Michigan Üniversitesi’nin son araştırmaları, suyun Dünya’ya dağıtımını anlamada yeni perspektifler açtı. Bilim insanları, Dünya’ya yakın nesnelerin %60’a kadarının karanlık kuyruklu yıldızlar, yani buz içeren veya önceden buz içeren asteroitler olabileceğini buldu. Bu keşif, suyun gezegenimize nasıl ulaştığına dair uzun süredir devam eden soruyu yanıtlamanın anahtarı olabilir.
Karanlık kuyruklu yıldızlar, asteroitlerin ve kuyruklu yıldızların özelliklerinin bir birleşimidir. Asteroitler, genellikle kar çizgisi olarak bilinen bölgede, Güneş’e daha yakın yörüngede dönen kayalık, buzsuz cisimlerdir. Öte yandan kuyruklu yıldızlar komaya sahip buzlu cisimlerdir, süblimleştirici buz ve toz bulutu. Ek olarak, kuyruklu yıldızlar genellikle yerçekiminin değil, buzun süblimleşmesinin neden olduğu, yerçekimi olmayan ivmeler adı verilen küçük ivmelere sahiptir.
Bilim adamları yedi karanlık kuyruklu yıldızı incelediler ve Dünya’ya yakın nesnelerin %0,5 ila %60’ının koması olmayan ancak yerçekimsel olmayan ivmelere sahip karanlık kuyruklu yıldızlar olabileceğini tahmin ettiler. Araştırmacılar ayrıca bu karanlık kuyruklu yıldızların asteroit kuşağından kaynaklandığını öne sürüyor, bu da asteroit kuşağındaki nesnelerin buz içerdiğini gösteriyor.
Çalışma aynı zamanda buzun Dünya’ya yakın uzaya ulaştırılması için potansiyel bir rotayı da gösteriyor. Dünyanın suyunu nasıl elde ettiği uzun süredir devam eden bir sorudur. “Bu karanlık kuyruklu yıldızların Dünya’ya su getirip getirmediğini bilmiyoruz. Ancak Dünya’daki suyun buraya tam olarak nasıl geldiği konusunda hala tartışmalar var. Michigan Üniversitesi astronomi yüksek lisans öğrencisi ve çalışmanın baş yazarı Aster Taylor, “Yaptığımız çalışma bunun başka bir olası senaryo olduğunu gösterdi” dedi.
Dünya’ya yakın ortam kaotik olduğundan, Dünya’ya yakın nesneler mevcut yörüngelerinde uzun süre (10 milyon yıldan fazla) kalmazlar. Güneş sistemi çok daha eski olduğundan bu, Dünya’ya yakın nesnelerin başka bir kaynaktan geldiği anlamına geliyor.
Bu karanlık kuyruklu yıldız popülasyonunun kökenlerini belirlemek için Taylor ve ortak yazarları, yerçekimi olmayan ivmeleri farklı popülasyonlardan gelen nesnelere bağlayan dinamik modeller oluşturdular. Daha sonra bu nesnelerin yerçekimsel olmayan ivmeleri de hesaba katarak 100.000 yıllık bir süre boyunca izleyeceği yolu modellediler. Araştırmacılar, bu nesnelerin birçoğunun bugün karanlık kuyruklu yıldızların bulunduğu yere ulaştığını fark ettiler ve tüm potansiyel kaynaklar arasında ana asteroit kuşağının bunların kökeni için en muhtemel yer olduğunu buldular. Geriye kalan karanlık kuyruklu yıldızlar muhtemelen iç asteroit kuşağından geldi.
Keşif, suyun Dünya’ya nasıl ulaştırıldığını anlamanın anahtarı olabilir ve gezegenimizdeki suyun kökeni hakkında uzun süredir devam eden bir soruyu yanıtlamaya yardımcı olabilir.
