Claire Denis’in belirsiz bir arzu nesnesi haline getiremeyeceği, şiire çeviremeyeceği hiçbir düzyazı yok. Bıçağın Her İki YüzüBu parlak Fransız yönetmenin ABD’de yayınlanan en son filmi, yüzeyde en basit ve hatta en sıradan ev draması gibi görünüyor: Ortak romantiklerinden eski bir alevin yeniden ortaya çıkmasıyla rahat hayatları parçalanan orta yaşlı bir çiftin hikayesi. takım elbise. Ancak burada, bir kez daha, göz kamaştırıcı muammaların yönetmeni, beau seyahati ve son yüksek yaşam malzemesini ödünç verdi – bu sefer Christine Angot’un bir romanından – aldatıcı ve kafa karıştırıcı bir uzaylı ritmi. Denis, çoğu filmin tüm çalışma süreleri boyunca yönetebildiğinden daha fazla gizemi tek bir geçiş kurgusuna tıkıyor.
Açılış dakikaları şüpheli bir şekilde pastoral. Bir düğünle başlayan birkaç filmin trajedi dışında bir şeyle bitmesi gibi, Sara’yı (Juliette Binoche) ve Jean’i (Vincent Lindon) düşmeden önce tanımlanamayan bir kıyıdan neşeyle sıçrayan bir tatil mutluluğu halinde görmemiz kötü bir işarettir. şık, kompakt Paris dairelerine döndüklerinde tutkulu, cinsel kucaklaşmaya. Tarihleri, bu önsözün kristal berraklığındaki suyundan daha karanlık. Memnuniyetlerinin yüzeyinin altında, yeni bir skorun muhteşem uğursuz nabzının habercisi olan, bitmemiş bazı işler gizleniyor. Tindersticks, Denis’in ev grubu tercihi†
Yerel bir radyo istasyonunda işe giden Sara, motosikletli bir adam görür. Sanki bir hayalet görmüş gibi tepki veriyor – ki, bir bakıma, gördü. Adam, Jean için bir ömür önce terk ettiği eski sevgilisi François (Grégoire Colin). Cevabı tesadüf değil. François bir spor ajansı açmak için Paris’e geri döndü ve kız arkadaşını baştan çıkaran ve ardından evlenen yabancı arkadaşı Jean’in onunla çalışmasını istiyor. Ve neden olmasın? Bunca zamandan sonra köprünün altı sular. Ya da Sara ve Jean birbirlerine öyle söylüyorlar. Gözleri aksini söylüyor.
Denis, alıştığı gibi, bu arka planı yavaş yavaş ve tereddütle anlatıyor. Sürekli olarak maruz kalmaya alerjisi var. Bu durumda olumsuz olabilir. Jean’in bir süre hapse girdiğini öğreniyoruz, ama asla neden veya ne kadar süreyle hapsedildiğini. François olaya karışmış olabilir, ancak bu da hiçbir zaman netlik kazanmadı. Jean ve Sara hapsedilmeden önce mi yoksa sonra mı bir araya geldi? Zaman çizelgesi kronik olarak belirsizdir. Jean’in büyükannesi (Bulle Ogier) ile Vitry’de yaşayan genç oğlu Marcus’u (Issa Perica) içeren bir alt konu var, babası parmaklıklar arkasına geçtiğinde yapılan bir velayet anlaşması. Bu sahneler, filmin yavaş yavaş kaynayan evlilik çatışmasının dokusuna organik olarak dokunmuş hissetmeden bazı daha büyük, zor temaları (Marcus, Jean’in geleceğiyle ilgili endişelerini etkiliyor gibi görünen karışık etnik kökene sahip) sıyırıyor.
Her zamanki gibi, Denis anlatı mantığından çok duygusalla ilgileniyor. Bu kaprisli çalılıktaki haritamız, bu yönetmenin duyusal dünyasında bir konaklamanın zorlukları ve ödülleri için yeni olmayan yıldızlarının performanslarıdır. Şehir Işıkları† Beden, dilin açığa vurmayacağı şeye ihanet ediyor – Denis’in diyalog-ışık dramalarının çoğunun bir alt metni. (Açık bir kürek kemiğine duygusal bağlam verebilecek daha yetenekli canlı bir film yapımcısı var mı?) Bu eşler, kaçamak konuşmalarda gizlenen gerilimleri ileterek kendi kendilerine anlatırlar. Yüzlerinin tuvallerine gizli mesajlar karalamakta eski profesyoneller olan Binoche ve Lindon’un notalar arasında notaları çaldıklarını söyleyebilirsiniz. Bu, ara sıra ortaya çıkan patlamaları engellemez: François hayatına ve düşüncelerine yeniden girerken Binoche’nin panik atak arzusu dalgalanmaları, Jean’in orta yaş soğukluğunun doruk noktası olan bağırma maçı sırasında köpüren öfkeye dönüşmesi.
Bıçağın Her İki Yüzü bulmaca kutusu gerilim filmi gibi Denis’in en kafa karıştırıcı çalışmasının doğrusal olmayan anlaşılmazlığının hiçbirine sahip değil Davetsiz misafir† Yine de, seçimleri sizi anlayışın sınırında tutuyor – bu büyük yönetmenin herhangi bir hayranının aşina olduğu entelektüel emeğin kazanılmış tadı. Filmle ilgili heyecan verici olan şey, Denis’in bir evliliğin istikrarsızlığını resmi terimlerle ifade etmek için aritmik kurguyu ustaca şaşırtmak için kullanmasıdır. Atlamalı kesintiler, gerçek diyalogda algılanamayan konuşma eksenlerini işaretlerken, birden fazla saat ve hatta gün boyunca karşılaşmalar, tonda sarsıcı yan yanalıklar oluşturmak için üst üste istiflenir. Filmin gerçeküstü ana unsuru, Sara ve François’in halka açık bir etkinlikte yeniden bir araya gelmesidir – Lynchvari rüya gibi bir korku dizisi, şüphe altında tasvir edilen olayların gerçekliğini neredeyse fırlatır. Burada bile gördüğümüz her şeye güvenilebilir mi?
François’dan bahsetmişken, hiçbir zaman tanınabilir bir kişiliğe, herhangi bir karakter tonuna dönüşmez. Bu tasarım gereği: O, geçici bir hafıza parçasından daha az insandır – bu görünüşte mutlu birlikteliğin dolabındaki iskelet, kaçınılmaz geçmiş bir kişinin belirsiz şekline çekilmiştir. Sonunda, Sara ve Jean arasında olanların onunla çok az ilgisi var. Bıçağın Her İki Yüzü aslında odadaki bir filin nihayet ele alınması ve bir duruma olgun, yetişkin tepkisinin kişinin duygularının özüne hitap etmekten kaçınmak için nasıl yalan olabileceği hakkında. Söylenmeyenlerin şairi Denis, insanların gerçekte ne anlama geldiklerini nasıl konuştuklarını anlıyor. Gerçek, sözleri arasındaki boşlukta, yönetmenin kendinden geçmiş kafa karıştırıcı tarzıyla kapatılan bir uçurumda yatıyor.
Bıçağın Her İki Yüzü şimdi belirli sinemalarda oynuyor† AA Dowd tarafından yazılan daha fazla inceleme ve yazı için, adresini ziyaret edin. Yazar sayfası†
