TIFF’e veya bu konuda herhangi bir film festivaline taşıyabileceğiniz en büyük hayal, daha önce hiç görmediğiniz bir şeyi görme umududur – sadece yeni bir film değil, sadece yeni bir film değil. çocuk ama belki de dünyaya bakmanın yeni bir yolu. İnsani Corporis Fabrica, Verena Paravel ve Lucien Castaing-Taylor’un dikkat çekici yeni deneysel belgeseli, bu inanılmaz derecede yüksek çıtayı temizliyor. Bu filmde gördüklerinin bazılarına gözleriniz inanamayacak. Tek soru, midenizin bunlarla başa çıkıp çıkamayacağıdır.
Harvard’ın saygın Duyusal Etnografi Laboratuarı’ndan Paravel ve Castaing-Taylor, özellikle içgüdüsel ve resmi olarak maceracı kurgusal olmayan çalışmalarla kendilerine bir isim verdiler. onların Leviathan izleyicileri bir trol teknesine aldıgeminin güvertesinde yüzen ve aşağıdaki dalgalı denizde çalkalanan balıklarla yakın ve kişiselleşirken, caniba yamyam bir katilin tenine (ve her halükarda, bilinemez psikolojisine) mide bulandırıcı bir şekilde yaklaştı. İnsani Corporis FabricaAdını Rönesans dönemi insan anatomisi çalışmasından alan bu çalışma, şimdiye kadarki en kapsamlı ortak çabası olabilir. Birkaç yıllık bir süre içinde çekilen film, bir dizi Fransız hastanesinin içine giriyor – ve oradan, içindeki hastaların içine, genellikle en son prosedürleri gerçek hayatın bir parçası haline getiren küçük kameralar aracılığıyla. Fantastik Yolculuk.
Bir filmde gördüğünüz en dikkat çekici görüntülerden bazılarından gözlerinizi kaçırma dürtüsüne karşı savaşmak, ender bir deneyimdir. ameliyat sahneleri İnsanlık şaşırtıcıdır – sinematik bir ameliyattan çok, vücudun iç uzaylı manzarasında rehberli bir tur. Kelimenin birçok anlamında aşırı olan yakın çekimler, bizi doğrudan insan beynine sokar, bağırsak yolunun kıvrımlarını ve dönüşlerini yönlendirir ve kırpmayan bir gözü, yani, hassas bir şekilde kullanılan bıçağın altına giren, kırpılmayan bir göze yerleştirir. Bu sekansların çoğu çok çarpıcıdır (tıp biliminden biraz rahatsız olanlar zaman zaman sert bir duruş sergileyebilirler), ama aynı zamanda tuhaf bir şekilde güzel, hatta öğreticidir. İnsan vücudunu bir kerede yabancılaştırmak ve gizemini çözmek mümkün müdür? Paravel ve Castaing-Taylor organlara ve deliklere o kadar yaklaşıyorlar ki, çoğumuzun şimdiye kadar sadece soyut bir şekilde kavradığı anatomik süreçleri somut terimlerle yakalasalar bile bazen soyut bir boyut kazanıyorlar.
Filmin ilgisi (ve çekiciliği) tamamen tıbbi olmaktan uzak. Görsel, duygusal, felsefi. Paravel ve Castaing-Taylor, deneklerinin temel kırılganlıklarına ulaşırken (bir erişim zaferinden bahsederken, kelimenin tam anlamıyla kalpleri ve zihinleri incelerken), tüm türleri birleştiren bir kırılganlığı ortaya koyuyorlar. Bu biz kimiz tüm yüzeyin altındadır. Odaklanmaları da sıklıkla, kulak misafiri olan şaka ve banal konuşmaları (“Bu adam garip bir şekilde bir araya getirildi”, biri şaka yapıyor) mesleklerinin hassasiyetine keskin bir komik denge sağlayan bu hassas prosedürleri uygulayan erkeklere ve kadınlara kayıyor. Doktorlar işten duygusal olarak oldukça kopuk olmalı – bunu her gün akıllarını kaybetmeden yapabilmelerinin tek yolu bu – ama umursamaz makinelerden çok uzaklar. İnsani Corporis Fabrica bir hastanenin vücudunda bir teşhis yürütür, hastaların etini ve uygulayıcıların kişiliklerini araştırır.
Geçmişleri akademik araştırma olabilir, ancak Paravel ve Castaing-Taylor özünde sanatçılar, belki de şairler. Biçimsel hırsları ve entelektüel merakları onları belgesel dünyasının muhasebecilerinden ayırır. Sadece gerçeklerin ve rakamların sağlayamayacağı bir anlayış kazanmak için dünyayı tersine çevirmek istiyorlar. Birçok açıdan, İnsani Corporis Fabrica onların en empatik filmidir. Bu yazara atasözü, evrensel benliğe ve belki de insan olmanın ne anlama geldiğine dair daha derin bir anlayış bıraktı. İstesem bile gözlerimi kaçıramıyordum. Ve tekrar atlatmak için sabırsızlanıyorum.
Toronto Uluslararası Film Festivali kapsamımız tüm hafta devam ediyor. AA Dowd’un yazılarının devamı için lütfen ziyaret edin. Yazar sayfası.
