Güneş sisteminin başka yerlerindeki yaşam için Mars muhtemelen en az kötü seçimdir. Bugün bu gezegen soğuk bir çöl. Ancak yüzeyini geçen kuru nehir vadileri, geçmişte koşulların sıvı suyun varlığı için yeterince uygun olduğunu gösteriyor.
Onlarca yıldır bilim insanları ve bilimkurgu yazarları, gezegenin iklimini Dünyalılar için yaşanabilir hale getirecek şekilde değiştirerek “dünyalaştırarak” Mars’ı bu daha sıcak duruma döndürme fikri üzerinde oynadılar. Teklifleri genellikle atmosfere büyük miktarda sera gazı enjekte etmek veya yer altı buzunu eritmek için nükleer patlamalar kullanmak gibi büyük mühendislik projelerini içeriyor.
Science Advances dergisinde yayınlanan yeni bir makale, daha basit bir yöntem önermektedir. Illinois’deki Northwestern Üniversitesi’nde yüksek lisans öğrencisi olan Samaneh Ansari ve meslektaşları, atmosfere insan yapımı toz pompalamanın Mars’ı, en azından Mars yazında yüzeyinin altındaki su buzunun çoğunun eriyeceği kadar ısıtabileceğine inanıyor. .
Toz, her biri metrenin yaklaşık dokuz milyonda biri uzunluğundaki küçük metal çubuklardan oluşacak. Bu boyut, parçacıkların aksi takdirde uzaya kaçacak olan ısıyı gezegenin yüzeyine geri yansıtmasını sağlamak için dikkatle seçilmiştir. İklim modelleri, atmosfere saniyede 30 litre toz pompalamanın ortalama sıcaklıkları onlarca yıl boyunca 30°C veya daha fazla artırabileceğini öne sürüyor. Yazarlar, Mars’ı yaşanabilir hale getirmek için gereken toz miktarını tanımlamak için hacimsel litre birimini kullanıyor çünkü bu, farklı yöntem ve malzemelerin etkinliğini karşılaştırmayı kolaylaştırıyor. Özellikle yöntemlerini aynı hacimsel birimleri kullanan sera gazlarıyla karşılaştırıyorlar. Toz için ölçü birimi olarak litre kullanmak, iki yöntemin etkinliğinin daha doğrudan karşılaştırılmasına olanak sağlar.
Bu oldukça büyük miktarda toz olmasına rağmen, mevcut teknolojiye göre önemli bir ilerlemeyi temsil ediyor. 2005 yılında yayınlanan başka bir makale, güçlü bir sera gazı sınıfı olan kloroflorokarbonları incelemiş ve yüz milyonlarca tona ihtiyaç duyulacağı sonucuna varmıştır. Ansari, yönteminin kitlesel anlamda yaklaşık 5.000 kat daha etkili olduğuna inanıyor.
Chicago Üniversitesi’nden gezegen bilimci ve makalenin yazarlarından biri olan Edwin Kight, bu çalışmanın sadece konseptin bir kanıtı olduğunu ve süreci daha da verimli hale getirecek birçok fırsat sunduğunu belirtiyor. Mars’ın yaşanabilir hale getirilmesi kesinlikle gerekiyor ancak bu, bugün göründüğünden biraz daha kolay olabilir.
Mars’ı yaşanabilir hale getirmenin bu yöntemi, Kızıl Gezegende insan yaşamına uygun koşulların yaratılmasına yönelik önemli bir adım olabilir. Ancak bu mümkün olmadan önce bu yaklaşımın güvenliğini ve etkinliğini sağlamak için daha fazla araştırma ve geliştirme yapılması gerekiyor.
