Bundan yirmi yıl önce, İnsan Genom Projesi resmen tamamlandı. Bu, işbirlikçi bilimin bir başarısıydı. 1990’dan 2003’e kadar 13 yıl ve dünyanın dört bir yanından araştırmacıları dahil etti.
Yıldönümü şerefine, projenin önde gelen isimlerinden biri olan Teksas’taki Baylor Tıp Fakültesi İnsan Genomu Dizileme Merkezi’nin kurucusu ve yöneticisi Richard Gibbs ile konuştum. Gibbs, DNA çalışmasının ilk günleri, genetik alanının olası geleceği ve 1997 filminin bilimi ve temaları hakkında düşüncelerini paylaştı. Gattaca hala dayan. Aşağıdaki görüşme, anlaşılır olması için düzenlendi ve özetlendi.
Ed Cara, Gizmodo: Proje gerçeğe dönüşmeden önce insanların genlerini incelemek nasıldı?
Gibbs: İnsanların öne sürdüğü pek çok benzetme var – bizim Lewis ve Clark olmamız gibi. Aslında bir haritamız yoktu. Bir başka iyi olan da, hesaplamalı bilimi o zamana karşı şimdi düşünmektir. İnternetten bahsediyoruz, neredeyse buharlı gemi teknolojisi gibi. Ve şimdi, kodlamanın ne olduğunu, kod geliştirmeye erişimimizin ne olduğunu, veri yığınlarını hareket ettirmek ve analiz etmek için orada bulunan bu harika bilgisayar araçlarını veya ChatGPT ve diğer yapay zekanın şu anda bizim için ne yaptığını düşündüğünüzde, işte bu karşıtlıktır. Bugün yapabileceklerinizle karşılaştırıldığında, bilgisayar kartlarına delikler açmak arasında.
Gizmodo: Öyleyse, sizin ve projede yer alan birçok bilim insanının bu haritayı oluşturmaya başlamasını mümkün kılan şey neydi?
Gibbs: Projenin başlayacağı resmen ilan edildiğinde [in 1990], elimizdeki teknolojiler bunu iyi yapmak için yeterli değildi. Yani hepimiz bir şeylerin gelişmesi gerektiğini biliyorduk. Emin olmadığımız şey, o şeyi tek seferde parkın dışına çıkaracak bu tek, dolambaçsız, etkinleştiren teknolojilerin mi olacağı yoksa projenin ilerlemesine izin verecek bir dizi bireysel yöntemin mi olması gerektiğiydi. bitir Gerçekten ikincisi olduğu ortaya çıktı, ama vardı bazı önemli teknolojiler bu katkıda bulundu.
Gizmodo: Bu açıkçası çok büyük bir çabaydı. Bu işbirliği ölçeği daha önce bilimde görülmemiş miydi? Bu konuda gerçekte kaç kişi birlikte çalışıyordu?
Gibbs: Size İnsan Genomu Projesi’nde çalıştıklarını söyleyecek tüm insanları sayarsanız, birkaç bin kişi var. Ve bu, her seviyedeki herkesi, laboratuvarda teknik işleri yapan insanları vb. içerir. Şimdi, proje ilerledikçe, birkaç gruba yoğunlaştı. Böylece bu gruplar, projeyi tamamlamanın odak noktası haline geldi.
Eşi benzeri olmayana gelince, o zamanlar sahip olduğumuz ve hala sahip olduğumuz en yakın şey fiziktir. Biliyorsunuz, temel prensiplere ve fiziğe bakmak için dev bir makine yapabilen bu gruplar var. Aradaki fark, bu tür problemlerin daha yekpare olma eğiliminde olmaları ve insanların odaklanıp deneylerini oluşturabilecekleri tek kurulumlara sahip olmalarıdır. Elbette biyolojideki sorun, birçok küçük probleminizin olması ve nihai çözüme ulaşmak için onları bir yapboz gibi çözmeniz ve bir araya getirmeniz gerektiğidir. Dolayısıyla, İnsan Genomu Projesini ele almak için fizikte hayal edebileceğinizden daha dağıtık bir yaklaşım vardı.
Ve bence bu aslında projenin önemli bir katkısı – insanların biyolojinin yapılabileceğine dair düşüncelerini değiştirdi. Ekip bilimi için daha önce olmayan bir model oluşturdu.
Gizmodo: Mümkün olan işbirliği bir yana, proje sonrası genetik çalışmasına ne oldu? Nasıl gelişti?
