Yazdıklarımın tamamen çözülemez olması ya da kazara “thag”ın “bu”nun doğru versiyonu olduğuna ikna olmam yüzünden olsun, telefonuma önceden tam bir prova okuması yapmadan herhangi bir şey yazabildiğim nadirdir. gönder tuşuna basmak. Bu da beni meraklandırdı: Otomatik düzeltmeyi kapatıp yalnızca kendi yazma becerilerime güvenirsem ne olurdu?
Otomatik düzeltme konusunda çok düşük bir görüşünüz varsa, bunun beni gerçekten geride bırakıp bırakmadığını merak etmiş olabilirsiniz. Çünkü tüm eğilme sistemi pek iyi bir üne sahip değil. Ne yazık ki yanılıyorsunuz. Bir şey olursa, otomatik düzeltme, yazımımı kontrol altında tutmak için oldukça iyi bir iş çıkarıyor.
Bunun mümkün olduğundan emin değildim ama otomatik düzeltmeyi kapatmak bana mobil yazma becerilerimin ne kadar kötü olduğunu gösterdi. Yazdığım bazı şeylerin dil olarak kabul edilemeyeceği noktaya kadar.
Otomatik düzeltmeden hiçbir zaman nefret etmedim
Uzun süredir Android kullanıcısıyım, ancak standart klavyeler hiçbir zaman bu kadar mükemmel olmamıştı ve evet, buna Google’ın kendisi tarafından üretilenler de dahil. Bu yüzden SwiftKey’i uzun süredir kullanıyorum… yani tam olarak emin değilim. Kesinlikle Microsoft’un 2016’da devralınmasından önceydi, bu yüzden 7 yıldan fazla, muhtemelen daha uzun bir süre olduğunu rahatlıkla varsayabilirim.
SwiftKey’de hoşuma giden iki şey var. Birincisi, ilk kullanmaya başladığımda diğer Android klavyelere göre biraz daha fazla özelleştirmeye sahip olmasıydı. Bu, varsayılan düzen ve işlevselliğe bağlı kalmadığım anlamına geliyordu. Sınırsızca özelleştirilebilir olduğunu söyleyecek kadar ileri gitmezdim ama kesinlikle çok daha fazla esnekliğe izin verdi.
Ayrıca tuşların boyutunu artırabilirim. Telefonuma başparmaklarımla yazıyorum ve bunlar bir insanın sahip olabileceği en ince parmaklar değil. Daha büyük tuşlar doğru harfe basmayı çok daha kolaylaştırır. Daha küçük ekran klavyeleri kullanmak zorunda kaldığımda doğruluğumun daha da kötüleştiğini söylemeye gerek yok.
Otomatik düzeltmenin benden öğrenebilmesi ve ne zaman yanlış yaptığımda ne yazmaya çalıştığımı anlayabilmesi de hoşuma gidiyor. Bunun dezavantajları var ve bu şekilde yanlışlıkla klavyeye “thag” kelimesini “şu” kelimesinden daha doğru olarak değerlendirmeyi öğrettim. Bu veriler beni telefondan telefona takip ediyor ve belirli kelimeleri veya cümleleri kaydetmeme olanak sağlama gibi ek bir fayda sağlıyor; bu da Google dışı e-posta adreslerimi yazmayı önemli ölçüde kolaylaştırıyor.
SwiftKey’in otomatik düzeltmesi biraz fazla iyi oldu
Genelde yazarken yazdıklarıma çok dikkatli bakmam. Masaüstü klavyemden aldığım dokunsal geri bildirimin aynısını alamadığım için kesinlikle dokunmatik ekranda değil. Bu yüzden aslında yıllar içinde koltuk değneği otomatik düzeltmenin ne kadar hale geldiğini hiç fark etmemiştim. Benden öğrenmiş olması ve ne yazmaya çalıştığımı ürkütücü bir doğrulukla tahmin edebilmesi, aslında bu kadar doğru yazma konusunda endişelenmeme gerek olmadığı anlamına geliyordu. Thag ve rhat gibi kelimelerin tekrar tekrar görülmesi bir yana.
Otomatik düzeltmeyi ilk kez kapatana kadar bunu hiç fark etmemiştim. Bu, Starfield alt dizininden gelen ve New Game Plus’ın avantajlarını alternatiflere karşı tartışan bir yorumdur (ileride küçük spoiler var).
