Odaklanmak benim için hiçbir zaman problem olmadı. Şikayet etmeden bir seferde sekiz ila 10 saat çalışabilen sinir bozucu bir çocuktum. Bu, kendi talihsiz olaylar dizimi deneyimleyene kadar yetişkinliğimde de devam etti. Son dört yılda, ailem ve 17 yaşındaki köpeğimiz, tedavi edilemez nörodejeneratif hastalıklardan art arda öldü. Bunun hayatta bir kez karşılaşılabilecek küresel bir pandemiyle birlikte gerçekleşmesine yardımcı olmadı. Ve bir dahi olduğum için, dijital medyayı, yıpranan koli bantları ve beyin solucanlarıyla bir arada tutulan bir sektör olan ekmeğim ve tereyağım yapmaya karar verdim.
Söylemeye gerek yok, 2022’ye sıcak bir karmaşa olarak başladım. Kıyamet kaydırmak ve yas tutmak için harcanan onca zaman, odağımı darmadağın etti. Bir odaya girdiğimde, neden orada olduğumu unuttuğumda, geldiğim odaya döndüğümde, ne yapmam gerektiğini hatırladığımda, ilk odaya geri döndüğümde ve tekrar unuttuğumda işler sarmallaştı. Ancak yetişkinliğin gerçeği şu ki, tekrar işleyen bir insana benzemeniz beklenmeden önce yalnızca bir ayınız var. Benim sorunum nasıl olduğunu bilmememdi. Şaşırtıcı bir şekilde, cevabım bir domates zamanlayıcıydı.
Pomodoro zamanlayıcıları, Pomodoro Tekniği. 1980’lerde Francesco Cirillo tarafından geliştirilen fikir, bir göreve kesintisiz 25 dakika ayırmaktır. İşiniz bittiğinde, beş ila 10 dakikalık bir mola verebilirsiniz. Her 25 dakikalık araya Pomodoro denir ve dört Pomodoro’dan sonra 15-30 dakikalık daha uzun bir mola verebilirsiniz. Erken bitirirseniz, kalan zamanı çalışmanızı gözden geçirmek veya yaklaşan Pomodoroları planlamak için kullanırsınız. Ayrıca, sizin için en uygun olanı aralıkların ve araların uzunluğunu ayarlayabilirsiniz.
Son on yıldır (belki daha uzun) Pomodoro zamanlayıcılarını açıp kapatarak kullandım, ancak hiçbir zaman gerçekten takılıp kalmadılar. Onları çoğunlukla okul günlerimde sınavlara çalışmak için kullandım. Ve o zaman bile, gerçekten zamanlayıcıyı kullanarak hızlı ve gevşek oynadım.
Son teslim tarihlerine ek olarak, evde ve Güney Kore’de cenaze törenleri planlamak zorunda kaldım. Velayet avukatlarına danışmak, ailemin mülklerinin nasıl icracı olunacağını öğrenmek, emlakçılarla uğraşmak ve hatta bir Citibank temsilcisine annemin öldüğünü ve telefona gelemeyeceğini açıklamak için 45 dakika harcamak zorunda kaldım. Nereden başlayacağımı asla bilemedim çünkü her şey acildi ve yapılacaklar listem benzer CVS makbuzları. Hepsinden kötüsü, her seferinde birkaç dakikadan fazla herhangi bir şeye zar zor odaklanabiliyordum. İhtiyacım olan, yerleşik bir yapılacaklar listesi olan bir Pomodoro zamanlayıcısıydı.
İnternette dolaştıktan sonra, Yapılacak İşe Odaklanma. Fazla bir şey beklemiyordum – daha önce hiç takılmamıştı, öyleyse neden şimdi olsun ki? Bir sürü şeyi batırdım ama ilk haftanın sonunda küçük bir gelişme fark ettim: Küçük şeyleri halletmek konusunda çok daha iyiydim. Bilirsin, yapılması gereken ama sürekli ikinci plana atılan can sıkıcı küçük işler. Bu görevler beni her zaman endişelendiriyor ama o hafta büyük bir rahatlama hissettim.
Focus To-Do uygulaması, listenizin kaç saat süreceğine dair bir tahmin verir. Bu da, bugün makul bir şekilde neleri yapabileceğimi ve nelerin ertesi güne taşınması gerektiğini daha iyi görselleştirmeme yardımcı oldu. Aynı zamanda bana yinelenen görevlere ne kadar zaman harcadığımı da öğretti. Örneğin, 2.000 kelime yazmanın altı ila sekiz Pomodoro gerektirdiğini artık biliyorum.
Küçük molalarım, kendim için biraz zaman çalmak için bir şanstı.
Bu arada, küçük molalarım kendime biraz zaman çalmak için bir şanstı. Daha fazla beyin solucanı edinmek için Twitter’da gezinmek yerine kendimi masamdan ayrılmaya zorladım. Benim kuralım, klavyeme zincirlenmediğim sürece istediğim her şeyi yapabilmekti. Paketleri alır, bitkilerimi sular veya mutfak tezgahımı düzenlerdim. Daha uzun molalar için dışarıda yürüyüşe çıkarım ya da tombul kedimle oyna. Kederim sırasında, her zaman zevk aldığım hiçbir şeyi yapamayacakmışım gibi hissettim. Hayatımın her alanına yayıldı ve beni işe gitmekten daha fazlasını yapamaz hale getirdi. Ama bu aptal küçük zamanlayıcının yaptığı şey, işin biteceğini bilerek bana rahatlamak için alan yaratmaktı. Uzun zamandır ilk kez, yeniden kendim gibi hissetmeye başlıyorum.
Bunların hiçbiri bir gecede olmadı. Bu yıl boyunca yavaş yavaş gerçekleşti. Birkaç hafta öncesine kadar ne kadar değiştiğini fark etmemiştim bile. Herkesin kederle ve son üç yılın zihinsel sisiyle başa çıkmak için kendi yolu var. Ama benim gibi zamanınızı organize etmenin bir yolunu arıyorsanız, bu denemek için ücretsiz, yaygın olarak bulunan bir araçtır. Benim yaptığımı kullanmak veya Pomodoro Tekniğini harfiyen uygulamak zorunda değilsiniz. (Kesinlikle kullanmıyorum.) Gerçek bir mutfak zamanlayıcısı veya telefonunuzda bir uygulama kullanabilirsiniz. Ama bazen, sadece biraz itmeye ihtiyacın var. Domates zamanlayıcıları bunun için harika.
