Bernard Hill, ne yazık ki vefat etti Geçtiğimiz hafta sonu, bazılarının bir parçası en güzel anlar içinde Yüzüklerin Efendisi filmler. Theoden gibi onun satırları da sonsuzca alıntılanabilir niteliktedir. çoğu zaman unutulmazve ona Miğfer Dibi ve Minas Tirith’teki Rohirrim saldırısı gibi efsanevi savaşlarla bağlantılı üçlemenin en iyi çalışmalarından bazıları veriliyor. Ancak Hill’in performansını bu kadar inanılmaz kılan şeyi mükemmel bir şekilde özetleyen bir sahne var: Ne sesi ne de öfkesi olan ama Hill’in insanlığıyla dolu bir sahne.
Théoden, Saruman ve uşağı Grima Wormtounge’un iradesinin hakimiyetinden kurtarıldıktan kısa bir süre sonra İkiz kulelerTheoden’in Isengard tarafından büyülendiği sırada oğlu Théodred’in ork akıncıları tarafından öldürüldüğüne dair trajik habere tepki verdiğini görüyoruz. Filmin genişletilmiş baskısı bize Théodred’in gerçek cenazesini verirken, orijinal film daha sonra yaşananların en önemli anını koruyordu: Gandalf, oğlunun mezar höyüğünü izlerken hâlâ iyileşmekte olan Kral’la karşılaşıyordu.
İçindeki her karakter Yüzüklerin Efendisi, tıpkı Tolkien’in orijinal kitaplarında olduğu gibi, cümlelerinde bir dereceye kadar fantastik, romantik bir yapıyla konuşuyor, ancak Théoden özellikle süslü sözleriyle hatırlanıyor – Pelennor tarlalarında yaptığı efsanevi konuşma gibi en büyük anlarında veya Miğfer Dibi’nin son savunucuları Uruk-Hai ile yüzleşmek için yola çıkarken. Burada, bu sahnede de var – “ne yazık ki bu kötü günler benim olmalı… yaşamalı, evimin son günlerini görmeliyim.” Ancak Hill’in bu filmlerdeki performansının her zaman parıldamasını sağlayan şey, yalnızca bu lirik sözlere verdiği ağırlık değil, aynı zamanda bu sözlerin sıcaklığıdır. Böylesine fantastik bir diyalogun yapmacık, hatta soğuk olarak algılanma riski her zaman vardır; sayfada iyi okunan ancak yüksek sesle söylenen diyaloglar okunmaz. ses bir insanın söyleyeceği bir şey gibi. Ancak Hill, Théoden’i hem şu anda hem de diğer birçok durumda, her kelimesine duygu katan bir insanlıkla tasvir ediyor: burada onun yorgunluğu, kederi, içinde yaşadığı dünyanın ağırlığından duyduğu umutsuzluk ve oğluna olan sevgisi, her nefeste devam ediyor. an.
Ancak Théoden’in çocuklarını gömmek zorunda kalan bir ebeveynin zulmünü yansıttığı gibi, en yalın haliyle parçalanmayı seçiyor. Hissettiği büyük acıyı yansıtacak ne büyük bir uğultu, ne bir feryat, ne de büyük bir şey var. Hill o anı oynuyor, dizlerinin üzerine çökerken hıçkırıklara boğuluyor, bir sessizlikle. Neredeyse sessiz; hıçkırıkların arasında nefes almaya çalışırken zar zor duyabiliyorsunuz. Theoden’i Istari’nin bilge sözleriyle rahatlatan şiiri ele almak Ian McKellan’ın Gandalf’ına düşüyor, peki ya Théoden’in kendisi? Şu anda şiirsel bir kral yok, sadece bir adam, ölen oğlunun acısıyla yanıp tutuşan bir baba var.
Hill’in performansıyla sıklıkla ilişkilendirdiğimiz tüm katmanlara ve havalara rağmen, bize Théoden’i bu kadar ilgi çekici bir karakter yapan şeyin ne olduğunu hala hatırlatan şey bu küçük an – zar zor konuşmak zorunda kaldığı an.
Daha fazla io9 haberi mi istiyorsunuz? En son gelişmeleri ne zaman bekleyeceğinizi öğrenin hayret, Yıldız SavaşlarıVe Yıldız Savaşları yayınlanıyor, sırada ne var Film ve TV’de DC Universeve geleceği hakkında bilmeniz gereken her şey Doktor Kim.