Yazmak istediğim şuydu: “Ana görevi tamamladım ve yeni bir oyun artı başlattım, sadece eski oyunumu birlikten yeniden yüklemek ve o oyuna devam etmek için geri dönmek için”. Ama aslında yazdığım şey şuydu:
“Kain görevini sonlandırdım ve yeni bir oyuna başladım, ayrıca eski oyunumu birlikten yeniden yüklemem ve bunu tamamiyle devam ettirmek için geri dönmem zor oldu”
Hem SwiftKey hem de Google Dokümanlar, ne yazmak istediğimi anladılar ve alternatifler sunmaya istekliydiler. Ancak otomatik düzeltme kapatıldığında, o kutsal harf karmaşasını tamamen yardımsız olarak üretmeye başladım.
Mobil yazım, dijital bir doktorun karalaması gibi
Açıkçası iş bununla bitmedi ve bir hafta boyunca pek çok yazım hatası yapmayı başardım. Sonunda takip edilemeyecek kadar çoktu, ancak bitişik tuşlara yanlışlıkla basmaktan kaynaklanan basit hataların ve konuşulmasına izin verilirse bir tür tekinsiz varlığı çağırabilecek gibi görünen gerçekten korkunç sözlerin sağlam bir karışımı vardı.
Temel yazım hataları, aslında istediğimden çok daha sık aralıklarla yaptığım hatalardır. Jntil, ifbthry, hete, amaç, caroet, zpider vb. gibi kelimeler. Klavyeye bakıp “ah, demek istedikleri bu” diyebileceğiniz türden kelimeler. Ancak bu sadece yüzeyi çiziyordu.
Bunlardan bazılarını yazım denetimi bile anlayamadı ve geriye dönüp baktığımda ne dediklerini ancak yaptığım konuşmaların bağlamından anlayabiliyorum.
Yjjghrs, lrntussian, atabdalkne ve nkbodh gibi kelime ve ifadelerden bahsediyoruz. Merak ediyorsanız, düşüncelerimi veya Rusçayı, tek başına ve hiç kimseye bu sırayla yazmayı düşünüyordum. Dokunmatik ekran yazımının ne kadar kötü olduğuna dair özellikle korkunç bir örnek, “oyun alanı vebasıyla” anlamına gelen “eithbllauground vebası”ydı; küçük çocukların da 21. yüzyılın veba taşıyıcıları olabileceği gerçeğine atıfta bulunan bir terim.
Sonra, beş harf uzunluğunda, yapılması oldukça kolay olması gereken “hakkında” kelimesini yazmaya çalışmak vardı. Bunun yerine ellerim “sboiy” kelimesini üretti, bu kelimeyi ne kadar berbat ettiğim şaşırtıcıydı. Özellik “ttsit”e, etrafı “ariubd”a, peynir “cjrese”ye, ücretsiz ise “cimplimebtsty”ye dönüştü.
Açıkçası bunu devam ettirirsem en kötü yazım hatalarımı sözlüğün bozuk bir versiyonunda belgeleyebileceğimi hissediyorum. Ancak geçimini sağlamak için yazan biri olarak, sırf fiziksel tuşlara yazmadığım için ne kadar kötü performans gösterdiğimi düşünmek oldukça korkunç.
Beni otomatik düzeltmenin tatlı kucağına geri gönder
Herkes otomatik düzeltmenin sözlerini tamamen farklı bir şeye değiştirmesinden şikayet etmeyi sever. Apple’ın yakın zamanda tüm otomatik düzeltme sistemini elden geçirdiği noktaya kadar, daha kişiselleştirilmiş ve Apple’ın başlangıçta oraya koymadığı kelimelere daha uygun hale getirildi.
İster sert bir F’yi D ile değiştirmek, ister kesinlikle gerekli olmayan kesme işaretleri eklemek, ister tamamen masum bir kelimeyi pis veya travmatize edici bir şeye dönüştürmek olsun. Herkesin otomatik düzeltmenin yanlış gittiğine dair hikayeleri vardır, ancak hiç kimse o olmadan ne olacağını düşünmek için durmaz.
Kendimi oldukça yetkin bir daktilo olarak düşünme eğilimindeyim. Yaklaşık 5 yaşımdan beri klavye kullanıyorum ve rutin olarak her hafta binlerce kelime yazıyorum. Ancak mekanik bir klavyedeki becerinin aslında düzgün, parlak, küçük tuşlu bir dokunmatik klavyeye dönüşmediği ortaya çıktı. Yardıma ihtiyacım olduğunu söylemekten utanmıyorum ve otomatik düzeltmeyi tekrar açmaktan daha fazla heyecan duyamam.
Keşke T harfini R ve G ile değiştirmeyi bıraksaydım.
Tom’s Guide’dan daha fazlası
