Kurulumu Mavi Dev tanıdık bir anime bölgesidir: küçük bir kasabadan genç bir çocuk, hayalinin peşinden gitmek için Tokyo’ya taşınır. Bu çocuk, Dai, saksafon takıntılıdır. Bütün gün bir köprünün altında kamışını tüketene kadar korna çalarak ve şakıyarak pratik yapıyor. Doğal olarak Dai dünyanın en büyük caz müzisyeni olmak istiyor.
Tüm cüretkar hırsına rağmen, Mavi Dev büyük ölçüde kısıtlanmıştır. Film, grubu oluşturan üçlüye odaklanıyor ve hatta yarı yolda dikkatini Dai’den uzaklaştırıyor. Ayrıca kulüp performans döngüsünün nasıl çalıştığını bilen bilgili ve kendini beğenmiş bir piyanist olan Sawabe de var. Ve bir de Dai’nin lise arkadaşı oda arkadaşı Tamada var ki, davulları sadece bir kez denedikten sonra beklenmedik bir şekilde grubun ritim bölümü haline geliyor. Tuhaf bir şekilde kimsenin dikkate almadığı bir isim olan JASS’ı kurmaya karar verirler.
Renk girdapları, kozmik dokunuşlar, yücelik çabası
JASS olarak pratik yapıyorlar, performans sergiliyorlar ve daha iyi oluyorlar. Filmin başarısının büyük bir kısmı müziğin mükemmel olmasına bağlı; ki kesinlikle öyle. Bu müzik kutusu ruleti değil Kovboy Bebop. Mavi Dev 60’ların Amerikan saksafon efsanelerine etkileyici bir saygı duruşunda bulunan Japon caz piyanisti Hiromi Uehara tarafından bestelenen okunaklı bir film müziği var. Bu, havalı ve sofistike bir cazdan ziyade, cesur ve tiz tiz notalardan biri. Sonny Rollins’in kaslı performansını düşünün Saksafon Devi veya John Coltrane’in Dev Adımlar (muhtemelen filmin adının en güçlü şekilde çağrıştırdığı kayıt).
Konser sahneleri muhteşem ve film onların uzun süre oynamasına izin verecek özgüvene sahip. Mavi Dev cazın ölmekte olan bir tür olduğunun gayet iyi farkındadır – her caz filmi öyledir, her ne kadar hepsi tür hakkında belirli bir spesifikasyonla konuşmakta son derece kötü olsalar da. Birisi Dai’ye ne tür cazla ilgilendiğini sorduğunda (Cool? Bebop? Swing?), Dai’ye sadece her şeyle ilgilendiğini söyleyebilir. Daha sonra, ikna edici olmayan bir şekilde, cazdan hoşlandığını çünkü cazın “ateşli” ve “yoğun” olduğunu söylüyor. Ama vermek yerine Cazı çekici kılan şeyin ne olduğuna dair basmakalıp argümanlar, Mavi Dev bunun bir gösterisini yapıyor. Üçlünün sahne dinamikleri bir araya geldiğinde heyecan yaratıyor, üçü uyum içinde. Film ilerledikçe bu sekanslar daha coşkulu, daha soyut hale geliyor. Renk girdapları, kozmik dokunuşlar, yücelik çabası. Bu dizilerin ne kadar eğlenceli olduğunu anlatacak kelimeler bulamıyorum. Sanırım sadece “ateşli” ve “yoğun” ile gideceğim?
Yine de filmin benim için tökezlediği bir yer varsa animasyonuydu. Bu şeyin yüzde doksanı harika görünüyor; canlı ve etkileyici. Caz kulüpleri özellikle güzel: koyu renkli ahşap barlar, sıra sıra dizilmiş içki şişeleri, loş ve düşündürücü bir ortam. Ancak performanslar sırasında film, geleneksel animasyonla hiçbir zaman tam olarak uyum sağlamayan, hareket yakalamalı rotoskoplu CG çalışmasını da beraberinde getiriyor. Esrarengiz pürüzsüzlük ve yüksek kare hızı, zengin dokulu 2D dünyasında yersiz görünüyor. Boşluk sarsıcı ve açıkçası biraz çirkin. (Gerçi bu sadece benim takıldığım bir durum da olabilir; gösterimdeki bir arkadaşım bunun onu zerre kadar rahatsız etmediğini söyledi.)
Filmlere gelince, Mavi Dev geldikleri kadar ciddidirler. Shinichi Ishizuka’nın son derece popüler bir mangasına dayanan film, gereksiz aşklar veya alt olaylardan uzak ve melodrama şaşırtıcı derecede hafif (bir değişiklik hariç). Bazı açılardan yaklaşmanız en iyisi Mavi Dev müzikal olarak. Her dinleyiciyi büyük bir kalple ve ritme göre etkilenmeye hazır, açık kulaklarla ödüllendirir.