Gibbs: Eh, genetik dijital hale geldi – oldu genom bilimi. Projeden önce, genetik ve genomik biraz ayrıydı. Genetik, kalıtımın, sonuçlarının ve niteliklerinin ve evrime kadar kalıtımda olanlarla kendini gösteren biyolojideki değişikliklerin çalışma alanıdır. Büyük ve çok yönlü bir alandır. Ve başlangıçta genom bilimi oldukça teknikti. DNA dizileme yapabilir miyiz, DNA klonlayabilir miyiz gibi sorularla ilgiliydi. DNA’yı manipüle etmek ve onun küçük parçalarını anlamak için ne yapabiliriz? Ancak genomik büyüdü ve genetikle birleşti ve şimdi ikisi bir şekilde uyumlu hale geldi.
Gizmodo: Bence pek çok insan hala bu genlerin kaderimiz olduğu anlayışına sahip. Ancak son birkaç on yılda öğrendiğimiz birçok dersten biri, genlerimizin hastalık riskimizi veya davranışımızı etkileyen faktörlerden yalnızca biri olduğu gibi görünüyor. 20 yıl önce mümkün olabileceğini düşündüğünüz, ancak meyve vermeyen yüce beklentiler veya hedefler var mıydı?
Gibbs: Programın en büyük hedeflerinden biri, yaygın karmaşık insan hastalıklarının bileşenlerini anlamaktı. Ailelerde koşan bizi öldüren şeyler nelerdir? Bundan sorumlu genetik mekanizma nedir? Ve yol boyunca bulduğumuz şey, bu sorunun cevabının umduğumuzdan daha karmaşık olduğuydu – genetik katkılar daha incelikli ve onlardan daha fazlası var ve etkileşimler daha karmaşık. Yani bu bileşenleri çözmek düşündüğümüzden daha zor oldu. Zor değil, ama daha zor oldu.
Gizmodo: Gelecek yıllarda yaşamımızı etkileyen genetik alanını nasıl görüyorsunuz?
Gibbs: Bence bu, Genom Projesi’nin başlangıcından beri verilen yanıtın aynısı, hatta daha önce değil. Yani terapötiklerin nasıl inşa edileceğini anlayabilirsek daha iyi terapötikler yapabiliriz. Gerçek sürücü bu. Tıbbi tedavi ve ilaç keşfinin çoğu ampiriktir; tasarlanmamıştır veya üzerinde düşünülmemiştir. Ama bir mekanizma anlayışına sahip olabilirseniz, bu daha tasarlanmış terapötikleri yapmanızı sağlar. Ve genetik, mekanizmayı anlamak için en iyi araçlardan biridir. Yani daha iyi ilaçlar, daha iyi terapi, daha iyi sağlık.
Şimdi, bunun diğer kısmı, elbette, risk önleme. Hayatınızın erken dönemlerinde genetik bir ekrana sahip olmak; Bunun size sağlık riskleriniz hakkında ne derece bilgi verebileceği, bu sorunları önlemek için neler yapabileceğinizin derecesi olacaktır.
Gizmodo: En uzun süre, ortalama bir insanın genetiği takdir etmesine gerçekten yardımcı olan popüler medya, filmdi. Gattaca. Ama artık hepimiz yaşlanıyoruz ve bilim adamlarının genç nesillerin buna o kadar aşina olmadığından şikayet ettiğini gördüm. İnsanlar üzerinde aynı türden ilham verici bir etkiye sahip olduğunu düşündüğünüzden beri – insanları genetiğe önem vermeye çeken bir şey oldu mu?
Gibbs: Takip etmesi oldukça zor bir hareket oldu! Genom fabrikamızı tamamlarken tüm grubu görmeye götürdüğümü hatırlıyorum. Gattaca tiyatroda. Ve oldukça derindi. Programda yeni olanların, tarihin ne kadar önemli bir bölümüne katkıda bulunduğumuzu anlamalarını etkilediğini düşünüyorum. Ve ben de düşündüm ki Gattaca sorunların ne olduğunun harika bir temsiliydi. Teknik değildi, ama kesinlikle tüm bu önemli sosyal konulara değindi ve o zamandan beri yaklaşan hiçbir şey olduğunu sanmıyorum.
Bugün çok ikna edici olduğunu düşündüğüm şey, bu soy testi hizmetlerini yapan insanlardan duyduğum gerçek hayat hikayeleri. Bilirsin, bilmedikleri bir aile veya geniş aile bulacaklar. Ve bu onların ilgisini çekiyor. Yani bu olumlu bir şey.
