Önce Bir Düşüşün Anatomisi bize bir ceset veriyor, 50 Cent’in “PIMP”inin gürleyen çelik varil kapağını alıyoruz. Sandra’nın (Sandra Hüller) kocasının tavan arasını yalıttığı üst kattan geliyor. Ama müziği yüksek sesle çalıyor; muhtemelen inadından. Sandra aşağıda bir yüksek lisans öğrencisinin başarılı bir romancı olarak kariyeri hakkındaki sorularını yanıtlıyor, gerçekliğin kurgusunu nasıl şekillendirdiği hakkında iddialı ve tahmin edilebilir bir şekilde konuşuyor. Kocası Samuel (Samuel Theis) de bir yazardır ancak hiçbir zaman bir kitap yayınlamayı başaramamıştır. Korkunç müziği patlatmak belki de karısına bu acıyı ifade etme şeklidir. Bir saat sonra onu dışarıda, üçüncü kattan düştükten sonra kafası çatlamış halde bulacaksınız.
En azından ilk varsayım bu. Ancak Samuel’in nasıl öldüğünü göremiyoruz ve polis soruşturması Sandra’nın hikayesiyle bazı tutarsızlıklar olduğunu gösteriyor. Bu bir kaza mıydı? İntihar? Yoksa öyle miydi… cinayet?
Yönetmen Justine Triet’nin bu yıl Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye ödülünü kazanan, kara mizah dolu bir mahkeme salonu draması olan üçüncü filminde herkes Sandra’nın kocasını öldürüp öldürmediğini bilmek istiyor. Ancak film, sormamız gereken tek sorunun bu olmadığını öne sürüyor. Bir Düşüşün Anatomisi bir suç hikayesi ama hukuk sistemi vizyonunda adalet, gerçeğin arayışından çok gerçeğin algılanmasıdır.
Bir şeyin nasıl olduğunu anlamadığımızda bunun yerine nedenini sorarız
Filmin başlığı çift anlam taşıyor. Samuel’in kelimenin tam anlamıyla düşüşü var – polis tuhaf kan sıçramalarını incelerken ölümü, bazen şakacı adli tıp bilimi aracılığıyla araştırılıyor ve savunma, ölümcül düşüşü gerçek boyutlu bir kukla ile simüle edecek kadar ileri gidiyor. Ve Sandra’nın iddianamesinin ardından hayatındaki koşullar altüst olurken mecazi olarak düşüşü de var. Bundan sonraki duruşma bir aşağılama eylemidir. Hafif sadakatsizlikleri karakterinin bir yansıması haline gelir. Eserleri – yazdığı kurgu – sanki bu herhangi bir yazarın ezbere söylediği bir fikir değilmiş gibi, romanlarına bilgi vermek için gerçeklikten yararlandığını itiraf ettiği için sorgulanıyor.
Ancak para, hırs ve çocuk yetiştirme baskısı altında yıllardır gergin olan evliliğinin kazıları daha acı vericidir. Çapraz sorguya alınana kadar oldukça sıradan evlilik olayları. Sandra’nın jüriye açıkladığı gibi: “Bazen birlikte kavga ederiz. Bazen tek başımıza savaşırız. Bazen birbirimizle kavga ediyoruz.” Bu, her ilişkiye uygulanabilecek türden geniş bir duygudur. Ne yazık ki, kürsüye çıktığında sesi o kadar da iyi çıkmıyor.
Hüller, kibir ile kırılganlık arasında gidip gelen, harika performanslarla dolu bir filmin merkezinde dikkat çekiyor. Anlayışsız değil ama biz de tam olarak onun köşesinde değiliz. Sandra ve Samuel’in düşüşten önceki gün yaşadığı şiddetli tartışmayı anlatan olağanüstü bir sahne, kendisini sıradanlığa dayandırmak gibi öngörülemeyen bir yöne gidiyor: Kimin kendine daha fazla zamanı olduğu konusunda kavga eden bir çift. (Sonuçta ikisi de yazar.) Filmin en dramatik anı aynı zamanda en gerçekçi anı gibi geliyor.
Bütün bunlar Sandra’nın 11 yaşındaki oğlu Daniel’in (Milo Machado Graner) önünde yaşanıyor. Daniel, dört yaşındayken bir motosikletçinin çarpması sonucu optik sinir hasarı yaşadı; Samuel’in onu okuldan alması gereken bir günde, okuldan atlandı ve bir bakıcı gönderdi. Daniel’in görme yeteneğinin büyük bir kısmı iyileşse de Sandra ile Samuel arasındaki yara hiçbir zaman tam olarak iyileşmez.
Bir Düşüşün Anatomisi mahkeme salonu tiyatrosu olarak en etkilidir. Savcının (Antoine Reinartz) sert tartışması özellikle çok iyi; hem kurnaz hem de kendini beğenmiş; gerçekten kötü adamların olmadığı bir filmde bile tatmin edici bir kötü adam. Ancak bu deneme aynı zamanda filmin ana fikrini de keskinleştiriyor: Bir şeyin nasıl olduğunu anlamadığımızda bunun yerine nedenini soruyoruz.
Düşmek zeki, keskin ve çeviktir; el çabukluğuna değil zalim dürüstlüğe dayanan bir gizemdir
Triet’in son filmi Sibyl, benzer şekilde güçlü bir önermeye sahipti (aynı zamanda bir yazar hakkında). Bir psikanalist, dikkatini tekrar romancı kariyerine çevirmeye karar verir, ancak yeni bir hastanın karmaşık hayatı kurgu için mükemmel bir yem haline geldiğinde, bir aktris, filmin yönetmeniyle çıkan bir rol arkadaşından istenmeyen bir hamilelik geçirir (Hüller, 2004). tekrar) — Sibyl oturumlarını gizlice kaydetmeye başlar. İlginç bir şey ama melodram sonunda karakterleri tüketiyor ve birçok muhteşem performansa rağmen, tüm o ağlama, bağırma ve otel odasındaki çöplük bittiğinde filmden çıkarılacak çok az şey kalıyor.
Eğer Sibyl mükemmel öncülünün ipini kaybetmiş görünüyordu, Bir Düşüşün Anatomisi kesinlikle değil. Aslına bakılırsa, temalarına yoğun bir şekilde odaklanılması, filmi ileriye ve son perdeye doğru yönlendiriyor. Uzun bir film – yaklaşık 2,5 saat – ama hızlı ilerliyor, ustaca tempolu ve kurgulanmış ve genç Machado Graner’e fazlasıyla güven veren zekice bir sonla tamamlanıyor. (Tamamen iner.)
Düşmek zeki, keskin ve çevik; el çabukluğuna değil, acımasız dürüstlüğe dayanan bir gizem. Sandra’nın filmin başında söylediği, gerçekliğin kurguyu beslediği düşüncesi yanlıştır. Aslında durum tam tersi. Sandra bir noktada avukatına açıkça davayı açıyor: “Onu ben öldürmedim.”
Anlamış gibi görünüyor çünkü hemen cevap veriyor: “Konu bu değil.”
