan caydırmaya çalıştı. Thunberg olarak bilinen bir hareketin hemen ardından öne çıktı. flygskamya da “uçuş utancı”ydı ve kendisi de kıtalararası uçmak yerine Atlantik’i geçerek ünlüydü. Bu arada Uluslararası Temiz Ulaşım Konseyi’nin yakın tarihli bir raporu, sık uçan yolculara küresel bir vergi getirilmesini önerdi.
Yelkenli tekneler bir yana, Atlantik Okyanusu boyunca uzun mesafeli uçuşlar için neredeyse hiçbir etkili ulaşım alternatifi yoktur, ancak bu, hava yolculuğunu azaltmanın kolay yolları olmadığı anlamına gelmez. En azından pandemiden önce, uzun mesafeli uçuşların en büyük payı iş seyahatleriydi, ancak Zoom ve uzaktan çalışmanın yükselişi bu seyahatlerin bazılarını gereksiz kılabilir. Bu arada emisyon açısından en savurgan uçuşlar, bin milden daha kısa mesafeleri kapsayan kısa mesafeli uçuşlardır. Tren veya otobüs gibi düşük karbonlu alternatifleri tercih etmek şöyle dursun, bu uçuşlardan birine binmek, gideceğiniz yere gitmekten ziyade iklim için genellikle daha kötüdür.
